ဘလက္ခ္ဘယ္ရီ၊ဂ်င္းပင္ႏွင့္ ယမံုနာယဥ္ေက်းမႈ

မေရးတာ ၾကာလို႕ ေကာက္ေရးမိတယ္ ဒီမွာ

ဓမၼဂဂၤါ

ဘလက္ခ္ဘယ္ရီ၊ဂ်င္းပင္ႏွင့္ ယမံုနာယဥ္ေက်းမႈ

ေဒလီၿမိဳ႕ေတာ္သည္ မၾကာမီက က်င္းပခဲ့ၿပီးေသာ ဓနသဟာယအားကစားပြဲေတာ္၀တ္စံုကို မခြ်တ္ရေသး သည့္ဟန္ ေက်ာ့ေမာ့ေနဆဲပင္။ ျမင္ကြင္းမ်ား အသစ္ျဖစ္သြားသည္။ ယခင္ေဒလီမဟုတ္ေတာ့တာ ေသခ်ာသည္။ ၾကိမ္ဖန္မ်ားစြာ ရင္းႏွီးကြ်မ္း၀င္ခဲ့ဖူးေသာ ေဒလီသည္ ရႈပ္ေထြးညစ္ပတ္မႈတို႕ျဖင့္သာ ၾကိဳဆိုတတ္ေလ့ရွိခဲ့သည္။ ယခုေတာ့ ရွင္းလင္းေတာက္ပေနေလသည္။

ေဒလီမီးရထားဘူတာရံုၾကီးထဲမွ သူ ထြက္လိုက္သည္ ၿမိဳ႕ျပအေငြ႕ကို ရႈိက္လိုက္ရ၏။ ဟီးရိုးဟြန္ဒါမီးခိုးေငြ႕ မ်ားထဲမွ သူ႕အသက္ရွဴသံကို ခပ္သုတ္သုတ္ဆြဲဖယ္ထားလိုက္ရသည္။ နယူးေဒလီ ေျမေအာက္ရထား ဘူတာရံုေလးထဲသုိ႕ ဆင္းလာခဲ့သည္။ ရူပီးအေၾကြေစ့မ်ားကို ထုတ္ကာ လက္မွတ္ေကာင္တာမွ တိုကင္ျပားေလးတစ္ခုကို ၀ယ္ယူလိုက္သည္။

ထို႕ေနာက္ အမ်ိဳးသား၀င္ေပါက္ စစ္ေဆးေရးတံခါးတြင္ သူတန္းစီရပ္လိုက္သည္။ တစ္ခါတုန္းဆီကေတာ့ ဤအမ်ိဳးသား၀င္ေပါက္တြင္ ေရာေထြးရပ္ေနမိေသာ သူ႕ကို လံုျခံဳေရး၀န္းထမ္းတစ္ဦးက '' No Lady ' No Lady '' ဟု က်ယ္ေလာင္စြာ ေအာ္ဟစ္ သတိေပးခံရဖူးသည္။ သကၤန္း၀တ္စံုႏွင့္ ဆာရီသင္တိုင္းကို အျမင္မွားယြင္းသြားျခင္းျဖစ္သည္။ သူ႕မ်က္ႏွာကို ျမင္မွ ထို၀န္ထမ္းက ရွက္ကိုးရွက္ကန္းျဖင့္ ေဆာရီးလုပ္သည္။

ေဒလီၿမိဳ႕ေတာ္၏ ေျမေအာက္မက္ထရိုရထားခရီးစဥ္တိုင္းသည္ ရဟန္းတစ္ပါး၏ အာရံုခံကိရိယာမ်ားအတြက္ အၿမဲစိန္ေခၚမႈ ရွိေနတတ္ၿမဲပင္ျဖစ္သည္။ သတိလက္လြြတ္သြားသည္ႏွင့္ မ်က္မွန္ကြ်တ္သြားႏိုင္သည္။ ငွက္တစ္ေကာင္ဆိုလွ်င္ေတာ့ ငွက္ေတာင္ကြ်တ္သြားႏိုင္ေလသည္။ ပိဋကတ္မွတ္တမ္းတြင္ ဗုဒၶအရွင္က သတိပ႒ာန္ေဒသနာတရားကို ေဒလီမွာ ေဟာၾကားခဲ့သည္ဟု ေလ့လာရဖူးသည္။

ထိုစဥ္က ကုရုတိုင္း ကမၼာသဒမၼရြာနိဂံုးေလးတစ္ခုမွ်သာ ျဖစ္ေသာ ေဒလီသည္ ယခုေတာ့ နည္းပညာႏွင့္ ရိုးရာ၀တ္စံုကို တြဲဖက္၀တ္ဆင္ထားသည့္ မယံုၾကည္ႏိုင္ဖြယ္အိႏၵိယ(Incredible India)၏ အျမင္ထူးျခားေသာ ျပခန္း တစ္ခုျဖစ္ေနသည္။ ဗာရာဏသီႏွင့္ ယဥ္ေက်းမႈယူဇနာမ်ားစြာ အကာအေ၀းတြင္ သူေရာက္ရွိသြားသည္။ ဂ်င္းေဘာင္းဘီ၊ဆင္စြယ္ေရာင္အာရယန္အလွႏွင့္ ဘလက္ခ္ဘယ္ရီမိုဘိုင္းဖုန္းမ်ား........

၀ိႆ၀ိဇၨာလယ(၀ိရႊ၀ိဒ်ာလယ) မက္ထရိုဘူတာရံုတြင္ သူဆင္းလိုက္သည္။ ၀ိႆ၀ိဇၨာလယဆိုသည္က ကမၻာ့တကၠသိုလ္ဟု အဓိပၸါယ္ရသည္။ နာမည္ေက်ာ္နယူးေဒလီတကၠသုိလ္ၾကီး၏ ၀င္ေပါက္တြင္ သူရပ္ေန မိျခင္းျဖစ္သည္။ ေျမေအာက္ဘူတာရံုမွ ထြက္လိုက္သည္ႏွင့္ နတ္သမီးတိုင္းျပည္သို႕ ဘြားကနဲ ေရာက္ရွိသြား သည့္ ညီေတာ္မင္းနန္လို ဗာရာဏသီကို ေမ့သြားသည္။ ညစ္ေထးဆူညံေသာ လမ္းမမ်ား၊ လမ္းၾကိဳလမ္းၾကား ဥဒဟုိသြားလာေနၾကေသာ ေဘးမဲ့ႏြားမ်ား၊ညီွေဟာက္ စူး၀ါးေသာ အနံ႕မ်ားမွ တဒဂၤလြတ္ေျမာက္သြားသည္။ ေနာက္တစ္ေခါက္ အသက္ကို ျပန္ရႈိက္လိုက္ေတာ့ ေနာက္တစ္ခါ အသက္ကို ျပန္ရ၏။

ဗာရာဏသီတြင္ အလွကို ဆာရီျဖင့္ ထုတ္ပိုး ကြယ္၀ွက္ထားေလ့ရွိသည့္အတြက္ ရဟန္းတစ္ပါး၏ စကၡဳေျႏၵကို တခုတ္တရ ထိန္းေက်ာင္းရန္မလို...။ ေဒလီၿမိဳ႕ေတာ္၏ ၀ိႆ၀ိဇၨာလယေျမေအာက္ရထားဘူတာရံုကေတာ့ ဘာသာရပ္အသစ္ျဖစ္သည္။ ေဒလီတကၠသိုလ္ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးတြင္ ၀င္ထြက္သြားလာေနၾကသည့္ အာရယန္ႏြယ္ဖြားမိန္းမပိ်ဳတို႔က ေရြ႕လ်ားေနေသာ နတ္ဘုရားမရုပ္တုမ်ားျဖစ္ေနၾကသည္ ။ တကယ္ဆိုေတာ့ ေဒလီသည္ မဇၥ်ိမ၏ အလွတရားကို ေဖာ္က်ဴးထားႏိုင္သည့္ ျပယုဂ္ေကာင္းတစ္ခုျဖစ္သည္။

မဇၥ်ိမ၏ အဓိပၸါယ္ကို ေဒလီေရာက္မွ သူနားလည္သြားသည္။ အာရွ၏ ဆင္စြယ္ႏွစ္ေရာင္အသားအေရျဖင့္ ထုဆစ္ထားေသာ ဥေရာပမ်က္ႏွာေကာက္ေၾကာင္းထင္းထင္းမ်ား ။ ရဟန္းတစ္ပါး၏ စကၡဳအၾကည္ဓါတ္တြင္ သတိမ်က္စဥ္းခတ္လိုက္ရသည္။ ေဒလီတြင္ ေဟာၾကားထားသည့္ ဗုဒၶအရွင္၏ သတိမူေရးလမ္းစဥ္သည္ ေဒလီ၏ အာရံုငါးပါးနားမက်န္းမႈအတြက္ ပဋိဇီ၀ေဆးတစ္လက္ျဖစ္မည္။

ဗုဒၶအရွင္ပြင့္ထြန္းရေသာ ေနရာျမတ္သည္ မဇၥ်ိမမွ လြဲ၍ အျခားေနရာမျဖစ္ႏိုင္..။ ဘုရားတစ္ဆူပြင့္ဖို႕အတြက္ ျပည့္စံုရသည့္ ကာလ ဒီပ ေဒသ ကုလ မာတုအာယုပရိေစၦဒ အေျခခံအခ်က္ငါးမ်ိဳးတြင္ အမ်ိဳးအႏြယ္ျပည့္စံုမႈ သည္လည္း အေရးၾကီးသည့္ အေၾကာင္းတရားျဖစ္သည္။ ဘုရားအေလာင္းအတြက္ ထိုက္တန္ေသာ ခတၱိယသတို႕သမီးသည္ မဇၥ်ိမသူပဲ ျဖစ္ရေပမည္။ ၾကံဖန္ေတြးမိျခင္းပါပဲ...။ ငါးရာငါးဆယ္ဇာတကတြင္ အလွထိပ္ေခါင္တင္မိန္းမျမတ္မ်ားသည္ ေဒလီႏွင့္ ပန္ဂ်ပ္ျပည္နယ္မ်ားမွ ျဖစ္ေနတတ္သည္။

ေဒလီၿမိဳ႕ေတာ္၏ ျမစ္မွာ လွပေသာ အမည္ျဖင့္ ထင္ရွားသည့္ ယမံုနာျဖစ္သည္။