“အေျပာင္းအလဲေတြမျမင္ရတဲ့အခါ သခၤါရတရားကို သံသယျဖစ္မိတယ္“
ေမာင္သစ္ေ၀(ျမင္းျခံ)
မိတ္ေဆြကဗ်ာစာဆိုရဟန္းတစ္ပါး၏ စာသားအခ်ိဳ႕ကို သူ အမွတ္ရသြားသည္။ သူကေတာ့ အေျပာင္းအလဲမ်ားကို ျမင္လိုသည့္အခါတိုင္း တိမ္မ်ားကိုသာ ေငးေမာၾကည့္တတ္သည္။ ျပဳိကြဲသြားေသာ တိမ္မ်ား။ ေရြ႕လ်ားေနေသာ တိမ္မ်ား၊ ျပာလြင္ေနရာမွ ညိဳ႕မိႈင္းသြားေသာ တိမ္မ်ား။ ေျပာင္းလဲတတ္တဲ့ သေဘာကို သခၤါရလို႕ ေခၚရင္ တိမ္ေတြဟာ သခၤါရအစစ္ပဲေပါ့ တဲ့..။ နားထဲမွာ တိမ္တိုက္အခ်ိဳ႕ ျဖတ္စီးသြားသည္။
သဘာ၀အရ ၿမဲျခင္း ခိုင္ျခင္းသေဘာကို လိုလားအပ္ေသာ အရာဟု ထင္မွတ္ခဲ့ဖူးသည္။ သုိ႕ေသာ္ မလိုလားအပ္ေသာ အရာမ်ားက မေရြ႕လ်ား မေျပာင္းလဲပဲ ပိုကဲေႏွာင့္ယွက္ၾကေလေသာအခါ မိတ္ေဆြရဟန္းက သခၤါရတရားကို သံသယ၀င္သည္။ သူကေတာ့ တိမ္တိုက္မ်ားကိုပဲ ေငးၾကည့္လိုက္ပါသည္။ တိမ္ေတြ တိမ္ေတြ....။
သူ သည္ရက္ပိုင္းမွာ သြားနာေနသည္။ တစ္ခုခု ၀ါးလိုက္တိုင္း သြားမ်ားက တစစ္စစ္ နာက်င္ေနသည္၊ နာက်င္မႈကို သူ မၿမဲေစခ်င္၊ သခၤါရတရားအတိုင္းပဲ ေျပာင္းလဲေရြ႕လ်ားသြားေစလိုသည္။
ငယ္စဥ္ကိုရင္ေလးဘ၀က သူသည္ တိမ္မ်ားကို ခ်စ္သည္။ ကေလးအေတြးအိမ္တြင္ တိမ္မ်ားသည္ တက္မက္ၿငိကပ္ဖြယ္ရာ ဖန္ဆင္းမႈရွိသည္။ ေကာင္းကင္ကင္းဗတ္စ္တြင္ သူ ပံုေရာင္စံုမ်ားစြာကို ေရးျခစ္လိုက္သည္။ စုတ္တံမလို ေဆးမလို...။ စိတ္ကူးအရင္းျမစ္ေလး စိုက္ထုတ္လိုက္သည္ႏွင့္ သူ အိပ္မက္မ်ားစြာကို ေရးျခစ္ခြင့္ ရသြားသည္။ ဘုန္းေတာ္ၾကီး မသိေအာင္ ပန္းခ်ီပံုေလးမ်ားစြာကို ခိုး ခိုး ေရးရသည့္ ဒုကၡမွ လြတ္ေျမာက္သြားသည္။ သူ႕မွတ္စုစာအုပ္တြင္ ပံုတစ္ပံုေတြ႕တိုင္း တစ္ခ်က္ အရိုက္ခံရသည့္ ၀ဋ္ဆင္းရဲကလြတ္ရာ တိမ္မ်ားဆီ ေျပးထြက္မိျခင္းျဖစ္သည္။
တိမ္တိုက္မ်ားႏွင့္ ပတ္သက္၍ သူ႕မိခင္ေျပာေသာ စကားကို အမွတ္ရခ်ိန္မွာေတာ့ အနည္းငယ္ေဆြးေျမ့သည္။ ” သားေမာင္ပဇင္းက ႏိုင္ငံရပ္ျခားမွာ ေနတာ ဆိုေတာ့ ေတြ႕ဖို႕က မလြယ္ဘူးေပါ့..။ေလယာဥ္ေတြ ဘာေတြလည္း မစီးႏိုင္ေတာ့ တိမ္ေတြသာ စီးျပီးလာလို႕ ရရင္လည္း အေကာင္းသား”။ ေက်းလက္သူမိခင္၏ ရိုးစင္းေသာ စကားလံုးမ်ားက ထိထိရွရွျဖစ္ဖြယ္ သူ႕စိတ္ႏွလံုးကို ကုတ္ျခစ္ေနဆဲျဖစ္သည္။
တိမ္မ်ားက အေျပာင္းလဲမ်ားေသာ္လည္း လြတ္လပ္တာေတာ့ ေသခ်ာသည္။ က်င့္၀တ္မလို၊ ဗီဇာမလို၊ ဥပေဒမလို ၊ တံတိုင္းမ်ားလည္း မရွိ၊ နယ္နိမိတ္ကန္႕သတ္မႈလည္း မရွိ...။ ခု သူ စင္ကာပူသြားဖို႕ ျပင္ဆင္ေနသည္။ ဗီဇာေလွ်ာက္ရမည္။ သူက တိမ္တိုက္တစ္ခုမွ မဟုတ္တာပဲ၊ သူ႕မွာက အကန္႕သန္႕ရွိေနသည္။ လူသားတစ္ဦးက လူသားတစ္ဦးဆီ သြားဖို႕ မ်ဥ္းေၾကာင္းတစ္ခုကို ျဖတ္ရမည္။ စစ္ေဆးေရးဂိတ္ကို ၀င္ရမည္။ စကားလံုးအခ်ိဳ႕ႏွင့္ တံဆိပ္တံုးထုသံတစ္ခ်က္ကို ေစာင့္စားရဦးမည္။
ၿပီးေတာ့ သူက ရဟန္းျဖစ္ေနျပန္သည္။ ေနရာထိုင္ခင္းက အစ စည္း၀ိုင္းရွိသည္။ အဲလ္ဘတ္ကမ်ဴး၏ စည္းအျပင္က လူသည္ သူႏွင့္ မဆိုင္...။ ရုတ္ရုတ္သဲသဲႏိုင္လွေသာ စင္ကာပူၿမိဳ႕ျပၽတြင္ ရဟန္းတစ္ပါးအတြက္ အေနက်ံဳ႕စရာ ေကာင္းသည္။ ျပဴးျပဴးျပဲျပဲအာရံုမ်ားက ေနရာတိုင္းမွာ ခလုတ္တိုက္ေနၾကသည္။ လြန္ခဲ့သည့္ႏွစ္က စင္ကာပူမွာ ႏွစ္လတာ ၾကာခဲ့သည္။ ပင္နီဆူလာပလာဇာကို ႏွစ္ေခါက္ေရာက္ခဲ့သည္မွလြဲ၍ ဘယ္မွ မသြားျဖစ္ခဲ့။ ႏွစ္လတာလံုး ဘုရား၀တ္ျပဳျခင္းလည္း မပ်က္ကြက္ခဲ့.။ အခိ်န္တန္ေတာ့လည္း သူျပန္လာခဲ့သည္။ ရဟန္းဆိုေသာ္လည္း အေႏွာင္အဖြဲ႕ေတြက ရွိေနျပန္သည္။ တာ၀န္ႏွင့္ စည္းကမ္းမ်ားကို လိုက္နာရမည္။ ေဆာာင္ရြက္ရမည့္ အေရးအရာမ်ားရွိရာဆီ သူ ဦးတည္ေနရၿမဲျဖစ္သည္။
တစ္ခါတစ္ရံမွာေတာ့ လိုလားႏွစ္ျခိဳက္ဖြယ္ အေျပာင္းအလဲမ်ားကို သူျမင္ခ်င္သည္။ နိစၥဓု၀စာမ်က္ႏွာမ်ားကို သူ မၾကိဳက္တတ္ပါ။ သူ႕လိုပဲ အေျပာင္းအလဲမ်ားကို ဆာေလာင္ေနသူမ်ားလည္း တိမ္မ်ားကို ၾကည့္ကာ ခ်င္ျခင္းေျဖၾကသည္လား မသိပါ။ သူလည္း တိမ္တိုက္မ်ားကို ေငးၾကည့္ေနမိသည္။
ရဟန္းက တိမ္ကို အားက်ေနသည္လား..။ တိမ္မ်ားကေတာ့ ရဟန္းကို အားက်မည္မဟုတ္..။ လြတ္လပ္ေပါ့ပါးစြာ ကခုန္းရင္း ေလးျဖဴဆိုခ်င္လြန္းလို႕ အငဲဆိုရေသာ ေတးသြားအတိုင္း...
”တိမ္လို လြင့္ေမ်ာလိုက္
တိမ္လို ျပဳိလဲလိုက္
တိမ္လို နိမ့္ဆင္းလိုက္
တိမ္လို ျမင့္သြားလိုက္
နာက်င္တဲ့ ငရဲလား
ေကာင္းကင္ဘံုေလးလား .”
“အေျပာင္းအလဲေတြ မျမင္ရတဲ့ အခါ
သခၤါရတရားကို သံသယျဖစ္မိတယ္“
ေမာင္သစ္ေ၀(ျမင္းျခံ)
ဓမၼဂဂၤါ
၃၀-၁၁-၂၀၁၀
ျမန္မာေရႊျပည္ၾကီးႏွင့္ တကြေသာ ဤကမၻာေျမ အတိုင္းတိုင္းအျပည္ျပည္မွ သန္းေပါင္းမ်ားစြာေသာ သပၸဳရိသ အေပါင္းတို႕သည္ သူမ၏လြတ္ေျမာက္မႈအတြက္ တစ္ခုတည္း ေသာအသံျဖင့္ တုံျပန္ခဲ့ၾကသည္ကို ကြ်ႏ္ုပ္ သိရပါေလၿပီ။ သူမသည္ လြန္ခဲ့ေသာ (၇)ႏွစ္တာကာလႏွင့္ စုစုေပါင္း အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္အတြင္း ဆယ့္ငါးႏွစ္တာကာလမွ်၀ယ္ သူမ၏ ျပဳျပင္မႈကင္းကြာ ႏံုျခာလွသည့္ အိမ္တြင္ အထိန္းသိမ္ခံဘ၀ျဖင့္ အက်ဥ္းစံခဲ့ရေလသည္တည္း။ သူမ၏ ရင္ေသြးငယ္မ်ားႏွင့္ ေတြ႕ဖို႕ရန္ အခြင့္အလမ္းမ်ားကို စြန္႕လႊတ္ခဲ့ရ၏၊ လူမႈအသိုက္အအံုၾကီးႏွင့္လည္း ဆက္သြယ္ခြင့္ေ၀းခဲ့ရေလသည္တကား။