23 May, 2013

ေအဒီႏွစ္ေထာင္ပလပ္စ္ရန္ကုုန္ (၁)

ေအဒီႏွစ္ေထာင္ပလပ္စ္ရန္ကုုန္
---------------------
(၁)

သမိုုင္းလမ္းဆံုုေျမေအာက္ဘူတာရံုုေလးဆီသိုု႕ သူခပ္သြက္သြက္
ေလ ွ်ာက္လာခဲ့သည္။ ျမက္ခင္းစိမ္းစိမ္းစၾကၤန္လမ္းေဘးတြင္ တေယာတစ္လက္ကိုု ျမနန္းဂီရီေသလာေတာင္ ျဖင့္ အသံစမ္းေနေသာ သူဖုုန္းစားအဘိုုးအိုုၾကီး၏ ေရွ႕မွ ခြက္သန္႕သန္႕ေလးထဲသိုု႕ ေငြအေၾကြအခ်ိဳ႕ ထည့္ေပးလိုုက္သည္။ အဘိုုးၾကီးက သူ႕ကိုု လွည့္မၾကည့္...။ တေယာကိုုသာ ေခ်ာ့ေနသည္။ ေျမေအာက္ဘူတာရံေလးသိုု႕ မ၀င္မီ
၂၄ နာရီစတိုုးဆိုုင္ေလးထဲက ရန္ကုုန္ပိုု႕စ္သတင္းစာတစ္ေစာင္ကိုု တစ္က်ပ္ခြဲျဖင့္ ၀ယ္လိုုက္သည္။
ေခတ္ေတြ ဘယ္လိုုေျပာင္းေျပာင္း သူက သတင္းစာကိုု လက္ဆုုပ္လက္ကိုုင္ဖတ္ရတာ ၾကိဳက္ေနဆဲ...။

သမိုုင္းလမ္းဆံုုဘူတာက လူစည္ကားလွသည္။ စက္ေလ ွကားမွ မဆင္းေတာ့ဘဲ ရိုုးရိုုး ေလွကားထစ္မ်ားအတိုုင္း ဆင္းလာခဲ့သည္။ ကမၻာေအးဘူတာကိုု သြားရမည္။
ရဟန္းမွတ္ပံုုတင္သက္တမ္းတိုုးဖိုု႕ လိုုလာၿပီ..။
သူ႕ အိတ္ထဲမွ ကဒ္မ်ားကိုု ထုုတ္ကာ
ေငြလက္က်န္ရွိမရွိ နံရံကပ္ေကာင္တာေသတၱာေလးမ်ားထဲ ထုုိးထည့္ကာ စစ္ေဆးၾကည့္ရသည္။

ဆြမ္းစားကြမ္းစားမ်ားတြင္ ေငြစကၠဴမ်ားမလွဴေတာ့ဘဲ
တယ္လီဖုုန္းေငြျဖည့္ကဒ္၊ ခရီးသြားကဒ္မ်ား လွဴဒါန္းၾကသည့္အတြက္ သူ႕မွာ ကဒ္ေတြ မ်ားလွသည္။ ႏိုင္ငံေတာ္အစိုုးရက သံဃာေတာ္မ်ား၏ ၀တၳဳေငြမ်ားကိုု အခြန္မစည္းၾကပ္ေသာ္လည္း သာသနာေတာ္တြင္း ေငြေၾကးစီးဆင္းမႈကိုု သိရွိႏိုုင္ရန္ ဘဏ္အေကာင့္မ်ား ဖြင့္ထားေစသျဖင့္ သူ႕ လက္ထဲသိုု႕ ဗီဇာကဒ္၊မာစတာကဒ္အခ်ိဳ႕ေရာက္ေနရျပန္သည္။ .......

(၂)
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေခတ္ကိုု မ်က္ကြယ္ျပဳခြင့္မရွိေသာ ရဟန္းအတြက္ စိတ္ေရာကိုုယ္ပါရဟန္းတစ္ပါးျဖစ္ဖိုု႕ ၾကိဳးစားရသည္က ခက္ခဲလွေပသည္။
ပ်ားပိတုုန္းမ်ားလိုုပင္ ရုုံးစုုသြာားလာေနၾကေသာ လူအုုပ္ထဲ သူေရာပါသြားသည္။
ေျမေအာက္ရထားဘူတာထဲေရာက္ေတာ့ အစိမ္းေရာင္လိုုင္းမွာ လွည္တန္းဘူတာဘက္သြားမည့္ ရထား ဆိုုက္ေရာက္ရန္ ၂ မိနစ္ဟုု ျပေနသည္။ ကမၻာေအးဘူတာက အနီေရာင္လိုုင္းေပၚမွာ...၃ မိနစ္...။ မဂၤလာဒံုုဘက္ျပည္တြင္းပုုဂၢလိကေလယာဥ္ကြင္းဘက္ကိုု သြားမည္ဆိုုလ်င္ေတာ့ အျပာေရာင္...။ ပဲခူးအျပည္ျပည္ဆိုုင္ရာေလဆိပ္ကိုုေတာ့ ေကာင္းကင္ရထားဆက္စီးရမည္။

စကင္ဖတ္စက္ေရွ႕တြင္ သူ ကဒ္ေလးကိုု ေ၀ွ႕ရမ္းလိုုက္ရံုုျဖင့္ တံခါးပြင့္သြားသည္။
ရထားေပၚတြင္ ထိုုင္ခံုုအလြတ္မရွိေအာင္ပင္ လူမ်ားျပည့္ၾကပ္ေနသည့္တိုုင္ ေလေအးစက္စနစ္ေၾကာင့္ ေအးစိမ့္ေနသည္။
အရွင္ဘုုရား ၾကြပါ...။
အေနာက္တိုုင္း၀တ္စံုုႏွင့္ လူငယ္တစ္ေယာက္က ယဥ္ေက်းမြန္ရည္စြာ
သူ႕ကိုု ေနရာေပးသည္။
ရထားေပၚမွာ သက္ၾကီးရြယ္အိုု၊နာမက်န္းသူႏွင့္ ကိုုယ္၀န္ေဆာင္မ်ားအတြက္ သီးသန္႕ထိုုင္ခံုုမ်ား စီစဥ္ေပးထားသည္။

ဘာသာတရားအသီးသီး၏
သာသနာ့၀န္ထမ္းမ်ားအတြက္လည္း သီးျခားေနရာေပးဖိုု႕ ႏိုင္ငံေတာ္အစိုုးရက ပိုု႕ေဆာင္ေရး၀န္ၾကီးဌာနကိုု ညြန္ၾကားခ်က္ထုုတ္ျပန္ခဲ့ေသာ္လည္း ဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္မ်ားကိုုယ္တိုုင္က အခြင့္ထူးခံမ်ား မျဖစ္လိုုပါ ဟူေသာ အေၾကာင္းျပခ်က္ျဖင့္ ကန္႕ကြက္ေသာေၾကာင့္ ထိုုအစီအစဥ္ပ်က္သြားရသည္။
ထိုုသိုု႕ သီးျခားေနရာမသတ္မွတ္သည့္တိုုင္ ရဟန္းသံဃာေတာ္မ်ားကိုု ေနရာေပးတတ္ၾကပါသည္။

သူကိုုယ္တိုုင္သည္ပင္ ရဟန္းတစ္ပါးျဖစ္ေနသည့္တိုုင္ နားမက်န္းသူႏွင့္ သက္ၾကီးရြယ္အိုုမ်ား ေနရာအခက္အခဲရွိလ်င္ ေနရာဖယ္ေပးေလ့ရွိပါသည္။ ရဟန္းတစ္ပါးေပးေသာ ေနရာကိုု ထိုုင္ဖိုု႕ မ၀ံ့မရဲ သိုု႕မဟုုတ္ ငရဲႀကီးမည္ ဟုု ထင္ေနတတ္ျခင္းမ်ိဳးကိုုေတာ့ ရဟန္းသံဃာဆိုုတာ ေလာကမွ ထြက္ေျမာက္ေရးအားထုုတ္ရင္း ေလာက၀န္ထမ္းဖိုု႕ ဘုုရားမိန္႕မွာထားေၾကာင္း နားလည္ေအာင္ ရွင္းျပရျမဲျဖစ္သည္။
ေနရာေပးသူလူငယ္ကိုု အသိအမွတ္ျပဳေခါင္းဆတ္ျပရင္း ထိုုင္ခံုုမွာ ၀င္ထိုုင္လိုုက္သည္။ 


(၃)

-----------------------
သမိုုင္း၊က်ိဳက္၀ိုုင္းႏွင့္ ရွစ္မိုုင္ဘူတာမ်ားကိုု ၇ မိနစ္ခန္႕သာ ခုုတ္ေမာင္းရသည္။
ကမၻာေအးဘူတာမွ မထြက္မီ အမ်ားသံုုးေရအိမ္တစ္ခုုထဲ ၀င္လိုုက္ရေသး၏။
သပ္ရပ္ေမႊးျပန္႕ေသာ အခမဲ့၀န္ေဆာင္မႈစနစ္က
စိတ္ခ်မ္းသာဖိုု႕ ေကာင္းသည္။
သူေရာက္ခဲ့ဖူးသည့္ ကမၻာ့ ႏိုင္ငံမ်ားထက္မညံ့ေသာ ေနာက္ဆံုုးေပၚအိမ္သာစနစ္တစ္ခုုျဖစ္သည္။

အိမ္သာစနစ္မ်ားက တစ္ႏိုုင္ငံႏွင့္ တစ္ႏိုင္ငံမတူပါ။
 ၾသစေတးလ်ႏွင့္ စင္ကာပူႏိုုင္ငံမ်ားတြင္ အိမ္သာမ်ားက အခေပးစရာမလိုုေသာ္လည္း
အခ်ိဳ႕ဥေရာပႏိုုင္ငံမ်ားတြင္ ေငြအေၾကြျပားငါးဆယ္ခန္႕ေတာ့ ေပးရသည္။
ထိုုႏိုုင္ငံမ်ားရွိ အိမ္သာ၀န္ထမ္း၏ ေကာင္တာသည္ ေရႊျပည္ၾကီး၏ အေမွာင္ေခတ္စီအီးအိုုတစ္ေယာက္၏ ရံုုးခန္းသဖြယ္ သားနားေတာက္ေျပာင္လွသည္။
ေရာမ႕ႏွင့္ ပါရီျမိဳ႕မ်ားမွာေတာ့ ေကာ္ဖီဆိုုင္ေလးတစ္ဆိုုင္ဆိုုင္၀င္ၿပီး အက္္စ္ပရက္ဆိုုေကာ္ဖီခါးခါးတစ္ခြက္ေသာက္ကာ ကိစၥရွင္းရသည္။

ခုုေတာ့ ရန္ကုုန္သည္ သပ္ရပ္ေမႊးၾကိဳင္ေနသည္။ ေ--း မေပါက္ရ၊ ဤေနရာတြင္ ႏြားမ်ားသာ အ၀ွါျပဳသည္ ဆိုုေသာ ရုုန္႕ရင္းသည့္ တံတိုုင္းေ၀ါဟာရမ်ားထြန္းကားခဲ့သည့္ေခတ္ကိုု ယေန႕ ရန္ကုုန္မ်ိဳးဆက္လူငယ္တိုု႕ သိမီႏိုုင္ေတာ့မည္မဟုုတ္..။ အမ်ားသံုုးအိမ္သာမ်ားက ျမိဳ႕ေတာ္၏ ေနရာအႏွ႕ံ...။

အိမ္သာထဲမွ ထြက္ကာ ကမၻာေအးေစာင္းတန္းဆီ ျဖတ္၀င္လိုုက္သည္။
အေအးေပးစနစ္က ျမိဳ႕ေတာ္တစ္ခုုလံုုး တပ္ဆင္ထားၿပီးျဖစ္သည့္အတြက္
ေခြ်းသံရႊဲရႊဲျဖင့္ ဘုုရားရိပ္ကိုု ခပ္သုုတ္သုုတ္တိုုးေ၀ွ႕ရျခင္းမ်ိဳး မရွိေတာ့။

ေခတ္မီေရြ႕လ်ားစၾကၤန္မွ သူ တက္လာခဲ့သည္။
ယခင္ကလိုု ေအာ္ၾကီးဟစ္က်ယ္ေရာင္းခ်ေလ့ရွိသည့္ အိေျႏၵဖ်က္ေစ်းသည္မ်ား မရွိေတာ့..။
ပန္းစတိုုးမ်ား၊ စာအုုပ္ဆိုုင္မ်ား၊ ျမန္မာ့ရိုုးရာပန္းခ်ီ ပန္းပုုလက္ရာအေရာင္းဆိုုင္မ်ားက ေအးခ်မ္းေသာ ဘုုရားအရိပ္ကိုု အေႏွာင့္အယွက္မျဖစ္ေစၾက..။
အျပံဳးမ်ားက လက္လက္ထေအာင္ ေတာက္ပေနၾကသည္။
ဒီမိုုကေရစီေခတ္ဦးမတိုုင္မီကေတာ့ ေရႊျပည္ၾကီးတြင္ အျပံဳးယဥ္ေက်းမႈဆိတ္သုုဥ္းသြားေသာ အေမွာင္ကာလမ်ား ရွိခဲ့ဖူးသည္။ တစ္ဦးႏွင့္ တစ္ဦးဆက္ဆံေရးတြင္ သံသယမ်ားဒီေရျမင့္တက္ကာ
 တစ္ဦးက တစ္ဦးကိုု ျပံဳးျပဖိုု႕ ခက္ခဲၾကပ္တည္းခဲ့ဖူးသည္။
မ်က္ေမွာင္ၾကီးေတြ က်ဳတ္လိုု႕...။ ႏႈတ္ခမ္းၾကီးေတြ စူလိုု႕...။

သုုိ႕အတြက္ ေခတ္ေျပာင္းစနစ္ေျပာင္းတြင္ ႏိုင္ငံေတာ္ဘ႑ာေငြေၾကးမ်ားစြာ သံုုးစြဲကာ
ပညာေရးျပဳျပင္မႈမ်ားႏွင့္ အတူ အျပံဳးသင္တန္းမ်ား တစ္ႏိုုင္ငံလံုုးဖြင့္ေပးခဲ့ရ၏။
အျပံဳးသင္တန္းမ်ား ေအာင္ျမင္ခဲ့ပါသည္။
ခုု ရန္ကုုန္ျမိဳ႕ၾကီးတစ္ခုုလံုုး အျပံဳးေတြ ေ၀လိုု႕ ...။

ေရြ႕လ်ားစၾကၤန္ေပၚမွ ဆင္းကာ ပန္းစတိုုးဆိုုင္တစ္ခုုထဲ ၀င္လိုုက္သည္။
အျပံဳးခ်ိဳေသာ အေရာင္းစာေရးမေလးမ်ားက ေရာင္စံုုရာသီပန္းေမႊးေမႊးမ်ားကိုု ေရာင္းခ်ေပးေနၾကသည္။ သူက ျမန္မာ့ယြန္းအုုပ္ေလးမ်ားျဖင့္ ဘုုရားကပ္လွဴႏိုုင္ေသာ စပယ္ပန္းေလးမ်ားကိုု လက္ညွိဳးထိုုးျပလိုုက္သည္။
ထိုုေနာက္ က်သင့္ေငြကိုု မာစတာကဒ္ျဖင့္ ေပးေခ်လိုုက္သည္။

(၄)
ကမၻာေအးဘုုရားရင္ျပင္ေတာ္တြင္
ေကာ္ေဇာျပည့္ခင္းထားသည့္အျပင္ ေနေရာင္ခံအၾကည္သားမ်က္ႏွာၾကက္အမိုုးခံုုး
မိုုးထားသည့္အတြက္ သံုုးရာသီစာ စိတ္ခ်မ္းသာစြာ ဘုုရားဖူးႏိုုင္ၿပီ။ မိုုးရြာလိုု႕ ထေျပးရျခင္းမ်ိဳး၊ ေနပူလိုု႕ ေျခေထာက္ခုုန္ဆြ ခုုန္ဆြ အိေျႏၵမရျခင္းမ်ိဳး မရွိၿပီ။

ပရိ၀ုုဏ္နံရံမ်ားေပၚတြင္ သပၺါယ္လွစြာေသာ ဗုုဒၶအရွင္၏ မုုျဒာစံုု ပံုုေတာ္ဆီေဆးပန္းခ်ီကားခ်ပ္ၾကီးမ်ား ခ်ိတ္ဆြဲထားသည္မွာ ၾကည္ညိဳဖြယ္ေကာင္းလွသည္။ ဆူညံေသာအသံခ်ဲ႕စက္မ်ား ဘုုရားပရိ၀ုုဏ္မ်ားတြင္ တပ္ဆင္ခြင့္မျပဳသည္မွာ ၾကာၿပီျဖစ္၍ တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္မႈႏွင့္ ကမၼဌာန္းအာရံုုက အသားက်ကာ ေအးခ်မ္းေနသည္။
ဗုုဒၶဘာသာ၀င္ဘုုရားဖူးသူေတာ္စင္မ်ား၊ ဘာသာျခားႏွင့္ တိုုင္းတပါးမွ ခရီးသည္မ်ားျဖင့္ ကမၻာေအးဘုုရားသည္ စည္ကားလ်က္ရွိေသာ္လည္း ရုုတ္ရုုတ္သဲသဲမျဖစ္ေပ။
စည္းကမ္းေသ၀ပ္မႈႏွင့္ ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႕မႈတိုု႕က
က်င့္သားရေနေလသည္။
မဆူညံရ၊ တိတ္ဆိတ္မႈျဖင့္ ကုုသိုုလ္ယူပါ စေသာ သတိေပးဆိုုင္းဘုုတ္မ်ား ကပ္ကာ ပညာေပးရေသာကာလမ်ား လြန္ေျမာက္ခဲ့ၿပီျဖစ္သည္။

ေစတီေတာ္ဂႏၶကုုဋီအတြင္းပိုုင္းသိုု႕ ၀င္ေရာက္ကာ စပယ္ပန္းယြန္းအုုပ္ေလးကိုု လွဴဒါန္းပူေဇာ္လိုုက္၏ ။
မိနစ္အနည္းငယ္ခန္႕ ျငိမ္သက္ကာ ဗုုဒၶအရွင္၏ မ်က္ႏွာေတာ္ကိုု ဖူးေနလိုုက္သည္။ ဗုုဒၶအရွင္၏ ဂုုဏ္ေတာ္မ်ားကိုု မိတၱဴပြားယူရန္ ၾကိဳးစားမိျခင္းျဖစ္သည္။ ကရုုဏာႏွင့္ ပညာတရားျမတ္မ်ား ဆက္လက္ထြန္းကားပါေစ..။

ပရိ၀ုုဏ္တံခါးအ၀င္မ်ားတြင္ အလွဴခံပံုုးေလးမ်ား နံရံကပ္တပ္ဆင္ထားသည္။ လွဴဒါန္းလိုုသည့္ ေငြပမာဏကိုု အေရအတြက္ဂဏန္းရိုုက္ႏွိပ္ကာ ေငြစကၠဴျဖစ္ေစ၊ ဘဏ္ကဒ္တစ္ခုုခုုျဖစ္ေစ ထည့္သြင္းလွဴဒါန္းႏိုုင္သည္။
သူလည္း ဘုုရားေရာက္ခိုုက္ အလွဴေတာ္ေငြထည့္၀င္လိုုေသာ သဒၶါစိတ္ ယိုုဖိတ္လာသည့္အတြက္ ႏွစ္ဆယ္တန္ေငြစကၠဴတစ္ခ်ပ္ကိုု ပံုုးေလးထဲသိုု႕ ထည့္ကာ “၁၉” ဟုု ဂဏန္းရိုုက္ထည့္လိုုက္သည္။
“ခြ်င္ကေလာက္” ျမည္သံႏွင့္အတူ
တစ္က်ပ္တန္အေၾကြေစ့ေလးတစ္ေစ့ ေအာက္ခံလက္ႏႈိက္ခြက္ထဲသိုု႕ က်လာသည္။ တစ္က်ပ္တန္ေငြအေၾကြေစ့ႏွင့္ အတူ အလွဴခံေငြရေျပစာစာရြက္ေလးကိုုလည္း သူ ေစာင့္ယူလိုုက္၏။

ကမၻာေအးဘုုရားပရိ၀ုုဏ္ေျမာက္ဘက္မုုခ္၀မွ ထြက္လိုုက္သည္ႏွင့္ စနစ္တက်စီတန္းေနေသာ ဘုုရားဖူးမ်ား၊ ကမၻာလွည့္ခရီးသည္မ်ားကိုု ေတြ႕ရသည္။ ကမၻာေက်ာ္သမိုုင္း၀င္ဆ႒သံဂါယနာပြဲေတာ္ၾကီးက်င္းပရာ မဟာပါသာဏလိုုဏ္ဂူေတာ္ၾကီး၏ အလွည့္က်ျပပြဲကိုု ၾကည့္ရႈရန္ ေစာင့္ေနၾကျခင္းျဖစ္သည္။ ဆ႒သံဂါယနာက်င္းပပံုုကိုု ေနာက္ဆံုုးေပၚရုုပ္ရွင္ျပစက္မ်ား၊ အႏုုပညာဖန္တီးမႈမ်ားျဖင့္ ေလးဆယ့္ငါးမိနစ္စာ ျပပြဲကိုု ၾကည့္ရႈႏိုုင္ၾကရန္ သာသနာေရး၀န္ၾကီးဌာနႏွင့္ ေဟာလီး၀ုုဒ္ အမ္ဂ်ီအမ္ကုုမၺဏီတိုု႕ ပူးတြဲတင္ဆက္ထားျခင္းျဖစ္သည္။

ဘုုရားမွ လိုုဏ္ဂူေတာ္ၾကီးသိုု႕ သြားရာ လမ္း၀ဲယာတေလ်ာက္တြင္ စက်င္ေက်ာက္သားျဖဴျဖဴျဖင့္ ပီျပင္စြာ ထုုဆစ္ထားေသာ ဆ႒သံဂါယနာေခတ္မေထရ္ေက်ာ္ႏွင့္ ပုုဂၢိဳလ္ေက်ာ္ၾကီးမ်ား၏ ရုုပ္လံုုးမ်ားက လိုုဏ္ဂူေတာ္၀င္ခြင့္ရရန္ ေစာင့္စားေနသူမ်ားကိုု စြဲေဆာင္ထားႏိုုင္ေလသည္။


(၅)

ဆဌသံဂါယနာအၾကီးအမွဴးေညာင္ရမ္းဆရာေတာ္၊ သံဃမဟာနာယကမစိုုးရိမ္ဆရာေတာ္၊ လူပ်ံေတာ္ပညာရွင္ၾကီး အဂၢမဟာပ႑ိတေဒါက္တာဦးလင္း၊သမၼတၾကီးစပ္ေရႊသိုုက္၊၀န္ၾကီးခ်ဳပ္ဦႏုု၊ တရားေရး၀န္ၾကီးဦးသိန္းေမာင္၊ သူေဌးၾကီးဆာဦးသြင္ ၊ ဦးခ်န္ထြန္း စေသာျမန္မာ့ေထရ္ေက်ာ္၊ ျမန္မာ့လူေမာ္တိုု႕၏ ဘ၀ဗ်ဳပၺတ္အက်ဥ္းခ်ဳပ္ကိုု  ရုုပ္တုုတိုုင္း၏ ေအာက္ေျခေက်ာက္စာတြင္ အဂၤလိပ္ျမန္မာႏွစ္ဘာသာျဖင့္ ေရးထိုုးထားေလသည္။ 

ဆဌသံဂါယနာေခတ္လူပုုဂၢိဳလ္ေက်ာ္မ်ားအသြင္ ၀တ္ဆင္ထားေသာ ျပပြဲတာ၀န္ခံလူငယ္အခ်ိဳ႕ႏွင့္ ဓါတ္ပံုုအမွတ္တရရိုုက္ႏိုုင္ၾကသည္။ ႏႈတ္ခမ္းေမႊးျဖဴျဖဴကားကား ခန္႕ညားလွေသာ မ်က္မွန္၀ိုုင္းႏွင့္ သူေဌးၾကီးဆာဦးသြင္ဟန္ လူငယ္က ေပၚျပဴလာအျဖစ္ဆံုုးပင္..။
သမၼတၾကီးစပ္ေရႊသိုုက္၏ ပုိုုးခ်ိတ္လံုုခ်ည္ေတာင္ရွည္ပုုဆိုုးၾကီးကိုု ၀တ္ဆင္ထားရသည့္ လူငယ္ကေတာ့ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးျဖစ္ဟန္မတူ..။ 
သူက သေဘာက်စြာ ခဏရပ္တံ့ၾကည့္ေနမိေသးသည္။ 

ျပပြဲမ၀င္မီ ေစာင့္ေနခိုုက္ ျမန္မာ့ရိုုးရာေခတ္မီစားေသာက္ဆိုုင္မ်ားႏွင့္ စတားဘတ္ခ္စ္၊ မက္ခ္ေဒၚနယ္၊ ေကအက္စီစေသာ နိုုင္ငံတကာစားဖြယ္ဆိုုင္မ်ားမွ ေကာ္ဖီ၊ လက္ဘက္ရည္၊ ေဖ်ာ္ရည္စံုု၊ ေရခဲမုုန္႕ႏွင့္ သြားရည္စာအမ်ိဳးမ်ိဳးကိုု ၀ယ္ယူစားေသာက္ႏိုုင္ေလသည္။ 

လိုုဏ္ဂူေတာ္ၾကီး၏ ျပပြဲကိုု သူ၏ တပည့္ရွင္ငယ္၊ ရဟန္းငယ္မ်ားအား ေက်ာင္းပိတ္ရက္တိုုင္း သူကိုုယ္တိုုင္ ပိုု႕ေဆာင္ေပးေလ့ရွိသျဖင့္ ယခုု တစ္ေခါက္ မ၀င္ေတာ့ေပ။  
လိုုဏ္ဂူေတာ္ ျပကြက္မ်ားကေတာ့ အမွန္တကယ္၀င္ေရာက္ၾကည့္ရႈထိုုက္သည္ ဟုု မွတ္ခ်က္ေပးရေလာက္ေအာင္ အထူးျပဳလုုပ္ခ်က္မ်ားျဖင့္ ဖန္တီးထားေလသည္။ 
ျပပြဲမ၀င္မီ  လက္မွတ္ေကာင္တာတြင္ တိုုကင္ကဒ္ျပားေလး ၀ယ္ယူၿပီးသည္ႏွင့္ မ်က္မွန္တစ္လက္ႏွင့္ နားၾကပ္တစ္ခုု ထည့္ထားေသာ စကၠဴထုုပ္ေလး ေပးေ၀သည္။ လိုုဏ္ဂူေတာ္ခန္းမထဲ ၀င္လိုုက္သည္ႏွင့္ အထူးမ်က္မွန္ကိုု တပ္ဆင္ရသည္၊ နားၾကပ္တြင္ မိမိတိုု႕ အဆင္ေျပရာဘာသာစကားတစ္ခုုခုုျဖင့္ ျပပြဲအေၾကာင္းကိုု ေရြးခ်ယ္နားေထာင္ႏိုုင္သည္။ 
ဆ႒သံဂါယနာပြဲၾကီးထဲ ကိုုယ္တိုုင္ပါ၀င္ဆင္ႏႊဲေနရသည္ ဟုု ထင္မွတ္ရေအာင္  ရုုပ္လံုုးၾကြဒိုုင္မင္းရွင္းမ်ားၾကားသိုု႕  ေရာက္ရွိသြား၏။ ပရိသတ္မ်ား ခန္းမအလယ္တြင္ စုုေ၀းမိသည္ႏွင့္  ခန္းမၾကီး၏ အလင္းမ်ား ေဖ်ာ့က်သြားသည္။ ထိုု႕ေနာက္ သာသနာႏွစ္ေထာင့္ငါးရာျပည့္အထိမ္းအမွတ္ဆဌသံဂါယနာပြဲေတာ္၏ အရိပ္မ်ား တေျဖးေျဖးပီျပင္ အရုုပ္ထင္လာသည္။ 
ဤသုုတၱန္ေဒသနာကိုု ဘယ္အရပ္ ဘယ္ဌာန၀ယ္ ဘယ္သူ႕အား အေၾကာင္းျပဳ၍ ေဟာၾကားခဲ့ပါသနည္း ငါ့ရွင္ ...။ စူးရွတည္ၾကည္ေသာအသံေတာ္ႏွင့္ အတူ မေထရ္ျမတ္တစ္ပါး၏ ရုုပ္ၾကြပံုုရိပ္...။
အိုုး မဟာစည္ဆရာေတာ္ဘုုရားၾကီး....။ 
လူအခ်ိဳ႕ထံမွ တိုုးတိုုးအသံမ်ားထြက္လာသည္။ 
ထိုု႕ေနာက္ မင္းကြန္းဆရာေတာ္၏ ဌာန္ကရုုိဏ္းက်နပီသ၍ ၾကည္ျမေနေသာအသံေတာ္ႏွင့္တူ လူသားအစစ္ပံုုရိပ္မျခားေသာရုုပ္လံုုးေတာ္ေပၚလာသည္။ 
ဧ၀ံ ေမ သုုတံ ....။ ပရိသတ္တိုု႕  ျငိမ္သက္စြာ သံဂါယနာပြဲေတာ္ၾကီး က်င္းပေနဟန္ပံုုရိပ္မ်ားထဲ ေမ်ာပါေနၾကသည္။ 
ဟိုုးမွာ ဦးႏုု...။ ဟိုုးမွာ ဦးခ်န္ထြန္း...။ ဟိုုးမွာ ဦးသန္႕ .....စသည္ စသည္ မိမိတိုု႕ သိသည့္ ပုုဂၢိဳလ္ၾကီးမ်ားကိုု လက္ညွိဳးထိုုးညႊန္ျပေနၾက၏။ လိုုဏ္ဂူေတာ္နံရံအသီးသီးရွိ သံဃာစင္မ်ားတြင္ ျငိမ္သက္တည္ၾကည္စြာ သီတင္းသံုုးလ်က္ရွိေသာ ၀န္ေဆာင္ဆရာေတာ္မ်ားကိုုလည္း သက္ရွိထင္ရွားဖူးျမင္ေနရေလသည္။ 

အမွန္တကယ္ ကမၻာကုုန္းေျမသည္ သာသနာ၀င္ျပကြက္မ်ား၊ ဗုုဒၶ၀င္ျပတိုုက္ၾကီးမ်ားႏွင့္ ပိဋကတ္တိုုက္မ်ားျဖင့္ ဗုုဒၶသာသနာကိုု ေလ့လာစူးစမ္းလိုုေသာ ကမၻာအရပ္ရပ္ဧည့္သည္ေတာ္မ်ား၊ ဗုုဒၶဘာသာ၀င္ဘုုရားဖူးမ်ားျဖင့္ ေန႕စဥ္ ပိတ္ရက္မရွိစည္းကားေနေလသည္။ 

ကေလးမ်ားအၾကိဳက္ဆံုုးကေတာ့ သံုုးဆယ့္တစ္ဘံုုစတူဒီယိုု(Cosmological Studio) ခန္းမၾကီးပင္ျဖစ္ေလသည္။ 
ပိဋကတ္စာေပမွ ေနမိမင္းၾကီးကိုု မာတလိနတ္သားက နတ္ရထားျဖင့္ ငရဲျပည္နတ္ျပည္သိုု႕ လိုုက္ပါပိုု႕ေဆာင္ျပသသည့္ ဇာတ္၀င္ခန္းကိုု ပံုုတူကူးယူကာ ေခတ္မီရိုုလာကုုိစတာနည္းပညာမ်ားျဖင့္ ေပါင္းစပ္ျပသျခင္းျဖစ္ေလသည္။ 
လက္မွတ္၀ယ္ယူၿပီးသည္ႏွင့္  သံုုးဆယ့္တစ္ဘံုုစတူဒီယိုုထဲသိုု႕  ၀င္ေရာက္ၾကရမည္။ ထိုု႕ေနာက္ နတ္ရထားကဲ့သိုု႕ ဖန္တီးထားသည့္ အထူးယာဥ္ျဖင့္ ငရဲျပည္၊ နတ္ျပည္မ်ားသိုု လိုုက္ပါစီးနင္းကာ ေလ့လာရျခင္းျဖစ္သည္။ 

ဓမၼဂဂၤါ
(မုုခေပါတၳကမည္ေသာ ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္စာမ်က္ႏွာ၀ယ္ ကီးဘုုတ္ယား၍ ေပၚလာေသာ၀ါက်မ်ားသာတည္း..။


ဆက္ရန္ရွိေသး၏ ဟူလိုုေသာ္ )

1 comment:

Khin Maw Win said...

ဆရာေတာ္ ဘုရား Blogger ကိုဝင္ျ႔ပီး ဆရာေတာ္ အျမင္ကို ေကာ္ပီ ေနတာဖ်ာ ့.သူမ်ားပစၥည္း မသိေအာင္.ယူတာခိုးတာ တဲ့ ဗုဒၶ ဓမၼ သံဃာ ဂုဏ္ ကို အတုခိုးတာၾကေတာ ့ ေကာ္ပီတာတဲ ့တစ္ထပ္တည္းက် ေအာင္ က်ပါ ့မလားဘုရား ေကာ္ပီ က မဴ ရင္းေတာ ့မျဖစ္တာေသခ်ာပါတယ္ နည္းနည္း ေလးတူ လာတာ ေတာ ့ရွိမွာေပါ ့