(၁)
“ဣတၳိယေတာင္တန္း” စာအုပ္ေလးရဲ႕မ်က္ႏွာဖံုးက မေက်ာ္ႏိုင္ေအာင္ အေတြးေတြ မ်ားသြားခဲ့ရပါတယ္။ ဘေလာ့ဂါမိတ္ေဆြကိုေနာက ပိုင္စိုးေ၀ကဗ်ာကဘယ္ေတာ့လာမွာလဲတဲ့။ေလာကီကို ငဲ့ပါေတာ့တဲ့။ ေကာင္း ေလစြ။ သူကလည္း “ေလာကီေစာင္းငဲ့ျခင္းႏွင့္ ပိုင္စိုးေ၀ကဗ်ာ”လို႕ ေခါင္းစဥ္တပ္မိေလသကိုး။ ခုမွပဲ ကဗ်ာကို ဖတ္ဖို႕ စာအုပ္ေလးကို ဖြင့္မိေတာ့တာပါ။
ကဗ်ာစာအုပ္ေလးက အပိုင္း(၅)ပိုင္းခြဲထားပါတယ္။၁)မိ၀င္းဖို႕ ၂) ရန္ကင္းေတာင္ေျခသုိ႕ ၃) ေတာင္ထိပ္တရား ၄)ရာဇ၀င္နဲ႕ ၅)မာရီလင္မြန္ရိုးတို႕ပါ။ ပထမဆံုး မိ၀င္းဖို႕ကဗ်ာစုေလးကို စေတြ႕တာပါ။ မိ၀င္းဖို႔ကဗ်ာေတြကို မႏၱေလးသာသနာ့တကၠသိုလ္တက္ေနတဲ့အခိ်န္ ၁၉၉၀ လြန္ေန႕ရက္မ်ားဆီက ဟန္သစ္မဂၢဇင္းမွာ ေစာင့္ ဖတ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ မိ၀င္းဆိုတာ ကဗ်ာဆရာပိုင္စိုးေ၀ၾကီးရဲ႕ ရင္ဘတ္တစ္ေနရာရာမွာ ၿငိကပ္ေနတဲ့ မာတုဂါမ ေလးတစ္ေယာက္အျဖစ္ မွတ္ယူစြဲထင္ၿပီး ကဗ်ာဆရာဖန္တီးလိုက္တဲ့ စကားလံုးေတြရဲ႕အလ်ဥ္မွာ သိဂၤါရရသ ေတြကို ဖမ္းဆုပ္ခဲ့မိပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ လြဲသြားပါတယ္။
ၾကည့္ပါ၊ ဒကာပိုင္စိုးေ၀ၾကီးက ဒီလို ေျပာထားပါတယ္။
“မိ၀င္းဖို႕ ကဗ်ာမ်ားသည္ ဟန္သစ္မဂၢဇင္းတြင္ ေဖာ္ျပခဲ့ပါသည္။ ကဗ်ာမ်ားကို မိန္းကေလးတစ္ဦးဦး၏ အမည္ ေပးရန္လိုအပ္သည့္အတြက္ စဥ္းစားမိေသာအခါ ရင္းႏွီးခင္မင္ေသာ မိန္းကေလးတို႕၏ အမည္ကို စဥ္းစားမိ ေသာ္လည္း ထိုအခ်ိန္မွာ ကြ်န္ေတာ့္ဇာတိေအာင္သာရြာသို႕ အျပန္ မႏၱေလး-ျမင္းၿခံ “၀င္း”အျမန္ေမာ္ေတာ္ ကားၾကီးေပၚလိုက္ပါစီးနင္းလ်က္ရွိရာ ၄င္း“၀င္း”အျမန္ေမာ္ေတာ္ကားၾကီးကို အစြဲျပဳ၍ “မိ၀င္းဖို႕ကဗ်ာ”ဟူ၍ အမည္ေပးလိုက္ပါသည္။”တဲ့။
ေအာ္ လြဲေပစြ။ အျမင္လြဲေလစြ။ ။စြဲျမင္ထားတဲ့ မိ၀င္းက မိ၀င္းမွ မဟုတ္ခဲ့ေလပဲ။ ကဗ်ာဆရာဒကာ ပိုင္စိုးေ၀းၾကီးရဲ႕ မိ၀င္းက မာတုဂါမေလးမိ၀င္းမဟုတ္ေခ်ဘူးတဲ့၊ မႏၱေလး-ျမင္းၿခံသြား အျမန္ေမာ္ေတာ္ကား ၾကီးတဲ့။ ၀ိပလႅာသတရားကို သိမ္းပိုက္မိေလစြ။ ကဗ်ာဆရာဟာ သမုတိနယ္ထဲမွာ သမုတိကိုပဲ ထပ္ေမွာက္ျပ လိုက္တာကိုး။ မသိေတာ့လည္း အျမင္လြဲေပမေပါ့။ အျမင္လြဲရင္ အထင္လြဲတတ္ပါသတဲ့။ မသိမႈအ၀ိဇၨာက အျမင္လြဲမႈ ၀ိပလႅာသကို ေမြးဖြားေစပါတယ္။ ၀ိပလႅာသကေတာ့ အထင္မွားမႈမညနာကို ပြားစီးေစပါေတာ့သတဲ့။
(၂)
တကယ္ေတာ့ ပုထုဇဥ္တစ္ေယာက္ရဲ႕ ဒိုင္ယာရီမွာ ၀ိပလႅာသတံလွ်ပ္အေရာင္ေတြနဲ႕ အျမင္ေတြ ေယာင္၀ါး ခဲ့ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႕ အေမွာင္ေတြဆီကိုပဲ တိုး၀င္မိေတာ့တာကလား။
လယ္တီဆရာေတာ္ၾကီးကေတာ့ ၀ိပႆနာဒီပနီမွာ ၀ိပလႅာသတရားကို ဒီလို ဖြင့္ျပခဲ့ပါတယ္။
“၀ိပလႅာသဆိုသည္ကား ေဖာက္ျပန္မွားယြင္းျခင္းတည္း။ဟုတ္သည္မွန္သည္၌ မဟုတ္မမွန္ဟု မွားယြင္းျခင္း၊ မဟုတ္သည္ မမွန္သည္၌ ဟုတ္သည္မွန္သည္ဟု မွားယြင္းျခင္းတည္း”
၀ိပလႅာသတရားဆိုတာ မ်က္မွန္စိမ္းတစ္လက္ပါပဲ။ မ်က္မွန္စိမ္းတပ္ဆင္ျခင္းခံလိုက္ရတဲ့ မက္ဆိုပိုေတးမီးယား စစ္ေျမျပင္က တိုက္ပြဲေပ်ာ္ျမင္းၾကီးေတြဟာ ေကာက္ရိုးေျခာက္ေတြကို ျမက္စိမ္းအမွတ္နဲ႕ စားခဲ့ၾကရေလတာပဲ။
ဒီမွာေတာ့ ပုထုဇဥ္တစ္ေယာက္မွာေတာ့
အမွတ္မွားမႈသညာ၀ိပလႅာသ
စိတ္လွည့္စားမႈ စိတၱ၀ိပလႅာသနဲ႕
အေတြးအေခၚလြဲမွားမႈ ဒိ႒ိ၀ိပလႅာသဆိုတဲ့ မ်က္မွန္စိမ္းက သံုးလက္ၾကီးမ်ားေတာင္ပါပဲလား။
(၃)
သညာ၀ိပလႅာသတရားဟာ ျမက္ေျခာက္ရုပ္ကို လူအစစ္လို႕ ထင္တဲ့ ေတာသမင္နဲ႕ တူပါသတဲ့။ေတာထဲက စပါးခင္းကို လာစားတဲ့ ေတာသမင္ေတြရဲ႕ ရန္ကို ကာကြယ္ဖို႕ လယ္ပိုင္ရွင္အတုျပဳလုပ္ထားတဲ့ ျမက္ေျခာက္ ရုပ္ကို ေတာသမင္ဟာ လူအစစ္လို႕ ထင္ေနရွာပါတယ္။ ေတာသမင္ေတြဟာ လူအစစ္ကို ျမင္ဖူးတဲ့အတိုင္း စြဲမွတ္ထားပါတယ္။ လူနဲ႕တူတဲ့ ျမက္ေျခာက္ရုပ္ကို ျမင္ေတာ့လည္း လူအစစ္အျဖစ္နဲ႕ စြဲထင္ေနေတာ့တာပါ။ လယ္တီဆရာေတာ္ၾကီးက ဒီလို ရွင္းျပပါေသးတယ္။
“သညာ၀ိပလႅာသသည္ ေတာသမင္ဥပမာႏွင့္တူ၏။ အလြန္တိမ္ေကာ၏။ မ်က္စိလည္ေသာသူသည္ ေနထြက္ ေန၀င္ေၾကာင္ေၾကာင္ျမင္လ်က္ႏွင့္ မွားသကဲ့သို႕ ေၾကာင္ေၾကာင္ျမင္လ်က္ႏွင့္ မွားတတ္၏။ မွားမိျပန္လွ်င္ အလြန္ခိုင္ၿမဲတတ္၏။ ေျပာင္းလဲ၍ မရႏိုင္ရွိတတ္၏။”တဲ့
“ဇနီးေမာင္ႏွံ ရာသက္ပန္” ဆိုတာ ဒီသညာ၀ိပလႅာသရဲ႕ေစ့စပ္မႈေတြ ရာခုိင္ႏႈံးမ်ားေပလိမ့္မယ္။ အၿမဲျမင္ ေတြ႕ေနရေတာ့ ပထမဆံုးစေတြ႕တဲ့ အခ်ိန္(At first sight) အတိုင္းပဲ ျမင္ေနၾကတာကိုး။ ငယ္ငယ္တုန္းက ေက်ာင္းသြားေဖာ္ေတြကို ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာၾကာမွ ျပန္လည္ဆံုေတြ႕ရတဲ့အခါ အေျပာင္းအလဲနဲ႕ ရင့္ေရာ္မႈ အေရးအေၾကာင္းေတြက ထင္းထင္းၾကီးျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။ စြဲထင္ခဲ့ဖူးတဲ့ ႏွစ္လိုဖြယ္ရာေတြက ေရြ႕လ်ား သြားခဲ့ၿပီပဲ။ ပုထုဇဥ္ကမၻာမွာ ေပ်ာ္ေမြ႕လူးလြန္႕ခ်င္သူအတြက္ေတာ့ သညာ၀ိပလႅာသဟာ ယစ္မူးဖြယ္ပါပဲ။ သံသရာအေၾကာင္းမေျပာေတာ့ဘူးဆိုရင္ေပါ့ေလ။
(၄)
စိတၱ၀ိပလႅာသဆိုတာက မ်က္လွည့္ပြဲထဲ ေရာက္ေနတဲ့ ပရိသတ္တစ္ေယာက္နဲ႕ တူပါသတဲ့။ မ်က္လွည့္ဆရာရဲ႕ ျပကြက္အမ်ိဳးမ်ိဳးကို အစစ္အမွန္မဟုတ္မွန္းသိေပမယ့္ အစစ္အမွန္လို႕ စိတ္က စြဲေနမိတာပါ။ ေဒးဗစ္ေကာ္ ပါးဖီးရဲ႕ ပဥၥလက္မွာ စိတ္ေတြညြတ္က်သြားခဲ့ရဖူးပါတယ္။ နက္နက္နဲနဲအေၾကာင္းအရာေတြဆိုေတာ့ လယ္တီ ဆရာေတာ္ဘုရားကိုပဲ အားကိုးရေပမွာပဲ၊ ဆရာေတာ္ၾကီးက
“စိတ္သည္ မဟုတ္သည္ကုိ အဟုတ္လုပ္ၾကံ၍ လွည့္စားတတ္၏။ညဥ့္အခါ သစ္ငုတ္တိုျမင္ေလရာ လူဟူ၍ လွည့္စား၏။ေတာၿခံဳကို ျမင္ေလရာ ေတာဆင္ဟူ၍ လွည့္စား၏။ ေတာဆင္ကို ျမင္ေလရာ ေတာၿခံဳဟူ၍ လွည့္စား၏။ေလာက၌ ဒိ႒မ်က္ျမင္ထဲတြင္ အထင္မွားသမွ်သည္ စိတ္၏လွည့္စားမႈခ်ည္းဟုမွတ္၊ စိတၱ၀ိပလႅာသ သည္ မဟုတ္သည္ကို အဟုတ္လုပ္ၾကံ၍ လွည့္စားတတ္ေသာေၾကာင့္ သညာ၀ိပလႅာသထက္ နက္နဲ၏။ သို႕ရာတြင္ အေၾကာင္းယုတၱိႏွင့္ ေျဖေဖ်ာက္လွ်င္ ေျပေပ်ာက္လြယ္၏။သညာကဲ့သို႕မခိုင္ၿမဲတတ္။”
အဆိုေတာ္ ကိုစိုးပိုင္ၾကီးကေတာ့ “ တူလြန္းလို႕ပါ”ဆိုတဲ့သီခ်င္းေလးနဲ႕ စိတၱ၀ိပလႅာသကို ဖြဲ႕ခဲ့ပါေသးတယ္။
မဟုတ္မွန္းသိေပမယ့္ တူခ်င္ေနတာပါ။ စိတ္ကကို ဇြတ္ထင္ပစ္လိုက္ခ်င္တာပါပဲ။
(၅)
ဒိ႒ိ၀ိပလႅာသကေတာ့ ဘီလူးနတ္ဆိုးတို႔ဖန္ဆင္းထားတဲ့ လမ္းမွားနဲ႕တူပါသတဲ့။ ပုထုဇဥ္လူသားတစ္ေယာက္ရဲ႕ လြတ္ေျမာက္မႈခ်မ္းသာဆီ ခ်ီတက္ေက်ာ္လႊာဆဲခရီးလမ္းမွာ ဘီလူးနတ္ဆိုးတို႕က လမ္းလြဲကို ဖန္ဆင္းလိုက္ ပါသတဲ့။ အာရံုငါးပါးၿမိဳ႕ရြာအတုေတြကလည္း နစ္မြန္းေပ်ာ္ပါးမိေလာက္ေအာင္ စြဲေဆာင္မႈရွိေနခဲ့ပါသတဲ့။ စြဲလမ္း တပ္မက္ဖြယ္အာရံုမွန္သမွ်ဟာ နတ္ဆိုးတို႔ရဲ႕ အထူးျပဳလုပ္ခ်က္ေတြပါပဲလား။
အိပ္ေမာက်ခ်ိန္ကို ေစာင့္ေနတဲ့ နတ္ဆိုးတို႕ရဲ႕ အႏၱရာယ္ကိုေတာ့ ကြယ္၀ွက္ထားၾကေလရဲ႕။ နတ္ဆိုးတို႕ၿမိဳ႕ ရြာမွာ အခါခါေသျခင္းတရားဟာ အသင့္ေစာင့္ေနခဲ့ပါတယ္။ ဒိ႒ိ၀ိပလႅာသဆိုတာ ဘီလူးနတ္ဆိုးတို႕ရြာကို သြားတဲ့ လမ္းေပပဲ။ အေတြးအေခၚ အယူအဆေတြ မွားေတာ့တာပါ။ လမ္းအလြဲၾကီးကိုပဲ လမ္းအမွန္ အျဖစ္နဲ႕တစိုက္မတ္မတ္ သြားေတာ့တာပါ။ ကံတရားနဲ႕ ကံတရားရဲ႕အက်ိဳးဆက္ကို ပစ္ပယ္လိုက္တဲ့ နတၳိကဒိ႒ိ၊ အေဟတုကဒိ႒ိ၊အကိရိယဒိ႒ိလမ္း၊ ရုပ္နာမ္တရားအစုအေ၀းကိုပဲ “ငါ ”“ငါ့ဟာ”လို႕စြဲလမ္းမွတ္ ယူလိုက္တဲ့ အတၱဒိ႒ိ၊သကၠာယဒိ႒ိ လမ္းထဲ ရဲရဲမိုက္ မိုက္ တိုး၀င္ေလွ်ာက္ေတာ့တာပါ။
ေန႕စဥ္ျဖတ္သန္းေနရတဲ့ လူ႕ဘ၀ဆိုတာ လမ္းခြဲကို ေရာက္ေနခဲ့ပါသတဲ့။ လမ္းရိုးလမ္းမွန္ကို လိုက္မလား၊ နတ္ ဆိုးတို႕ဖန္ဆင္းတဲ့ လမ္းကို လိုက္မလား။ လမ္းရိုးလမ္းမွန္ကေတာ့ ေတာတိုးေတာင္ေက်ာ္ ေပ်ာ္စရာေတာ့ ေကာင္းခ်င္မွ ေကာင္းေပမေပါ့။ ဒါေပမယ့္ အျမိဳက္ပန္းတိုင္ရွိေနေလရဲ႕။ နတ္ဆိုးတို႕ဖန္ဆင္းတဲ့လမ္းကေတာ့ ျဖားေယာင္းမႈမ်ားစြာနဲ႕ ျဖဴးေျဖာင့္ဟန္ရွိေပမယ့္ အခါခါေသျခင္းတရားက ပန္းတိုင္ကို ေဖ်ာက္ဖ်က္ပစ္လိုက္ပါၿပီ။
နတ္ဆိုးတို႕ၿမိဳ႕ရြာကိုေတာ့ လယ္တီဆရာေတာ္က ႏွစ္မိ်ဳးခြဲျပထားပါတယ္။
ကလ်ာဏပုထုဇဥ္သူေတာ္ေကာင္းေတြရဲ႕ ေ၀ါဟာရမွာေတာ့ ငရဲ တိရိစၦာန္ ၿပိတၱာ အသူရကာယ္လို႕ေခၚတဲ့ အပါယ္ေလးပါးဟာ နတ္ဆိုးတို႕ၿမိဳ႕ရြာျဖစ္ၿပီး လူနတ္ျဗဟၼာခ်မ္းသာအမ်ိဳးမ်ိဳးကေတာ့ လမ္းရိုးလမ္းမွန္ ပန္းတိုင္ၿမိဳ႕ ရြာမ်ားျဖစ္ပါသတဲ့။ ဘုရားရဟႏၱာတို႕ရဲ႕ အရိယာေ၀ါဟာရမွာေတာ့ အပါယ္ေလးပါးအပါအ၀င္ လူနတ္ျဗဟၼာခ်မ္း သာမွန္သမွ် သံသရာေလာကၾကီးတစ္ခုလံုးဟာ နတ္ဆိုးတို႕ၿမိဳ႕ရြာသာျဖစ္ၿပီး အၿမိဳက္နိဗၺာန္ကသာ လမ္းရိုး လမ္းမွန္ပန္းတိုင္ျဖစ္ေလေတာ့သတဲ့။
(၆)
မ်က္မွန္စိမ္းေတြ ခြ်တ္ပစ္လိုက္ၾက။
ပါ၀ါနိမ့္မ်က္မွန္တစ္လက္ကို ပထမတပ္ၾကရလိမ့္မယ္တဲ့။
ကမၼႆကတာ သမၼာဒိ႒ိမ်က္မွန္။
ဒီမ်က္မွန္ကေတာ့ ကုသိုလ္ကံ အကုသိုလ္ကံတရားသေဘာကို ရွင္းရွင္းျမင္ေစႏိုင္ပါတယ္။ အကုသိုလ္ကို ေက်ာ ခိုင္းၿပီး ကုသိုလ္တရားေတြကိုပဲ ထမ္းပိုးသယ္ေဆာင္ေစႏိုင္တဲ့ လမ္းရိုးလမ္းမွန္ပဲမို႕ ပထမဆင့္နတ္ဆိုးတို႕ ၿမိဳ႕ရြာကို ကြင္းေရွာင္သြားနိုင္ပါတယ္။
ပါ၀ါျမင့္အႏုၾကည့္မ်က္မွန္ကေတာ့ ေဗာဓိပကၡိယသမၼာဒိ႒ိမ်က္မွန္ပါ။ ရုပ္နာမ္ဓမၼသဘာ၀တရားေတြကို မွန္ကန္ တိက်ျပတ္သားစြာ ျမင္ေစႏိုင္ပါတယ္။ ခႏၶာမွန္သမွ်ရဲ႕ အနိစၥ ၊ ဒုကၡ ၊ အနတၱသေဘာကို ကိုယ္တိုင္ျမင္ လိုက္ရတာပါ။ ဒုတိယဆင့္ နတ္ဆိုးတို႕ၿမိဳ႕ရြာကို ခ်န္ထားစြန္႕ခြာၿပီး အၿမိဳက္နိဗၺာန္ပန္းတိုင္ဆီ ဆိုက္ကပ္ ႏိုင္ပါတယ္။
(၇)
ကဗ်ာဆရာပိုင္စိုးေ၀ၾကီးကေတာ့ မိ၀င္းဖို႕ကဗ်ာဟာ မွတ္သားစြဲထင္ေနတဲ့ မာတုဂါမေလး မိ၀င္းမဟုတ္ဘူးတဲ့။ မႏၱေလး-ျမင္းၿခံသြား အျမန္ေမာ္ေတာ္ကားၾကီးတဲ့။ ေမာ္ေတာ္ကားၾကီးကို မိ၀င္းလို႕ထင္ေနမိပါေရာလား။ မိ၀င္းဆိုတာ တကယ္မရွိ။ မရွိတာကို အရွိထင္ေနမိခဲ့သကိုး။
ေအာ္ မ်က္မွန္တစ္လက္လက္ေတာ့ တပ္ထားမိတာပါပဲ။ ၀ိပလႅာသမ်က္မွန္စိမ္းက သံုးလက္ဆိုေတာ့ လြယ္လြယ္ ကူကူပဲ ေကာက္တပ္မိတာကိုး။
ပကတိမ်က္စိမႈန္၀ါးလို႕ တပ္ထားရတဲ့ မ်က္မွန္တစ္လက္ကေတာင္ပိုေနေသး။
(လယ္တီဆရာေတာ္ၾကီး၏ ၀ိပႆနာဒီပနီကို ဆက္လက္ဖတ္ရႈၾကေစခလို)
“ဣတၳိယေတာင္တန္း” စာအုပ္ေလးရဲ႕မ်က္ႏွာဖံုးက မေက်ာ္ႏိုင္ေအာင္ အေတြးေတြ မ်ားသြားခဲ့ရပါတယ္။ ဘေလာ့ဂါမိတ္ေဆြကိုေနာက ပိုင္စိုးေ၀ကဗ်ာကဘယ္ေတာ့လာမွာလဲတဲ့။ေလာကီကို ငဲ့ပါေတာ့တဲ့။ ေကာင္း ေလစြ။ သူကလည္း “ေလာကီေစာင္းငဲ့ျခင္းႏွင့္ ပိုင္စိုးေ၀ကဗ်ာ”လို႕ ေခါင္းစဥ္တပ္မိေလသကိုး။ ခုမွပဲ ကဗ်ာကို ဖတ္ဖို႕ စာအုပ္ေလးကို ဖြင့္မိေတာ့တာပါ။
ကဗ်ာစာအုပ္ေလးက အပိုင္း(၅)ပိုင္းခြဲထားပါတယ္။၁)မိ၀င္းဖို႕ ၂) ရန္ကင္းေတာင္ေျခသုိ႕ ၃) ေတာင္ထိပ္တရား ၄)ရာဇ၀င္နဲ႕ ၅)မာရီလင္မြန္ရိုးတို႕ပါ။ ပထမဆံုး မိ၀င္းဖို႕ကဗ်ာစုေလးကို စေတြ႕တာပါ။ မိ၀င္းဖို႔ကဗ်ာေတြကို မႏၱေလးသာသနာ့တကၠသိုလ္တက္ေနတဲ့အခိ်န္ ၁၉၉၀ လြန္ေန႕ရက္မ်ားဆီက ဟန္သစ္မဂၢဇင္းမွာ ေစာင့္ ဖတ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ မိ၀င္းဆိုတာ ကဗ်ာဆရာပိုင္စိုးေ၀ၾကီးရဲ႕ ရင္ဘတ္တစ္ေနရာရာမွာ ၿငိကပ္ေနတဲ့ မာတုဂါမ ေလးတစ္ေယာက္အျဖစ္ မွတ္ယူစြဲထင္ၿပီး ကဗ်ာဆရာဖန္တီးလိုက္တဲ့ စကားလံုးေတြရဲ႕အလ်ဥ္မွာ သိဂၤါရရသ ေတြကို ဖမ္းဆုပ္ခဲ့မိပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ လြဲသြားပါတယ္။
ၾကည့္ပါ၊ ဒကာပိုင္စိုးေ၀ၾကီးက ဒီလို ေျပာထားပါတယ္။
“မိ၀င္းဖို႕ ကဗ်ာမ်ားသည္ ဟန္သစ္မဂၢဇင္းတြင္ ေဖာ္ျပခဲ့ပါသည္။ ကဗ်ာမ်ားကို မိန္းကေလးတစ္ဦးဦး၏ အမည္ ေပးရန္လိုအပ္သည့္အတြက္ စဥ္းစားမိေသာအခါ ရင္းႏွီးခင္မင္ေသာ မိန္းကေလးတို႕၏ အမည္ကို စဥ္းစားမိ ေသာ္လည္း ထိုအခ်ိန္မွာ ကြ်န္ေတာ့္ဇာတိေအာင္သာရြာသို႕ အျပန္ မႏၱေလး-ျမင္းၿခံ “၀င္း”အျမန္ေမာ္ေတာ္ ကားၾကီးေပၚလိုက္ပါစီးနင္းလ်က္ရွိရာ ၄င္း“၀င္း”အျမန္ေမာ္ေတာ္ကားၾကီးကို အစြဲျပဳ၍ “မိ၀င္းဖို႕ကဗ်ာ”ဟူ၍ အမည္ေပးလိုက္ပါသည္။”တဲ့။
ေအာ္ လြဲေပစြ။ အျမင္လြဲေလစြ။ ။စြဲျမင္ထားတဲ့ မိ၀င္းက မိ၀င္းမွ မဟုတ္ခဲ့ေလပဲ။ ကဗ်ာဆရာဒကာ ပိုင္စိုးေ၀းၾကီးရဲ႕ မိ၀င္းက မာတုဂါမေလးမိ၀င္းမဟုတ္ေခ်ဘူးတဲ့၊ မႏၱေလး-ျမင္းၿခံသြား အျမန္ေမာ္ေတာ္ကား ၾကီးတဲ့။ ၀ိပလႅာသတရားကို သိမ္းပိုက္မိေလစြ။ ကဗ်ာဆရာဟာ သမုတိနယ္ထဲမွာ သမုတိကိုပဲ ထပ္ေမွာက္ျပ လိုက္တာကိုး။ မသိေတာ့လည္း အျမင္လြဲေပမေပါ့။ အျမင္လြဲရင္ အထင္လြဲတတ္ပါသတဲ့။ မသိမႈအ၀ိဇၨာက အျမင္လြဲမႈ ၀ိပလႅာသကို ေမြးဖြားေစပါတယ္။ ၀ိပလႅာသကေတာ့ အထင္မွားမႈမညနာကို ပြားစီးေစပါေတာ့သတဲ့။
(၂)
တကယ္ေတာ့ ပုထုဇဥ္တစ္ေယာက္ရဲ႕ ဒိုင္ယာရီမွာ ၀ိပလႅာသတံလွ်ပ္အေရာင္ေတြနဲ႕ အျမင္ေတြ ေယာင္၀ါး ခဲ့ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႕ အေမွာင္ေတြဆီကိုပဲ တိုး၀င္မိေတာ့တာကလား။
လယ္တီဆရာေတာ္ၾကီးကေတာ့ ၀ိပႆနာဒီပနီမွာ ၀ိပလႅာသတရားကို ဒီလို ဖြင့္ျပခဲ့ပါတယ္။
“၀ိပလႅာသဆိုသည္ကား ေဖာက္ျပန္မွားယြင္းျခင္းတည္း။ဟုတ္သည္မွန္သည္၌ မဟုတ္မမွန္ဟု မွားယြင္းျခင္း၊ မဟုတ္သည္ မမွန္သည္၌ ဟုတ္သည္မွန္သည္ဟု မွားယြင္းျခင္းတည္း”
၀ိပလႅာသတရားဆိုတာ မ်က္မွန္စိမ္းတစ္လက္ပါပဲ။ မ်က္မွန္စိမ္းတပ္ဆင္ျခင္းခံလိုက္ရတဲ့ မက္ဆိုပိုေတးမီးယား စစ္ေျမျပင္က တိုက္ပြဲေပ်ာ္ျမင္းၾကီးေတြဟာ ေကာက္ရိုးေျခာက္ေတြကို ျမက္စိမ္းအမွတ္နဲ႕ စားခဲ့ၾကရေလတာပဲ။
ဒီမွာေတာ့ ပုထုဇဥ္တစ္ေယာက္မွာေတာ့
အမွတ္မွားမႈသညာ၀ိပလႅာသ
စိတ္လွည့္စားမႈ စိတၱ၀ိပလႅာသနဲ႕
အေတြးအေခၚလြဲမွားမႈ ဒိ႒ိ၀ိပလႅာသဆိုတဲ့ မ်က္မွန္စိမ္းက သံုးလက္ၾကီးမ်ားေတာင္ပါပဲလား။
(၃)
သညာ၀ိပလႅာသတရားဟာ ျမက္ေျခာက္ရုပ္ကို လူအစစ္လို႕ ထင္တဲ့ ေတာသမင္နဲ႕ တူပါသတဲ့။ေတာထဲက စပါးခင္းကို လာစားတဲ့ ေတာသမင္ေတြရဲ႕ ရန္ကို ကာကြယ္ဖို႕ လယ္ပိုင္ရွင္အတုျပဳလုပ္ထားတဲ့ ျမက္ေျခာက္ ရုပ္ကို ေတာသမင္ဟာ လူအစစ္လို႕ ထင္ေနရွာပါတယ္။ ေတာသမင္ေတြဟာ လူအစစ္ကို ျမင္ဖူးတဲ့အတိုင္း စြဲမွတ္ထားပါတယ္။ လူနဲ႕တူတဲ့ ျမက္ေျခာက္ရုပ္ကို ျမင္ေတာ့လည္း လူအစစ္အျဖစ္နဲ႕ စြဲထင္ေနေတာ့တာပါ။ လယ္တီဆရာေတာ္ၾကီးက ဒီလို ရွင္းျပပါေသးတယ္။
“သညာ၀ိပလႅာသသည္ ေတာသမင္ဥပမာႏွင့္တူ၏။ အလြန္တိမ္ေကာ၏။ မ်က္စိလည္ေသာသူသည္ ေနထြက္ ေန၀င္ေၾကာင္ေၾကာင္ျမင္လ်က္ႏွင့္ မွားသကဲ့သို႕ ေၾကာင္ေၾကာင္ျမင္လ်က္ႏွင့္ မွားတတ္၏။ မွားမိျပန္လွ်င္ အလြန္ခိုင္ၿမဲတတ္၏။ ေျပာင္းလဲ၍ မရႏိုင္ရွိတတ္၏။”တဲ့
“ဇနီးေမာင္ႏွံ ရာသက္ပန္” ဆိုတာ ဒီသညာ၀ိပလႅာသရဲ႕ေစ့စပ္မႈေတြ ရာခုိင္ႏႈံးမ်ားေပလိမ့္မယ္။ အၿမဲျမင္ ေတြ႕ေနရေတာ့ ပထမဆံုးစေတြ႕တဲ့ အခ်ိန္(At first sight) အတိုင္းပဲ ျမင္ေနၾကတာကိုး။ ငယ္ငယ္တုန္းက ေက်ာင္းသြားေဖာ္ေတြကို ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာၾကာမွ ျပန္လည္ဆံုေတြ႕ရတဲ့အခါ အေျပာင္းအလဲနဲ႕ ရင့္ေရာ္မႈ အေရးအေၾကာင္းေတြက ထင္းထင္းၾကီးျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။ စြဲထင္ခဲ့ဖူးတဲ့ ႏွစ္လိုဖြယ္ရာေတြက ေရြ႕လ်ား သြားခဲ့ၿပီပဲ။ ပုထုဇဥ္ကမၻာမွာ ေပ်ာ္ေမြ႕လူးလြန္႕ခ်င္သူအတြက္ေတာ့ သညာ၀ိပလႅာသဟာ ယစ္မူးဖြယ္ပါပဲ။ သံသရာအေၾကာင္းမေျပာေတာ့ဘူးဆိုရင္ေပါ့ေလ။
(၄)
စိတၱ၀ိပလႅာသဆိုတာက မ်က္လွည့္ပြဲထဲ ေရာက္ေနတဲ့ ပရိသတ္တစ္ေယာက္နဲ႕ တူပါသတဲ့။ မ်က္လွည့္ဆရာရဲ႕ ျပကြက္အမ်ိဳးမ်ိဳးကို အစစ္အမွန္မဟုတ္မွန္းသိေပမယ့္ အစစ္အမွန္လို႕ စိတ္က စြဲေနမိတာပါ။ ေဒးဗစ္ေကာ္ ပါးဖီးရဲ႕ ပဥၥလက္မွာ စိတ္ေတြညြတ္က်သြားခဲ့ရဖူးပါတယ္။ နက္နက္နဲနဲအေၾကာင္းအရာေတြဆိုေတာ့ လယ္တီ ဆရာေတာ္ဘုရားကိုပဲ အားကိုးရေပမွာပဲ၊ ဆရာေတာ္ၾကီးက
“စိတ္သည္ မဟုတ္သည္ကုိ အဟုတ္လုပ္ၾကံ၍ လွည့္စားတတ္၏။ညဥ့္အခါ သစ္ငုတ္တိုျမင္ေလရာ လူဟူ၍ လွည့္စား၏။ေတာၿခံဳကို ျမင္ေလရာ ေတာဆင္ဟူ၍ လွည့္စား၏။ ေတာဆင္ကို ျမင္ေလရာ ေတာၿခံဳဟူ၍ လွည့္စား၏။ေလာက၌ ဒိ႒မ်က္ျမင္ထဲတြင္ အထင္မွားသမွ်သည္ စိတ္၏လွည့္စားမႈခ်ည္းဟုမွတ္၊ စိတၱ၀ိပလႅာသ သည္ မဟုတ္သည္ကို အဟုတ္လုပ္ၾကံ၍ လွည့္စားတတ္ေသာေၾကာင့္ သညာ၀ိပလႅာသထက္ နက္နဲ၏။ သို႕ရာတြင္ အေၾကာင္းယုတၱိႏွင့္ ေျဖေဖ်ာက္လွ်င္ ေျပေပ်ာက္လြယ္၏။သညာကဲ့သို႕မခိုင္ၿမဲတတ္။”
အဆိုေတာ္ ကိုစိုးပိုင္ၾကီးကေတာ့ “ တူလြန္းလို႕ပါ”ဆိုတဲ့သီခ်င္းေလးနဲ႕ စိတၱ၀ိပလႅာသကို ဖြဲ႕ခဲ့ပါေသးတယ္။
မဟုတ္မွန္းသိေပမယ့္ တူခ်င္ေနတာပါ။ စိတ္ကကို ဇြတ္ထင္ပစ္လိုက္ခ်င္တာပါပဲ။
(၅)
ဒိ႒ိ၀ိပလႅာသကေတာ့ ဘီလူးနတ္ဆိုးတို႔ဖန္ဆင္းထားတဲ့ လမ္းမွားနဲ႕တူပါသတဲ့။ ပုထုဇဥ္လူသားတစ္ေယာက္ရဲ႕ လြတ္ေျမာက္မႈခ်မ္းသာဆီ ခ်ီတက္ေက်ာ္လႊာဆဲခရီးလမ္းမွာ ဘီလူးနတ္ဆိုးတို႕က လမ္းလြဲကို ဖန္ဆင္းလိုက္ ပါသတဲ့။ အာရံုငါးပါးၿမိဳ႕ရြာအတုေတြကလည္း နစ္မြန္းေပ်ာ္ပါးမိေလာက္ေအာင္ စြဲေဆာင္မႈရွိေနခဲ့ပါသတဲ့။ စြဲလမ္း တပ္မက္ဖြယ္အာရံုမွန္သမွ်ဟာ နတ္ဆိုးတို႔ရဲ႕ အထူးျပဳလုပ္ခ်က္ေတြပါပဲလား။
အိပ္ေမာက်ခ်ိန္ကို ေစာင့္ေနတဲ့ နတ္ဆိုးတို႕ရဲ႕ အႏၱရာယ္ကိုေတာ့ ကြယ္၀ွက္ထားၾကေလရဲ႕။ နတ္ဆိုးတို႕ၿမိဳ႕ ရြာမွာ အခါခါေသျခင္းတရားဟာ အသင့္ေစာင့္ေနခဲ့ပါတယ္။ ဒိ႒ိ၀ိပလႅာသဆိုတာ ဘီလူးနတ္ဆိုးတို႕ရြာကို သြားတဲ့ လမ္းေပပဲ။ အေတြးအေခၚ အယူအဆေတြ မွားေတာ့တာပါ။ လမ္းအလြဲၾကီးကိုပဲ လမ္းအမွန္ အျဖစ္နဲ႕တစိုက္မတ္မတ္ သြားေတာ့တာပါ။ ကံတရားနဲ႕ ကံတရားရဲ႕အက်ိဳးဆက္ကို ပစ္ပယ္လိုက္တဲ့ နတၳိကဒိ႒ိ၊ အေဟတုကဒိ႒ိ၊အကိရိယဒိ႒ိလမ္း၊ ရုပ္နာမ္တရားအစုအေ၀းကိုပဲ “ငါ ”“ငါ့ဟာ”လို႕စြဲလမ္းမွတ္ ယူလိုက္တဲ့ အတၱဒိ႒ိ၊သကၠာယဒိ႒ိ လမ္းထဲ ရဲရဲမိုက္ မိုက္ တိုး၀င္ေလွ်ာက္ေတာ့တာပါ။
ေန႕စဥ္ျဖတ္သန္းေနရတဲ့ လူ႕ဘ၀ဆိုတာ လမ္းခြဲကို ေရာက္ေနခဲ့ပါသတဲ့။ လမ္းရိုးလမ္းမွန္ကို လိုက္မလား၊ နတ္ ဆိုးတို႕ဖန္ဆင္းတဲ့ လမ္းကို လိုက္မလား။ လမ္းရိုးလမ္းမွန္ကေတာ့ ေတာတိုးေတာင္ေက်ာ္ ေပ်ာ္စရာေတာ့ ေကာင္းခ်င္မွ ေကာင္းေပမေပါ့။ ဒါေပမယ့္ အျမိဳက္ပန္းတိုင္ရွိေနေလရဲ႕။ နတ္ဆိုးတို႕ဖန္ဆင္းတဲ့လမ္းကေတာ့ ျဖားေယာင္းမႈမ်ားစြာနဲ႕ ျဖဴးေျဖာင့္ဟန္ရွိေပမယ့္ အခါခါေသျခင္းတရားက ပန္းတိုင္ကို ေဖ်ာက္ဖ်က္ပစ္လိုက္ပါၿပီ။
နတ္ဆိုးတို႕ၿမိဳ႕ရြာကိုေတာ့ လယ္တီဆရာေတာ္က ႏွစ္မိ်ဳးခြဲျပထားပါတယ္။
ကလ်ာဏပုထုဇဥ္သူေတာ္ေကာင္းေတြရဲ႕ ေ၀ါဟာရမွာေတာ့ ငရဲ တိရိစၦာန္ ၿပိတၱာ အသူရကာယ္လို႕ေခၚတဲ့ အပါယ္ေလးပါးဟာ နတ္ဆိုးတို႕ၿမိဳ႕ရြာျဖစ္ၿပီး လူနတ္ျဗဟၼာခ်မ္းသာအမ်ိဳးမ်ိဳးကေတာ့ လမ္းရိုးလမ္းမွန္ ပန္းတိုင္ၿမိဳ႕ ရြာမ်ားျဖစ္ပါသတဲ့။ ဘုရားရဟႏၱာတို႕ရဲ႕ အရိယာေ၀ါဟာရမွာေတာ့ အပါယ္ေလးပါးအပါအ၀င္ လူနတ္ျဗဟၼာခ်မ္း သာမွန္သမွ် သံသရာေလာကၾကီးတစ္ခုလံုးဟာ နတ္ဆိုးတို႕ၿမိဳ႕ရြာသာျဖစ္ၿပီး အၿမိဳက္နိဗၺာန္ကသာ လမ္းရိုး လမ္းမွန္ပန္းတိုင္ျဖစ္ေလေတာ့သတဲ့။
(၆)
မ်က္မွန္စိမ္းေတြ ခြ်တ္ပစ္လိုက္ၾက။
ပါ၀ါနိမ့္မ်က္မွန္တစ္လက္ကို ပထမတပ္ၾကရလိမ့္မယ္တဲ့။
ကမၼႆကတာ သမၼာဒိ႒ိမ်က္မွန္။
ဒီမ်က္မွန္ကေတာ့ ကုသိုလ္ကံ အကုသိုလ္ကံတရားသေဘာကို ရွင္းရွင္းျမင္ေစႏိုင္ပါတယ္။ အကုသိုလ္ကို ေက်ာ ခိုင္းၿပီး ကုသိုလ္တရားေတြကိုပဲ ထမ္းပိုးသယ္ေဆာင္ေစႏိုင္တဲ့ လမ္းရိုးလမ္းမွန္ပဲမို႕ ပထမဆင့္နတ္ဆိုးတို႕ ၿမိဳ႕ရြာကို ကြင္းေရွာင္သြားနိုင္ပါတယ္။
ပါ၀ါျမင့္အႏုၾကည့္မ်က္မွန္ကေတာ့ ေဗာဓိပကၡိယသမၼာဒိ႒ိမ်က္မွန္ပါ။ ရုပ္နာမ္ဓမၼသဘာ၀တရားေတြကို မွန္ကန္ တိက်ျပတ္သားစြာ ျမင္ေစႏိုင္ပါတယ္။ ခႏၶာမွန္သမွ်ရဲ႕ အနိစၥ ၊ ဒုကၡ ၊ အနတၱသေဘာကို ကိုယ္တိုင္ျမင္ လိုက္ရတာပါ။ ဒုတိယဆင့္ နတ္ဆိုးတို႕ၿမိဳ႕ရြာကို ခ်န္ထားစြန္႕ခြာၿပီး အၿမိဳက္နိဗၺာန္ပန္းတိုင္ဆီ ဆိုက္ကပ္ ႏိုင္ပါတယ္။
(၇)
ကဗ်ာဆရာပိုင္စိုးေ၀ၾကီးကေတာ့ မိ၀င္းဖို႕ကဗ်ာဟာ မွတ္သားစြဲထင္ေနတဲ့ မာတုဂါမေလး မိ၀င္းမဟုတ္ဘူးတဲ့။ မႏၱေလး-ျမင္းၿခံသြား အျမန္ေမာ္ေတာ္ကားၾကီးတဲ့။ ေမာ္ေတာ္ကားၾကီးကို မိ၀င္းလို႕ထင္ေနမိပါေရာလား။ မိ၀င္းဆိုတာ တကယ္မရွိ။ မရွိတာကို အရွိထင္ေနမိခဲ့သကိုး။
ေအာ္ မ်က္မွန္တစ္လက္လက္ေတာ့ တပ္ထားမိတာပါပဲ။ ၀ိပလႅာသမ်က္မွန္စိမ္းက သံုးလက္ဆိုေတာ့ လြယ္လြယ္ ကူကူပဲ ေကာက္တပ္မိတာကိုး။
ပကတိမ်က္စိမႈန္၀ါးလို႕ တပ္ထားရတဲ့ မ်က္မွန္တစ္လက္ကေတာင္ပိုေနေသး။
(လယ္တီဆရာေတာ္ၾကီး၏ ၀ိပႆနာဒီပနီကို ဆက္လက္ဖတ္ရႈၾကေစခလို)
