ဇာဂုဒ္မွ ထိေခ သို႕ ဟုတ္ၿပီဘာသာစကား

(၁)

ဖုန္းေခၚသံတစ္ခု၀င္လာသည္.. ခ်မ္းေျမ့ ခ်မ္းေျမ့ပါေစ ေတးသြားအတိုင္း....။ သူ႕ထံသို႕ ဖုန္းဆက္သူ သိပ္မရွိလွပါ..။အိႏၵိယႏိုင္ငံတကၠသိုလ္တိုင္းတြင္ သူ႕ကို သိေသာ၊ သူက ခင္မင္ေသာ မိတ္ေဆြရဟန္းေတာ္မ်ားစြာ ရွိသည့္တိုင္ သူ႕ထံသို႕ ဖုန္းေခၚဆိုမႈကေတာ့ မရွိသေလာက္နည္းပါးလွပါသည္။

မိတ္ေဆြအေၾကာင္းသိမ်ားကေတာ့ '' င့ါရွင္က ဖုန္းမကုိင္ရေသးဘူး၊ ဟုတ္ၿပီ ဆိုတာက အရင္ပဲ '' တဲ့။ ဟုတ္ၿပီ ဟူေသာ ေ၀ါဟာရသည္ လိုရင္းေျပာ ဟူေသာ စကားလံုး၏ အျခားပရိယာယ္တစ္ခုအျဖစ္ မိတ္ေဆြရဟန္းမ်ားက သိေနၾကသည္။

တကယ္ေတာ့ သူသည္ ဖုန္းမ်ားႏွင့္ ခပ္ေ၀းေ၀းေနေလ့ရွိသည္ေတာ့ မဟုတ္ပါ။ စိတ္လိုလက္ရ ရွိသည့္အခါမ်ိဳးတြင္ လိပ္စာရွိသမွ် ဖုန္းနံပါတ္မ်ားကို ႏွိပ္ေလ့ရွိပါသည္။ သို႕ေသာ္ ခပ္ၾကဲၾကဲသာျဖစ္သည္။ သူ႕ကို အေၾကာင္းကိစၥမရွိဘဲ ခဏ ခဏဖုန္းဆက္ျခင္းကို သူက စိတ္ရွည္ေလ့မရွိသည့္အတြက္ သူကလည္း အျခားတစ္စံုတစ္ေယာက္ကို အေႏွာက္အယွက္မေပးလိုလွပါ..။

''ငါ့ရွင္အား သတိရျခင္းသည္ပင္ နီးေသာအေၾကာင္း၊ ေ၀းေသာအေၾကာင္း၊ မနီးမေ၀းေသာအေၾကာင္းပဲ၊ ကဲ ဘဇာေျပာခ်င္ေသးသနည္း"'ဟု ခပ္ရင့္ရင့္ဖုန္းဆက္ၾကေလသည့္ ေဒလီမွ ဇာၾကီး( JL)၊ နာဂပူရမွ မေထရ္ၾကီး(TRD) ႏွင့္ မစၥတာပါရဂူကဲ့သို႕ေသာ ပုဂၢိဳလ္သူျမတ္မ်ားကိုမူကား စကားခုခံ ေျပာရန္မရွိေခ်ၿပီတည့္..။

ရွည္လ်ားေထြျပားစြာ စကားအက်ယ္ ဆိုတတ္ေလသည့္ မိတ္ေဆြရဟန္းေတာ္တစ္ပါးကို '' လိုရင္းေျပာပါဘိ ငါ့ရွင္ '' ဟု တြန္းတြန္းတိုက္တိုက္ အဘိယာစကျပဳမိေလရာ '' ငါေျပာသမွ် လိုရင္ခ်ည္းပဲပ ငါ့ရွင္ '' တဲ့၊ သို႕ႏွင့္ ႏွစ္နာရီနီးပါးမွ် ဖုန္းသံသရာ၀ဋ္ထဲတြင္ ဇြဲခတ္၍ ကူးခဲ့ရဖူးသည္။

သူ႕မိတ္ေဆြရဟန္းေတာ္တစ္ပါး၏ ဖုန္းအေတြ႕အၾကံဳက ဖက္ရွင္တစ္မ်ိဳးဟု သိရသည္။ တစ္ေန႕တြင္ ပစၥည္းေလးပါးလွဴဒါန္းေနသည့္ ဒကာမၾကီးတစ္ဦးထံ ဖုန္းဆက္ျဖစ္သည္ တဲ့..။ '' ဒကာမၾကီး ေနေကာင္းရဲ႕လား '' ပဲ စကားစရေသးသည္။ " လူကေတာ့ ေနေကာင္းပါတယ္ ေမာင္ပဇင္းရယ္ ၊ အေမရိကားေရာက္ေနတဲ့ သားၾကီးက တစ္မ်ိဳး၊ ေအာဇီးက သမီးလတ္က တစ္ဖံု၊ အိမ္မွာ က်န္ေနတဲ့ အငယ္မဆရာ၀န္က တစ္ဘာသာနဲ႕ တပည့္ေတာ္မွာ စိတ္ေတြ မေအးျဖစ္ၿပီး တရားေတာင္ မမွတ္ႏိုင္ေအာင္ပဲ ဘုရား '' စသည္ စသည္ မရပ္မနား၊၀ယ္ထားသည့္ကား၊ သြားခဲ့သည့္ေဟာင္ေကာင္ နယ္ပယ္စံုေအာင္ ေျပာေတာ့ရာ '' ဒကာမၾကီးေရ ေဘးမွာ ဧည့္သည္ရွိေနတယ္ ထင္တယ္၊ ေနာက္မွပဲ ဆက္ေတာ့မယ္ '' ဟု ဖုန္းခ်ခဲ့ရေၾကာင္း မိတ္ေဆြရဟန္းက ခပ္ေသာေသာ ေျပာျပဖူးသည္။။ ဖုန္းကို အသံုုးျပဳ၍ ၿငီးၾကြားၾကြားျခင္း ဖက္ရွင္တစ္မ်ိဳးေပပဲ...။

ဧည့္သည္ေရာက္ေနေသာ အခ်ိန္ ဖုန္းဆက္ျခင္းျဖင့္ ကုသိုလ္ယူၾကေစ..။

(၂)

သူႏွင့္ ရင္းႏွီးသည့္ ဒကာတစ္ေယာက္ကို အမ်ိဳးသမီးမိတ္ေဆြ (Girl friend) က အၿမဲတမ္း ဖုန္းတဂြမ္ဂြမ္ဆက္ေလ့ရွိပါသည္။

'' တပည့္ေတာ္ကေတာ့ Under Phone-Arrest ျဖစ္ေနတယ္ ဘုရား '' ဟု စိတ္မသက္သာစြာ ညီးညဴေလ့ရွိပါသည္။

သူႏွင့္ စကားေျပာေနသည့္အခိုက္မွာပင္ အမ်ိဳးသမီး၏ ဖုန္းက ၀င္လာတတ္ေသးသည္။ အမ်ိဳးသမီးက သူႏွင့္ ရင္းႏွီးသူမို႕ ဒကာက သူ႕ကိုပါ စစ္ကူေတာင္းသည္လား ဒုကၡကို မွ်ေ၀သည္လား မသိ ၊ ဖုန္းကို လွမ္းထိုးေပးပါသည္။ '' ဘုန္းဘုန္းဆီမွာ ေရာက္ေနရင္ေတာ့ စိတ္ခ်ပါတယ္ " တဲ့။ Womanly woman+Phone= Unlimitted ဒုကၡသစၥာ ဟု ဒကာက မွတ္ခ်က္ေပးသည္။

မၾကာေသးမီက ဖတ္ခဲ့ဖူးသည့္ စာေရးဆရာၾကီးေအာင္လင္း၏ မိန္းမဆန္လြန္းေသာ မိန္းမ ၀တၳဳထဲမွ ဒိုင္ယာေလာ့ခ္တစ္ခုကို ခပ္သဲ့သဲ့ၾကားလိုက္သလိုပင္ ျပံဳးမိရေသ၏ ။

'' မိန္းကေလးမွာ ရွိတဲ့အျပစ္က ခြင့္လည္း မလႊတ္ႏိုင္ဘူး၊ စိတ္လည္း မဆိုးႏိုင္ဘူး၊ အဂၤလိပ္လိုေတာ့ Womanly woman ျဖစ္တယ္လို႕ ေခၚရမွာပဲဗ်၊ ဗမာလိုေတာ့ မိန္းမဆန္တယ္ေပါ့ဗ်ာ၊ မိန္းမတစ္ေယာက္ဟာ မိန္းမသိပ္ဆန္လာၿပီဆိုရင္ ေယာက်္ားေတြအတြက္ ဒုကၡပဲဗ်၊ မိန္းမဆန္တဲ့ မိန္းမေတြကို ရတဲ့ ေယာက်္ားေတြဟာ စိတ္ညစ္ရတာခ်ည္းပဲ..။ အဲဒီလို မိန္းမေတြ သိပ္ခ်စ္လာရင္ ပိုေၾကာက္စရာေကာင္းလာတယ္... သူတို႕ခ်စ္လြန္းေတာ့ ေယာက်ားေတြကို သူတို႕ရဲ႕ ေလွာင္အိမ္ထဲမွာ ထည့္ထားခ်င္တယ္၊ ကဗ်ာဆန္ဆန္ေျပာရရင္ သူတို႕ရဲ႕ အခ်စ္ဆိုတဲ့ မျမင္ရတဲ့ ၾကိဳးကေလးေတြနဲ႕ ေယာက်္ားေတြကို တုပ္ေႏွာင္ခ်င္တယ္...''

သူ႕ဒကာက မိန္းမဆန္လြန္းေသာ မိန္းမႏွင့္ ဖုန္းတြဲစပ္ထားျခင္း၏ ဒုကၡသစၥာကို ျမင္ေယာင္ေလဟန္...။

(၃)

ဖုန္းကို ေကာက္ကိုင္လိုက္ေတာ့ ရွည္လ်ားေသာ ျပည္ပဖုန္းနံပါတ္တစ္ခု...။

Hallo

Hallo

Guten Tag (ေကာင္းေသာေန႕ပါ..)

Guten Tag (ေကာင္းေသာ ေန႕ပါ)

Wie geht es Ihnen? (ေနေကာင္းရဲ႕လား )

Sehr Gut ( သိပ္ေကာင္းတယ္..) Danke ( ေက်းဇူးတင္ပါတယ္)

ဂ်ာမဏီႏိုင္ငံမွ မိတ္ေဆြရဟန္းေတာ္အရွင္ေတေဇာဘာသ၏ ဒြိဳက္ခ်္ဘာသာျဖင့္ ႏႈတ္ဆက္သံကို သူကလည္း ဒိြဳက္ခ်္ဘာသာျဖင့္ပင္ အလိုက္သင့္ တုန္႕ျပန္လိုက္ရသည္။ 

အဟတ္..။ တစ္ဘက္က ဒိြဳက္ခ်္ ဆိုလ်င္ သူကလည္း ဒိြဳက္ခ်္ႏိုင္ရေပလိမ့္မည္..။ အင္တာေနရွင္နယ္ကလိယုဂ္ၾကီးတြင္ ဂလိုဘယ္လ္လုပ္ျပႏိုင္ပါမွ အဟုတ္ ထင္ၾကေပမည္ကိုး...။ း)...။ (တကယ္ေတာ့ ထို႕ထက္အလြန္ မတတ္ပြန္ေတာ့ၿပီ..)။

အရွင္ေတေဇာဘာသက ေရႊျပည္ၾကီးမွ ျပန္လည္ဆိုက္ေရာက္ၿပီျဖစ္ေၾကာင္း သတင္းေပးေလသည္။ ေထရ၀ါဒသာသနာျပဳအစစ္ၾကီးျဖစ္ေပဦးေတာ့မေပါ့ ဟု သူက စကားလံုးျဖင့္ ပူေဇာ္လိုက္သည္..။ မိတ္ေဆြ ရဟန္းေတာ္၏ သေဘာက်စြာ ရယ္ေမာလိုက္ေသာ ခပ္အုပ္အုပ္အသံကို ၾကားရ၏။ ဥေရာပၿမိဳ႕ျပလမ္းမ်ားေပၚတြင္ ဆြမ္းခံ၀တ္မပ်က္ ပိ႑ာစာရိကအက်င့္ျမတ္ျဖင့္ ေမြ႔ေလ်ာ္ေပဦးေတာ့မည့္ ျမန္မာရဟန္းေတာ္တစ္ပါး၏ ပံုရိပ္ကို ျမင္ေနမိသည္။ ခႏၱီပါရမီကို ေလးစားစြာ..။

ျမတ္ေရာင္နီဘေလာ့ဂ္တြင္ ဥေရာပသာသနာ့အရိပ္ထင္ထင္းမ်ား ဖူးခြင့္ရေပဦးေတာ့မည္..။ အရွင္ေတေဇာ ဘာသက ဂ်ာမဏီႏိုင္ငံတြင္ ေနသမွ် ဓမၼအသိအမ်ားျဖန္႕ေ၀ရင္း တတ္ေကာင္းရာရာ ဘာသာစကားႏွင့္ ဗဟုသုတအျဖာျဖာမ်ားကိုလည္း ဆည္းပူးခ်င္ေသးသည္ ဟု ဆိုသည္..။ 

သူကလည္း ဟိႏၵီႏွင့္ တိဘက္ဘာသာစကားမ်ားကို ေထာ့နင္းေထာ့နင္း ေလ့လာရင္းစြဲရွိေနပါေၾကာင္း အသိေပးျဖစ္သည္။

ထိုအခါမွ မိတ္ေဆြရဟန္းက ဟိႏၵီဘာသာစကားျဖင့္ ' Thi Kai (ေကာင္းေလစြ ) Thi Kai (ေကာင္းေလစြ) '' ဟု တန္ျပန္အႏုေမာဒနာစကား ျမြက္ၾကားေလေတာ့သည္။။

 ေအာ္ ဇာ ဂုဒ္မွသည္ ထိေခ ဆီသို႕ ႏွစ္ပါးသြားခဲ့ၾကေလၿပီေကာ..။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ သူက ထံုးစံအတိုင္း '' ဟုတ္ၿပီ အရွင္ဘုရားေရ '' ျဖင့္သာ..။

ဓမၼဂဂၤါ

(၃၁-၃-၂၀၁၁)

တိဘက္တကၠသိုလ္ဒိုင္ယာရီ

(၁)

မၾကာမီမွာ ဒီဇင္ဘာက ေရာက္လာေခ်ေတာ့မည္။ ဒီဇင္ဘာသည္ သူ႔အတြက္ စိန္ေခၚမႈတစ္ခုႏွင့္အတူ ေစာင့္ေနပါလိမ့္မည္။ လြန္ခဲ့ေသာ ၾသဂုတ္လေန႔လည္ခင္းတစ္ခုဆီက သူသည္ အိႏိၵိယႏိုင္ငံ၊ ဗာရာဏသီၿမိဳ႔၊ ဗဟုိတိဘက္ေလ့လာေရးတကၠသိုလ္(Central University of Tibetan Studies) ရွိ ဒုတိယအဓိပတိ၏ ရံုးခန္းတြင္ ေရာက္ရွိေနခဲ့သည္။

ေကာလိပ္အဆင့္မွ တကၠသိုလ္အဆင့္သို႔တိုးျမင့္ျခင္းခံရသည္မွာမၾကာလွေသးေသာ မဟာယာနႏွင့္ တိဘက္ေလ့လာေရးအထူးျပဳေက်ာင္းသည္ ေထရ၀ါဒဗုဒဘာသာကို ေလ့လာရန္ မြတ္သိပ္ေနေလသည္။ ေထရ၀ါဒကို တို႔ထိမည္ဆိုလွ်င္ ေထရ၀ါဒ၏ မိခင္စာေပျဖစ္သည့္ ပါဠိဘာသာစကားမုခ္ဦးမွ ၀င္ရေပလိမ့္မည္။ ေထရ၀ါဒကို ဆာေလာင္ေနသည့္ ေက်ာင္းေတာ္သည္ ပါဠိေရခ်မ္းစင္ေလးကို မျဖစ္မေန တည္ေဆာက္ေလေတာ့မည္။

ထုိကြက္လပ္ကို ျဖည့္စြက္ရန္ တကၠသိုလ္အဓိပတိရံုးခန္းသို႔ သူေရာက္ရွိေနျခင္းျဖစ္ေလသည္။ ပါဠိဘာသာကို အဂၤလိပ္ဘာသာစကားျဖင့္ သင္ၾကားပို႔ခ်ေပးႏိုင္သည့္ ျမန္မာရဟန္းေတာ္တစ္ပါးအျဖစ္ ခပ္ရဲရဲ လက္မွတ္ထိုးရေပလိမ့္မည္။

“ ဘေႏၱ ပါဠိဘာသာကို ကြ်မ္းကြ်မ္းက်င္က်င္ သင္ႏိုင္ပါ့မလား”

“ ေက်ာင္းသားေတြ နားလည္ေအာင္ေတာ့ သင္ေပးႏိုင္ပါတယ္”

အဓိပတိႏွင့္ အင္တာဗ်ဴးက စကားအမ်ားၾကီးမေျပာလိုက္ရပါ။

“ ေကာင္းၿပီေလ မနက္ျဖန္ နံနက္ ၁၁း၀၀ နာရီ တစ္ေခါက္ျပန္လာေစခ်င္ပါတယ္၊ ဒီတကၠသိုလ္မွာ ဂုဏ္ထူးေဆာင္ပါေမာကၡၾကီးအျဖစ္ခန္႔အပ္ထားတဲ့ မစၥတာထရီပါတီနဲ႔ေတြ႔လိုက္ဦး။”

“ထိေက ဂုရုဂ်ိီး”

ထို႔ေနာက္ အဓိပတိလားမားၾကီးႏွင့္အတူ ေထရ၀ါဒႏွင့္ မဟာယာနယွက္ႏႊယ္ဆက္စပ္မႈမ်ား၊ ျမန္မာႏွင့္ တိဘက္အကၡရာအေရးအသားစသည္တို႔ အလြတ္သေဘာေျပာျဖစ္ၾကေသးသည္။ ပညာရွင္တစ္ဦး၏ ဟန္ပန္ အျပည့္ရွိေသာ လားမားၾကီးသည္ စကားေျပာရာတြင္ ႏုည့ံေႏြးေထြးစြာ ေျပာဆိုတတ္ေလသည္။ ေနာက္တစ္ေန႔ နံနက္ ၁၁း၀၀ နာရီတိတိမွာေတာ့ ပါေမာကၡၾကီး မစၥတာထရိပါတီႏွင့္ေတြ႔ရပါေလသည္။

(၂)

ဂုရုၾကီးက ဟင္ဒီဘာသာစကားျဖင့္ႏႈတ္ဆက္စကားဆိုသည္။ အိႏၵိယတြင္ သံုးႏွစ္တာျဖတ္သန္းေနထိုင္ခဲ့ဖူးသည့္ တိုင္ ဟင္ဒီဘာသာစကားကို ခါနားပီနား(ထမင္းစားေရေသာက္)ထက္ပိုေအာင္ မေျပာတတ္သည့္သူ႕ကို ကူညီဘာသာျပန္ေပးမည့္ ရဟန္းေတာ္တစ္ပါးက အသင့္ရွိေနခဲ့ျပန္သည္။ ယခင္ႏွစ္က MMWAI အဖြဲ႔ၾကီး၏ အေထြေထြအတြင္းေရးမွဴးတာ၀န္ထမ္းေဆာင္ခဲ့သူ အရွင္စႏၵိမာက သူ႔အနားမွာထိုင္ေနသည္။ အဂၤလိပ္ဘာသာ(သို႔မဟုတ္) ပါဠိဘာသာစကားေျပာႏိုင္ပါသည္ဟု အရွင္စႏၵိမာက မိတ္ဆက္ေပးမွသာ ပါဠိဘာသာျဖင့္ စကားစသည္။ ရံခါအဂၤလိပ္လို ညွပ္ေျပာ၏။

အသက္ရွစ္ဆယ္ေက်ာ္အဘုိးၾကီးဆိုေသာ္လည္း အာရံုခံကိရိယာမ်ားက ထက္္ျမက္ေနၾကဆဲပင္ျဖစ္သည္။ အဘိဓမၼာႏွင့္ပတ္သက္ေသာ ေမးခြန္းအခ်ိဳ႔ေမးသည္။ အတိအက်ေျဖရသည့္ေမးခြန္းမ်ားေတာ့ မဟုတ္။ ေျဖခ်င္သလိုေျဖ၍ အမွတ္ေပးခ်င္မွ ေပးလို႔ရေသာ ေမးခြန္းမ်ားျဖစ္သည္။ အဘိဓမၼာဆိုတာ ဗုဒၶအရွင္တကယ္ေဟာမေဟာဆိုတာမ်ိဳးျဖစ္သည္။

သည္ဂုရုၾကီးက လြန္ခဲ့ေသာႏွစ္အနည္းငယ္က အဂၤလန္ႏိုင္ငံ ဘာမင္ဂန္ျမိဳ႔တြင္ ေခါင္းခ်သြားေတာ္မူသည့္ ေဒါက္တာအရွင္ေရ၀တဓမၼ၏ ဆရာျဖစ္သည္တဲ့။ စကားေျပာၾကရင္း ေဒါက္တာေရ၀တဓမၼ ပညာထူးခြ်န္ေၾကာင္း၊ အဘိဓမၼတၳသဂၤဟ(သျဂၤိဳဟ္)က်မ္းကို ဟင္ဒီဘာသာသို႔ ျပန္ဆိုစဥ္က သူမ်ားစြာကူညီခဲ့ရေၾကာင္း၊ ထိုဘာသာျပန္စာမူျဖင့္ ေဒါက္တာအရွင္ေရ၀တဓမၼ ကာလီဒါသစာေပဆုကို ဆြတ္ခူးရယူခဲ့ေၾကာင္း၊ ေဒါက္တာအရွင္ေရ၀တဓမၼ အဂၤလန္ေရာက္ၿပီးကတည္းက အေတြ႔နည္းသြားၿပီးျဖစ္ေၾကာင္း၊ သူၾကြလာမွသာ ေတြ႔ရေတာ့ေၾကာင္း စသည္ ခ်ိတ္ဆက္မိသမွ် စကားမ်ား......

သူကလည္း ေဒါက္တာအရွင္ေရ၀တဓမၼ ျမန္မာႏိုင္ငံသို႔ ၾကြေရာက္ကာ ေထရ၀ါဒတကၠသိုလ္တြင္ အဘိဓမၼာႏွင့္ ၀ိပႆနာတရားေတာ္မ်ားလာေရာက္ပို႔ခ်စဥ္က ပို႔ခ်ခ်က္မ်ားကို နာယူဖူးပါေၾကာင္း၊ ဆရာေတာ္လြန္ေတာ္မူသည့္အခါ ဆရာေတာ္၏ ေမြးရပ္ေျမတြင္ တည္ေဆာက္ခဲ့သည့္ ဆရာေတာ့္အထိန္းအမွတ္စာသင္ေက်ာင္းေဆာင္ဖြင့္ပြဲအခမ္းအနားသို႔ တက္ေရာက္ခဲ့ရေသးေၾကာင္း စသည္ ဆက္စပ္မိရာ......။ ေဒါက္တာအရွင္ေရ၀တဓမၼ လြန္သြားၿပီကို ဂုရုၾကီး သိပါသလား ေမးမိေတာ့ တကၠသိုလ္ဆီနိတ္ကပင္ ၀မ္းနည္းေၾကာင္းသ၀ဏ္လႊာေပးပို႔ခဲ့ေသးသည္ဟုဆိုပါသည္။

ေဒါက္တာအရွင္ေရ၀တဓမၼဆိုသည္က ဗာရာဏသီ ပညာတတ္ျဗဟၼဏအ၀န္းအ၀ိုင္းတြင္ လင္းပခဲ့သူျဖစ္သည္။ ဗာရာဏသီဟိႏၵဴတကၠသိုလ္၊ ကာသိ၀ိဒ်ာပိဌ္(မဟတၱမဂႏီ)တကၠသိုလ္ႏွင့္ သကၠတတကၠသိုလ္တို႔တြင္ ပါဠိကထိကအျဖစ္တြင္က်ယ္ခဲ့သည္။ သူ၏ မွတ္တိုင္တစ္ခုမွာ သကၠတတကၠသိုလ္ ဗုဒၶက်မ္းစာဆိုင္ရာ အေထြေထြအယ္ဒီတာခ်ဳပ္အျဖစ္တာ၀န္ယူကာ ပါဠိစာေပက်မ္းစာမ်ားစြာကို ေဒ၀နာဂရီအကၡရာျဖင့္ တည္းျဖတ္ထုတ္ေ၀ခဲ့ျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ ဂုရုၾကီးႏွင့္ ၄၅ မိနစ္ခန္႔ စကားေျပာၿပီးသည့္အခါ ေနာက္ဆံုးေမးခြန္းတစ္ခုကိုေတာ့ ဂုရုၾကီးက မွတ္မွတ္ရရေမးေလသည္။ ဓမၼာစရိယေအာင္ခဲ့တယ္ မဟုတ္လား တဲ့။

(၃)

ဂုရုၾကီး မစၥတာထရိပါတီႏွင့္ ေတြ႕ဆံုၿပီး တစ္ပတ္ခန္႕အၾကာ တစ္ခုေသာ တနလၤာေန႕တြင္ တကၠသိုလ္အဓိပတိရံုးခန္းမွ ဖုန္းေခၚသံတစ္ခ်က္၀င္လာသည္။ အဓိပတိႏွင့္ နံနက္ ၁၁ နာရီတြင္ လာေရာက္ေတြ႔ဆံုပါရန္တဲ့။ အဓိပတိရံုးခန္းသိုု႔ ဒုတိယအၾကိမ္ေရာက္ရျပန္ေလသည္။

ဟင္ဒီဘာသာျဖင့္ ကုလပတိဟုေခၚေသာ တကၠသိုလ္အဓိပတိတာ၀န္ကို ထမ္းေဆာင္ေနေသာပုဂိၢဳလ္ၾကီးမွာ တိဘက္လားမားၾကီးတစ္ပါးျဖစ္သည္။ ဘာသာစကားေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ေျပာဆိုႏိုင္သည္။ ထံုးစံအတိုင္းပင္ သူႏွင့္အတူ အရွင္စႏၵိမာလိုက္ပါလာသည္။ အရွင္စႏၵိမာကိုေတာ့ လားမားၾကီးက ဟင္ဒီဘာသာျဖင့္ စကားေျပာသည္။ သူႏွင့္ကေတာ့ အန္ဂေရဂ်ီး(အဂၤလိပ္)ဘာသာ။

လားမားၾကီးက ခ်ိဳျမေသာအျပံဳးျဖင့္ ၾကိဳဆိုသည္။ လက္အုပ္ကိုယ္စီခ်ီက ႏႈတ္ဆက္ၾက၏။ မဟာယာနႏွင့္ ေထရ၀ါဒဟူသည္က အေဖတူသားမ်ားပင္ မဟုတ္ပါလား။ ပါဠိဂုရုၾကီးမစၥတာထရိပါတီ၏ ေထာက္ခံခ်က္ကို သူအျပည့္အ၀ရခဲ့ၿပီျဖစ္ေၾကာင္းေသခ်ာလွပါသည္။ ဓမၼာစရိယေအာင္ခဲ့တယ္ မဟုတ္လား ဟူေသာေမးခြန္း၏ အဓိပၸါယ္ကို လားမားၾကီးႏွင့္ စကားေျပာျဖစ္သည့္အခါမွ သေဘာေပါက္သြားရေလသည္။

လာမားၾကီးက သူ၏ ကိုယ္ေရးအက်ဥ္းကို ျပန္ေကာက္ၾကည့္ကာ ပါဠိဘာသာႏွင့္ ပတ္သက္လွ်င္ ထိပ္တန္းက်လွေသာ ျမန္မာႏိုင္ငံမွ ဓမၼာစရိယရဟန္းေတာ္တစ္ပါးအေနျဖင့္ အိႏၵိယတကၠသိုလ္တြင္ ပါဠိဘာသာ အထူးျပဳတက္ေရာက္ဖြယ္မလိုဟု ထင္ျမင္မိပါသည္တဲ့။ အိႏၵိယပါေမာကၡမ်ားသည္ပင္ ျမန္မာဓမၼာစရိယ ရဟန္းေတာ္မ်ားႏွင့္ ႏႈိင္းယွဥ္ဖြယ္မရွိႏိုင္ပါ ဟုလည္း ဆိုေသးသည္။ အိႏၵိယတြင္ ျမန္မာရဟန္းေတာ္မ်ား ပါဠိဘာသာလာေရာက္သင္ယူေနသည္ကို အံ့ၾသဟန္လည္း ျပပါသည္။

ရိုးရာစနစ္ႏွင့္ႏႈိင္းယွဥ္ကာ ႏိုင္ငံတကာသင္ၾကားနည္းကို ေလ့လာရန္ျဖစ္ေၾကာင္းႏွင့္ တကၠသိုလ္ပညာေရးကိုလည္း ေစာေၾကာရန္ဆႏၵတစ္ရပ္လည္း ရွိေသးေၾကာင္းစသည္ စသည္ အေျဖတစ္ခုေတာ့ ေပးရပါေလသည္။ ဟုတ္လည္း ဟုတ္ေပသည္၊ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ရဟန္းေတာ္တစ္ပါးအေနျဖင့္ တကၠသိုလ္ပညာကို သင္ၾကားခြင့္ရရန္ အခြင့္အလမ္းနည္းပါးလွေပသည္။

ႏိုင္ငံေတာ္ပရိယတၱိသာသနာ့တကၠသိုလ္ၾကီးႏွစ္ခုရွိေသာ္လည္း ႏွစ္စဥ္တက္ေရာက္ခြင့္ ရသည့္ ရဟန္းေတာ္က အပါးတစ္ရာပင္မရွိ၊ သူတက္ေရာက္ခြင္ရခဲ့သည့္ႏွစ္က မႏၱေလးသာသနာ့တကၠသိုလ္တြင္ ပထမႏွစ္သင္တန္းသားက ၇၂ပါးမွ်သာ။အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာေထရ၀ါဒဗုဒၶသာသနာျပဳတကၠသိုလ္ၾကီးတြင္ တက္ေရာက္ခြင့္ရျပန္ေတာ့လည္း သူႏွင့္ေက်ာင္းတက္ေဖာ္ ရဟန္းေတာ္မ်ားက ၁၂ ပါးတိတိမွ်သာ။

ယခုေတာ့ သီတဂူဆရာေတာ္ၾကီဖြင့္လွစ္သည့္ သီတဂူကမၻာ့ဗုဒၶတကၠသိုလ္၊ ဗန္းေမာ္ဆရာေတာ္ႏွင့္ ဆရာၾကီးဦးျမင့္ေဆြ(မဟာ၀ိဇၨာလန္ဒန္) တည္ေထာင္သည့္ ဗုဒၶတကၠသိုလ္( ရန္ကုန္၊မႏၱေလး)၊ ကမၻာေအးကုန္းေျမတြင္ ဖြင့္လွစ္ထားသည့္ အဘိဓမၼာမဟာသိပၸံ စသည္ တကၠသိုလ္အမည္ခံေက်ာင္းမ်ား ေပၚေပါက္လာျခင္းကိုေတာ့ ၾကိဳဆိုရေပမည္။ ရဟန္းေတာ္မ်ား တကၠသိုလ္ပညာဆိုတာ ဘာလဲ သိျမင္ႏိုင္ၾကေစ၊ သိသည့္အတိုင္း ျဖန္႕ေ၀ႏိုင္ၾကေစ။ ကမၻာလံုးလိုက္ ျပားလိုက္ၾကီးထဲ အလိုက္သင့္ စီးေမ်ာ သာသနာျပဳႏိုင္ၾကေစေပါ့။

အဓိပတိလားမား ၾကီးက ဗဟုိတိဘက္ေလ့လာေရးတကၠသိုလ္အေနျဖင့္ ေထရ၀ါဒပိဋကတ္စာေပကို သင္ၾကားပို႕ခ်ေပးႏိုင္သည့္ ဌာနတစ္ခုဖြင့္လွစ္ရန္ရည္ရြယ္ထားပါေၾကာင္း၊ ေထရ၀ါဒပိဋကတ္ကို ေလ့လာရန္မွာ ပါဠိဘာသာကို မျဖစ္မေနသင္ယူရမည္ကို နားလည္သျဖင့္ ပါဠိဘာသာကို အဂၤလိပ္ဘာသာျဖင့္ သင္ၾကားပို႕ခ်ေပးႏိုင္သည့္ ျမန္မာရဟန္းေတာ္တစ္ပါးကို ဖိတ္ၾကားရျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း ၀မ္းေျမာက္ဖြယ္ စကားဆိုေလသည္။

ယခုႏွစ္တြင္ေတာ့ ပညာသင္ႏွစ္တစ္၀က္စြန္းေနၿပီျဖစ္သည့္အတြက္ ေမဂ်ာဘာသာအျဖစ္မဟုတ္ဘဲ အထူးသင္တန္းတစ္ရပ္အေနျဖင့္ ပို႕ခ်ေပးေစလိုေၾကာင္း၊ သင္တန္းကို ဒီဇင္ဘာလတြင္ စတင္ေစခ်င္ေၾကာင္းလည္း မွာၾကားျပန္ေလသည္။ သူႏွင့္ခ်ိတ္ဆက္ေပးသည့္ အရွင္စႏၵိမာကိုလည္း ေက်းဇူးတင္စကားတဖြဖြဆိုေလသည္။

ယခုတစ္ေခါက္ခရီးစဥ္သည္ သူ႕အတြက္ လာျခင္းေကာင္းေစခဲ့ပါသည္။ ယမန္ႏွစ္က လြဲေခ်ာ္ခဲ့ေသာ ပီအိတ္ခ်္ဒီ က်မ္းျပဳခြင့္ကိုလည္း ဗာရာဏသီ သကၠတတကၠသိုလ္တြင္ ေခ်ာေခ်ာေမာေမာ ရရွိခဲ့သည္။ ဗာရာဏသီ ဗဟုိတိဘက္ေလ့လာေရးတကၠသိုလ္တြင္လည္း ပါဠိစာေပဌာနတည္ေထာင္သူ ဧည့္ပါေမာကၡအျဖစ္ ႏိုင္ငံႏွင့္ လူမ်ိဳး၏ ဂုဏ္ကို ေဆာင္ခြင့္လည္း ရျပန္သည္။ ေကာင္းေလစြ။

အၾကြားသန္ေသာအမ်ိဳးမ်ားအတြက္ လက္ေဆာင္စကားပါးရေပေတာ့မည္။ ဖခင္ၾကီးကေတာ့ သူစာေမးပြဲတစ္ခုေအာင္ေလတိုင္း “ ငါ့သားကေတာ့ ေအာင္ျပန္ၿပီတဲ့ေဟ့” ဟု အားရပါးရ ေၾကြးေၾကာ္တတ္သည္ကို လြမ္းဆြတ္မိေသးေတာ့၏။ အခုလည္း အေဖေရ“ ျဖစ္ျပန္ၿပီတဲ့ေဟ့”လို႔သာ လုပ္ခ်လိုက္ေပေတာ့။ ပီတိကို စား အားရွိပါ၏။

ဓမၼဂဂၤါ

(၂၃-၁၁-၂၀၀၉)

(တိဘက္တကၠသိုလ္တြင္ စတင္၍ ဧည့္ပါေမာကၡအျဖစ္တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ရန္ ဖိတ္ၾကားခံရစဥ္က ေရးခဲ့ေသာအေဟာင္း...မဖတ္ရေသးသူမ်ားအတြက္...)

အိုင္ပက္မရွိ.. ဒုကၡမရွိ..

မိုးရြာေနတယ္...။ ေလညင္းက ခပ္ေနာ့ေနာ့မို႕ အခန္းတံခါးကို ပိတ္ၿပီး ျပန္အိပ္ဖို႕ စဥ္းစားမိတယ္...။ က်ကြဲသြားတဲ့ အိုင္ပက္တူး သခၤါရကို ဆင္ျခင္မိေတာ့ ႏွေမ်ာတယ္...။ စင္ကာပူဖူနန္ေမာလ္ထဲမွာ အိုင္ပက္ကို ၀ယ္ၿပီးမွ ဗာရာဏသီေရာက္ရင္ အဆင္ေျပပါ့မလား ေတြးပူခဲ့ရေသးတယ္..။ ဗာရာဏသီဆိုတာ ယဥ္ေက်းမႈအရ ဂႏၳ၀င္ေျမာက္ေပမယ့္ နည္းပညာအရေတာ့ ခပ္ေႏွးေႏွးမို႕ ၀ိုင္ဖိုင္စနစ္မရွိရင္ အိုင္ပက္ေပမယ့္ ငါးရမွာမဟုတ္ေပဘူး..။

ေရႊျပည္ၾကီးေရာက္ေတာ့လည္း မိတ္ေဆြရဟန္းေတာ္အခ်ိဳ႕က သူ႕ကို အားတက္ဖြယ္စကားစနဲ႕ ေဖးမၾကရွာတယ္..။ ငါ့ရွင္သြားမယ့္ ေတာအရပ္မွာ အိုင္ပက္ဆိုသဟာ ေခ်ာင္ထိုးထားရံုသာပတဲ့..။ အိမ္း အိုင္ပက္ရွိ ဒုကၡရွိ...။ ဗာရာဏသီေရာက္တဲ့ တစ္ပတ္ေလာက္အထိ အိုင္ပက္ကို စာအုပ္စင္ေပၚမွာ တကယ္ေခ်ာင္ထိုးထားရတယ္..။ ဟုတ္တယ္ အိုင္ပက္ဆိုတာ ဗာရာဏသီမွာ တကယ့္ကို အသစ္ပါ..။ တိဘက္တကၠသိုလ္မွာလည္း လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ဆရာေတြက အိုင္ပက္ဆိုတာကို မျမင္ဖူးၾကေပဘူး..။
တိဘက္ပါေမာကၡၾကီးတစ္ေယာက္ကေတာ့ သူ႕ကို ေမာ္ဒန္ဘေႏၱၾကီးတဲ့..။

ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ဗန္ေကာက္နည္းပညာေစ်းခင္းထဲက ေအဆာအမ်ိဳးအစားစမတ္ဖုန္းေလး ၀ယ္ျဖစ္ခဲ့တာဟာ အိုင္ပက္အတြက္ သတို႕သားရသလိုျဖစ္သြားတယ္..။ Android နည္းပညာသံုးထားတဲ့ ဖုန္းမွာ ၀ိုင္ဖိုင္လႊတ္တဲ့ Wifi Portable Hot Spot ေလးထည့္ထားတာကို အမွတ္မထင္ႏွိပ္ရင္းက ေတြ႕သြားတယ္..။ ယူေရကား ယူေရကား (Ureka!) ........အားခိမိဒီးၾကီးလို ထမေျပးျဖစ္ေအာင္ ကိုယ့္ေျခေထာက္ကိုယ္ မနည္းဆြဲထားရတယ္..။

ီ၀ိုင္ဖိုင္စနစ္နဲ႕ ခ်ိတ္ဆက္ၿပီး အင္တာနက္အသံုးျပဳလို႕ ရၿပီဆိုတာနဲ႕ အိုင္ပက္ရဲ႕ တန္ဖိုးဟာ ျမင့္တက္သြားခဲ့တယ္..။ သူ႕ရဲ႕ စာသင္ခန္းကို စာအုပ္ေတြအမ်ားၾကီး သယ္သြားဖို႕ မလိုေတာ့ဘူး...။ သူ႕က်မ္းစာေတြကို Google က သိမ္းေပးထားတယ္..။ တကၠသိုလ္ေန႕ရက္ေတြဟာ အိုင္ပက္တူးရဲ႕ စြမ္းေဆာင္ရည္နဲ႕ လတ္ဆတ္ေနေတာ့တာပါပဲ..။ တစ္ခ်ိဳ႕အေၾကာင္းအရာေတြကို စကားလံုးနဲ႕ ရွင္းျပလို႕ အဆင္မေျပရင္ အင္တာနက္က ပံုရိပ္ေတြကို ကလစ္ျပလိုက္ရံုနဲ႕ သူ႕တပည့္ေတြ သက္၀င္နားလည္သြားၾကတယ္..။ အိုင္ပက္တူးနဲ႕ စမတ္ဖုန္းဟာ ေမာ္ဒန္ရဟန္းတစ္ပါးအတြက္ မရွိမျဖစ္ပရိကၡရာျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္..။ ညကေတာ့ လြတ္က်လို႕ အိုင္ပက္တူးရဲ႕ ဥပဓိေလးပ်က္သြားရရွာပါတယ္...။ ေအာ္ ပစၥည္းသခၤါရ အိုင္ပက္သခၤါရ...။

မေန႕ကပဲ တကၠသုိလ္စာသင္ခန္းမွာ ပိဋကတ္သင္ခန္းစာ ၀ိသာခါသုတ္ကို သင္ေပးျဖစ္တယ္..။
ေက်ာင္းအမၾကီး၀ိသာခါက ဗုဒၶအရွင္ဆီကို စြပ္စိုေနတဲ့ အ၀တ္၊ ဆံပင္ဖားလ်ားနဲ႕ ေရာက္လာတယ္...။ ေျမးကေလး ေသသြားတဲ့ အတြက္ ေၾကကြဲ၀မ္းနည္းမႈေတြကို အရိယာမၾကီးျဖစ္ေနေပမယ့္ မခံစားႏိုင္ရွာဘူး...။ မ်က္ရည္ျမစ္ထဲ ႏွလံုးသားနဲ႕ ကူးခတ္မိရက္သားျဖစ္ေနပါေရာလား..။

ဗုဒၶအရွင္နဲ႕ ၀ိသာခါတို႕ရဲ႕ ဒိုင္ယာေလာ့ကို နားဆင္ၾကည့္..

သာ၀တၳိျမိဳ႕ၾကီးေလာက္ သားသမီးေတြ ေျမးေတြ ရခ်င္သလား.။
ျဖစ္ႏိုင္မယ္ဆိုရင္ သိပ္ရခ်င္တာေပါ့ဘုရား။
တစ္ေန႕တစ္ေန႕ သာ၀တၱိမွာ လူဘယ္ႏွစ္ေယာက္ေသသလဲ ။
တစ္ခါတစ္ရံ ဆယ္ေယာက္ တစ္ခါတစ္ရံကိုးေယာက္.......၊ တစ္ေယာက္မွ မေသတဲ့ ေန႕ရယ္လို႕ေတာ့ မရွိပါဘူးအရွင္။
အဲဒါဆို ညီးခမ်ာ ေန႕တုိင္းငိုေနရေတာ့မွာေပါ့ေအ...။ ဒီမွာ ၀ိသာခါ...အခ်စ္တစ္ရာ ဒုကၡတစ္ရာ...အခ်စ္တစ္ခု ဒုကၡတစ္ခုေပပဲ...။ အခ်စ္မရွိ ဒုကၡမရွိ...( ေယသံ နတၳိ ပိယံ၊ ေတသံ နတၳိ ဒုကၡံ။)
ေသာကနဲ႕ မ်က္ရည္ေတြ ကင္းဆိတ္ဖို႕ ခ်စ္မႈေရးရာ မျပဳပါေလနဲ႕ ၀ိသာခါ ။
(ပိယံ န ကယိရာထ ကုဟိဥၥိ ေလာေက) တဲ့..။

အရွင္ဘုရားေရ...အိုင္ပက္ရွိေတာ့ ဒုကၡရွိ..အိုင္ပက္မရွိရင္ ဒုကၡမရွိဘူးေပါ့ဘုရား...။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အဲဒီဒုကၡေလးကိုေတာ့ဒကာပုိင္စိုးေ၀ၾကီးရဲ႕ စကားအတိုင္း ဆက္ၿပီး ေပ်ာ္ရႊင္နာက်င္ပါရေစဦး..။
ဆားဗစ္စ္မွာ ငါ့ႏွလံုးသားကို တပ္ဆင္ေပးၾကပါကုန္ေလာ့...။ သာဓု သာဓု သာဓု

ဓမၼဂဂၤါ
(၂၄-၉-၂၀၁၁)

မိဂဒါ၀ုန္မုတ္သံုအက္ေဆး

အကယ္၍ ..

ဤ ''အကယ္၍ ''သည္ မစၥတာကစ္ပလင္း သို႕မဟုတ္ ယူႏို႕စ္ရွင္အာစာရ၏ အကယ္၍ မဟုတ္ေၾကာင္း သူကိုယ္တိုင္ ေရးလိုက္ျခင္းျဖစ္ေသာေၾကာင့္ မူပိုင္ခြင့္ျပႆနာကို စကားလံုးႏွစ္လံုးခန္႕ျဖင့္ ေရွာင္လြႊဲဖြယ္မရွိေတာ့ေပ..။ အကယ္၍ ေလာကဥပေဒႏွင့္ ၿငိစြန္းသျဖင့္ ျပႆနာကို မီးျမိွဳက္ႏိုင္ေသာ္လည္း ၀ိနည္းဥပေဒတြင္ ရင္းႏွီးကြ်မ္း၀င္၍ ယူငင္သံုးစြဲပါက ၀ိႆာသဂၢါဟျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အျပစ္မရွိဟု ဆိုသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ သူသည္ မိတ္ေဆြမ်ားစြာကို ရွာေဖြစုေစာင္းထားၿပီး ပစၥည္းမ်ားကိုမူ သိမ္းဆည္းေလ့မရွိေပ..။ သြားေလရာယူေဆာင္တတ္သည္က Oral B အမ်ိဳးအစားသြားတိုက္တံတစ္ေခ်ာင္းႏွင့္ Gillette သင္တုန္းဓါးတစ္လက္သာ ျဖစ္ေလသည္။ (ငါ့ရွင္တို႕ေရ တံခါးေတြ ပိတ္လိုက္ၾကေလၿပီေလာ ) :)

ဒီေန႕ မိဂဒါ၀ုန္လမ္းတြင္ မိုးရြာေနသည္။ နံနက္ခင္းဆီက သူ႕အခန္းတံခါးကို ဖြင့္လိုက္သည္ႏွင့္ မိုးေရစိုေနေသာသရက္ပင္သည္ မလံုမလဲျဖစ္စြာ ခိုက္ခိုက္တံုေနရွာသည္။ ေဆြ႕ေဆြ႕ခုန္ေနေသာ ဖားမ်ားက သူ႕ကို ေမာ့ၾကည့္ေနၾက၏။ အိႏၵိယတြင္ ဖားမ်ား စိတ္လံုကိုယ္လံုေနထိုင္ခြင့္ရွိဟန္တူသည္။ ငယ္ငယ္တုန္းက လယ္ေစာင့္တဲေလးဆီ စိတ္ေရာက္သြားေသးသည္။ ေအာ္ ၾကာျဖဴတစ္ပြင့္ နီတစ္ပြင့္...။

ဒီတစ္ေန႕ေတာ့ သူ႕အခန္းေရွ႕က လမ္းေလးသည္ ရႊံ႕ႏြံထဲတြင္ သိမ္ေမြ႕ခ်င္တုိင္း သိမ္ေမြ႕ေနေတာ့မည္..။ ထိုအခါ သူသည္လည္း လမ္းေလး၏ ရႊံ႕အိုင္ဗြက္မ်ားေပၚ ေက်ာ္ခြ ယိမ္းထိုးေလွ်ာက္လွမ္းရင္း ဗာရာဏသီျမဴနီစပယ္လ္ကို ေမတၱာပြားတတ္ေအာင္ အႏိုင္ႏိုင္အားထုတ္ရဦးမည္။ အမွန္တကယ္ပင္ သူ၏ မဇၥ်ိမေန႕ရက္မ်ားသည္ စိတ္မၿငိမ္ေသာ မိဂဒါ၀ုန္လမ္းေလးေပၚတြင္ ကုန္လြန္သြားေလသည္။ မိဂဒါ၀ုန္လမ္းသည္ စိတ္ကူးေပါက္သည့္အခါ ႏိုင္လြန္ကတၱရာျဖင့္ ေခ်ာမြတ္ေနတတ္ၿပီး စိတ္ရူးူေပါက္သည့္အခါ တစ္လမ္းလံုးမြေနေအာင္ ဖုထစ္ေနတတ္ျပန္သည္။ ေျမာင္းၾကီးေတြ ေဖာ္။ ပိုက္လံုးၾကီးေတြ ျမွဳတ္၊ ထိုေနာက္ ေက်ာက္သားလမ္းျဖစ္လိုက္၊ ကတၱရာလမ္းျဖစ္လိုက္..။ ထို႕ေနာက္ ...ေျမသားမြမြ..ရႊံဗြက္ရြရြ...။

မိဂဒါ၀ုန္သည္ ဒီမိုကေရစီမွလြဲ၍ ဘာမွ မျပည့္စံုရွာပါ..။ ဒီမိုကေရစီရွိေနတာကိုက ေရငတ္ေတာ့ ေျပသည္။ ဘာမွန္းေတာ့ မသိ..။ သူလည္း ၀ါက်ေတြ ေပၚသမွ် ေကာက္ျခစ္လိုက္သည္။ ေပၚရာရႈျခင္းမဟုတ္၍ သတိပ႒ာန္ႏွင့္ေတာ့ ေ၀းလွသည္။

အိုၾကီးအိုမဗာရာဏသီကို မုတ္သံုက ႏြဲ႕ဆိုးဆိုးေနသည္။ သူေနခဲ့ေသာ ငါးႏွစ္တာကာလအတြင္း ယခုရာသီလို မုတ္သံု၏ ပြတ္သပ္ၾကည္စယ္မႈမ်ိဳး တစ္ရံတဆစ္မွ် မၾကံဳခဲ့ဖူး..။ငယ္ရြယ္ကြ်ပ္ဆတ္လြန္းေသာ မုတ္သံုကို အိုေဟာင္းႏြမ္းပါးေသာ ဗာရာဏသီက ေခ်ာ့ျမဴေနခဲ့ဟန္ပင္..။ သို႕ႏွင့္ မုတ္သံုသည္ သူ႕အခန္းေလး၏ မွန္ျပတင္းခ်ပ္မ်ားကိုပါ မိုးစက္မ်ားျဖင့္ ပစ္ေပါက္ရမ္းကားေနေတာ့သည္..။

လက္ရွိေနထိုင္ေသာ အခန္းေလးသည္ သူ႕အတြက္ အသစ္စက္စက္ေတာ့ မဟုတ္ခဲ့..။ တတိယအၾကိမ္ေျမာက္ျပန္လည္ ဆုတ္နစ္ရာ ကိုးန၀င္းေဆာင္ျဖစ္သည္။ သူ႕အခန္းေလးတြင္ မိတ္ေဆြ ရဟန္းေတာ္အခ်ိဳ႕ခ်န္ထာားခဲ့ေသာ အထုပ္အပိုး ၀န္စည္စလယ္မ်ားျဖင့္ ေဖာင္းကားေရာင္ရမ္းေနသည္။ သူ ကိုယ္တိုင္သည္ပင္ ဟိုလူေပး သည္လူေပး ပစၥည္းမ်ားျဖင့္ ကာတြန္းထဲက ၾကြက္၀မ္းပူ တစ္ေကာင္လိုျဖစ္ေနၿပီလား။

ယခင္က သူသည္ စာရြက္စာတမ္းအနည္းငယ္ထည့္ထားေသာ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး လက္ဆြဲအိတ္ေလးတစ္လံုးျဖင့္ ေမတၱာသုတ္ထဲက အတိုင္း''သုဘေရာ စ သုဟုဇူ စ''လုပ္ေနေသးသည္။ သူ႕အမည္ျဖင့္ ငွါးရမ္းထားေသာ ကိုယ္ပိုင္အခန္းလည္း မရွိ..။ သူ႕မိတ္ေဆြမ်ားရွိရာဆီ တစ္ခန္း၀င္ တစ္ခန္းထြက္..။ သူက ဆြမ္းဟင္းလည္း မခ်က္တတ္။ (အမွန္တကယ္ေတာ့ ေရႊျပည္ၾကီးတြင္ သပိတ္ရွိလွ်င္ ဆြမ္းရွိေသာရဟန္းေတာ္မ်ား၏ သဘာ၀အရ မည္သူမွ် မီးဖိုေခ်ာင္ကိစၥတြင္ စြမ္းေဆာင္ရွင္မ်ားမဟုတ္ၾက။ တစ္ပါးစႏွစ္ပါးစသာ ၀ါသနာႏွင့္ ပါရမီလက္ပါလာၾကသည္။ မဇၥ်ိမေရာက္လွ်င္ေတာ့ မျဖစ္မေနသင္ယူၾကရသည္။ စမ္းသပ္ခ်က္ျပဳတ္ၾကရသည္။ ''ကဲ လိုက္ဆိုိၾက ..ဣဒံ ေမ ပုည''ံ ျဖင့္ ဆြမ္းတစ္နပ္လြယ္လြယ္ကူကူ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့သည့္ အေျခအေနက ပြင့္လင္းျမင္သာရွိလြန္းလွေပသည္။

အသစ္ေရာက္လာစ ရဟန္းမ်ားအား ဟင္းခ်က္နည္းသင္ေပးေသာ မိတ္ေဆြရဟန္းေတာ္တစ္ပါးကို သတိရေနသည္။ ''ကဲ ငါ့ရွင္တို႕ ဒီစင္ေပၚတင္ထားတဲ့ ဗူးေတြ ျမင္လား၊ ။ ဆားဗူး၊ နႏြင္းဗူး၊ ငရုတ္သီးမႈန္႕ဗူး...ဒီစင္ေပၚမွာ တင္ထားသမွ် ဗူးေတြထဲက အနည္းငယ္စီကို သိလႅာစိုးရဲ႕ စားၾကမယ္ေဟ့ ေကာင္းေကာင္းထဲက အတိုင္းထည့္ ။ သားစုိးလို ေရာသမေမႊ ....။

သူ႕ကိုေတာ့ (လက္ရာၾကိဳတင္အနံ႕ရေနၾကသည့္အလား) စမ္းသပ္ခြင့္ပင္ မေပးဘဲ မီးဖိုးေခ်ာင္ကင္းလြတ္ခြင့္ျပဳလိုက္ၾကသည္..။

သူကလည္း ဗာရာဏသီေရာက္ဦးစေန႕ရက္မ်ားတြင္ မီးဖိုေခ်ာင္ၾကီးကို ျမင္ရတိုင္း ထိတ္လန္႕တုန္လႈပ္ေနသည္။ ဘယ္ေတာ့ခ်က္ရေလမလဲ..။ စားခ်ိန္ေရာက္မွသာ ရယ္ရယ္ေမာေမာျဖစ္တတ္သည္။ (ေတာ္ေတာ္လည္း တရားပါေပ့..။)

သို႕လွ်င္ သူ႕အား နားလည္သည္းခံႏိုင္စြမ္းရွိၾကေသာ မိတ္ေဆြရဟန္းေတာ္မ်ားကို သူ႕ဘက္က ဟူးဟူးျငားျငား ျပန္ေပးႏိုင္ေသာအရာမရွိ..။

ယခုသူုေနထိုင္လ်က္ရွိေသာ ကိုးန၀င္းေဆာင္တြင္လည္း သူ၏ သီတင္းသံုးေဖာ္ရဟန္းေတာ္သံုးပါးက အလွည့္က်ခ်က္ျပဳတ္ေနၾကသည္။ ညေနပိုင္းတြင္ ထိုရဟန္းေတာ္မ်ားဘာသာျပန္ျပေသာ မစၥတာဟာမန္းဟက္စ္၏ သိဒၶတၳ၀တၳဳကို နားေထာင္ေပးရံုသာ သူ႕ကို တာ၀န္ေပးထားသည္။

''ယခုပင္လွ်င္ မစားခင္က ၾကိဳတင္ခ်က္မႈ လံု႕လျပဳေလာ့..။'' း) သံေပါက္ကို သူ႕အားရြတ္ခြင့္မေပး..။ ေကာင္းလင့္ေတးေပတည္း..။

လြန္ခဲ့ေသာႏွစ္က မိတ္ေဆြရဟန္းေတာ္အခ်ိဳ႕ ပညာေရးကိစၥမ်ားျပီးဆံုး၍ အၿပီးျပန္ၾကေလေသာ အခါ က်န္ရွိေသာ ပစၥည္းမ်ားကို သူ႕အား လက္ဆင့္ကမ္းခဲ့ၾကသည္။ သံုးရာသီစာ ေစာင္ျခင္ေထာင္မ်ား၊ စားပြဲကုလားထိုင္မ်ား။ စာအုပ္မ်ား။ မီးဖိုေခ်ာင္သံုး အိုးခြက္ ပုဂံမ်ား၊ ဓါတ္ေငြ႕အိုးၾကီးမ်ား။ ကာသိတိုင္းျဖစ္ေလေအးစက္ (အဲယားကြန္း မဟုတ္)။ ေရခဲေသတၱာတစ္လံုး..။ တီဗီႏွင့္ ျဂိဳဟ္တုစေလာင္း၊ (တီဗီကေတာ့ သူ႕အခန္းထဲမွာ ထားသည္ထက္ ပိုမိုအဆင္ေျပမည့္ ဘုန္းေတာ္ၾကီးေက်ာင္းသုိ႕ ပို႕လွဴလိုက္ၾကသည္။ )

ဤပစၥည္းမ်ားမွာ လိုအပ္ခ်က္မ်ားက ေတာင္းဆို၍ ျဖည့္တင္းလာေသာ အပိုပရိကၡရာမ်ားျဖစ္ေလသည္။ သို႕တည္းမဟုတ္ မလိုအပ္ဘဲ ေရာက္လာေသာအရာမ်ားလည္း ရွိေနႏိုင္ေၾကာင္း ၀န္ခံရေပမည္။

သာသနာ့တကၠသိုလ္ႏွစ္မ်ားဆီက ဒုတိယ ပါေမာကၡခ်ဳပ္ဆရာေတာ္သည္ သူတို႕၏ အေဆာင္မ်ား၊အခန္းမ်ားကို ၀င္ေရာက္စစ္ေဆးေလ့ရွိသည္။ သင္တန္းသားရဟန္းေတာ္မ်ားႏွင့္ မသက္ဆိုင္သည့္ အသံုးအေဆာင္မ်ားကို သိမ္းဆည္းကာ ပညာသင္ႏွစ္ကုန္မွ ျပန္လည္ေပးအပ္တတ္သည္။ သို႕ႏွင့္ ပါေမာကၡခ်ဳပ္အေဆာင္တြင္ တံဆိပ္မ်ိဳးစံု ကက္ဆက္ပေလယာမ်ား စုပံုေနတတ္သည္။

တစ္ေန႕သားမွာေတာ့ ဒု-ပါေမာကၡခ်ဳပ္ဆရာေတာ္က (အရပ္ေတာ္က ပုေသာ္လည္း) တကၠသိုလ္မင္းလမ္းမၾကီးျပည့္ေအာင္ ေျမာက္ေျမာက္ေမာ့ေမာ့ၾကြလာသည္ကို ဖူးရသည္။ ေနာက္ေတာ္ပါးမွာက ေထာင္ေထာင္ေမာင္းေမာင္းနာယကဆရာေတာ္ၾကီးတစ္ပါးက ဂစ္တာၾကီးကို ထမ္းလို႕..။ .ျမင္ကြင္းက ျပံဳးခ်င္စရာေကာင္းလွသည္။ စံုစမ္းၾကည့္ေတာ့ သင္တန္းသားရဟန္းေတာ္မ်ား အေဆာင္အနီးမွာ ေနထိုင္ၾကသည့္ ထမင္းခ်က္ေဆာင္၀န္ထမ္းလူငယ္မ်ားဆီက သိမ္းလာသည္ တဲ့..။ သာသနာ့တကၠသိုလ္စာေမးပြဲနီၿပီမို႕ ေဒါင္ေဒါင္ဒင္ဒင္ဂစ္တာၾကီးကို ဆြဲလာခဲ့ျခင္းျဖစ္ေပမည္။။

ကဗ်ာဆရာဒကာပိုင္စိုးေ၀ၾကီးကေတာ့ မိ၀င္းဖို႕ ကဗ်ာတြင္

''ရူးစမ္းပါေစ ဆိုၿပီး

နင္ပစ္ေပးခဲ့တဲ့ အထုပ္ၾကီးကို

ရတဲ့ေနကစလို႕

ငါတစ္ညမွ အိပ္မရခဲ့ဘူး ..။ '' ဟု ဖြဲ႕ဆိုသည္။

သူကေတာ့ေရာ သူ႕မိတ္ေဆြမ်ား ခ်စ္သမွ် အထုပ္ၾကီး အထုပ္ငယ္မ်ားရသည့္ေန႕ကတည္းက အခန္းတစ္ခန္းကို ကိုယ္ပိုင္အမည္ျဖင့္ ငွါးရေတာ့သည္။ အိမ္ရွင္ႏွင့္ အဆင္မေျပ၍ တစ္ေနရာမွ တစ္ေနရာေျပာင္းေရႊ႕ရန္ စဥ္းစားမိသည့္အခါတြင္လည္း အေတာင္သာ ၀န္ရွိေသာ ငွက္ကဲ့သို မေပါ့ပါးေတာ့။ ၿပီးေတာ့ သူ႕မွာ ေသာ့တစ္ေခ်ာင္းမျဖစ္မေန သြားေလရာရာ ေဆာင္ရသည့္ ဒုကၡလည္း ပိုလာသည္။ ဘယ္မွာ ရဟန္းႏွင့္ တူေတာ့လို႕လဲ..။ အရွင္ဇနကာဘိ၀ံသလို ေတာင္သမန္အင္းေစာင္းက ေက်ာင္းမိ်ဳးေလးမွာ စာအုပ္မ်ားႏွင့္သာ ေအးခ်မ္းစြာ ဘယ္ေတာ့မ်ားမွာမွ ေနခြင့္ရေလမလဲ..။ အရွင္၀ိစိတၱသာရာဘိ၀ံသလို မင္းကြန္းဓမၼနာဒက အခန္းက်ဥ္းေလးမွာ လက္ႏွိပ္စက္ေလး တစ္ေခ်ာက္ေခ်ာက္ရိုက္ရင္း ေပစာပရပုိဒ္မ်ားႏွင့္ ဘယ္အခ်ိန္မွာမွ ေမြ႕ေလ်ာ္ခြင့္ရေလမလဲ..။

သည္၀ါက်ကို ဖတ္ၿပီးေသာအခါ သူ႕သာ၀ကအခ်ိဳ႕က အေမြေတာင္းခန္းရိုက္ဖို႕ အိုက္တင္ေလ့က်င့္ေနၾကေတာ့မည္။ ဟိုးထား..ငါ့ရွင္တို႕ ေမာင္တို႕မယ္တို႕.. ေနာက္ထပ္အခန္းက်ယ္က်ယ္ၾကီးတစ္ခုငွါးဖို႕ ၾကံစည္ေနၿပီကို အသိေပးလိုက္သည္..။

အကယ္၍...

ဓမၼဂဂၤါ

(၁၉-၈-၂၀၁၁)

(စာမေရးျဖစ္သည့္ေန႕ရက္မ်ားကို ဘယ္လိုျဖည့္ဆည္းအစပ်ိဳးရမည္ကို မသိရာမွ ေကာက္ျခစ္မိေသာ ၀ါက်မ်ားျဖစ္သည္..။ )

မဇၥ်ိမဟိုလီ၊အညာလြမ္းခ်င္း၊ေႏြစာသင္ခန္းမ်ားဆီ

(၁)

ဗာရာဏသီလမ္းမမ်ားေပၚတြင္ '' ေရ..ေရ ..ေရေတြ ရႊဲကုန္ၿပီ.. ေဟာ့ ေတာ့ '' ျဖစ္ေနေလာက္ၿပီ။ ေအာ္ မဇၥ်ိမသၾကၤန္ေတာ္အခါက်ေခ်ၿပီ..။

မဇၥ်ိမသၾကၤန္ကို ဟိုးလီပြဲေတာ္ဟု ေခၚသည္။ ဟိုလီ(HOLI) ဆိုသည္က ေႏြဦး ဟု အဓိပၸါယ္ရသည္။ တေပါင္းလျပည့္ ဖဂၢဳဏမာသပုဏၰိမာတြင္ ႏွစ္စဥ္က်င္းပေလ့ရွိသည္။ သၾကၤန္ေတာ္အၾကိဳေန႕(၁၉-၃-၂၀၁၁)တြင္ မီးရွဴးမီးပန္းမ်ား ပစ္ေဖာက္ျခင္း၊ လမ္းဆံုလမ္းခြတြင္ ထင္းမ်ားပံုကာ မီးရွိဳ႕ျခင္းျဖင့္ နတ္ဆိုးမ ဟိုလီကာကို ဗိႆႏိုးနတ္ဘုရား၏ သာ၀ကျဖစ္သူ ပရဠွဒက အႏိုင္ရသည့္ အထိမ္းအမွတ္ပြဲျပဳၾကသည္။ ဟိုလီသၾကၤန္ေတာ္အခါသမယ (၂၀-၃-၂၀၁၁) တြင္ အိႏၵိယတစ္ႏိုင္ငံလံုး ေဆးေရာင္စံုေရမ်ားျဖင့္ ပက္ျဖန္းေပ်ာ္ရႊင္ကာ ႏွစ္သစ္ကို ၾကိဳဆိုၾကေပလိမ့္မည္..။

လြန္ခဲ့ေသာ ေသာၾကာေန႕နံနက္ခင္းက သူသည္ ေစာစီးစြာ အိပ္ရာထကာ တိဗက္တကၠသိုလ္ပရိ၀ုဏ္ဆီ ထြက္လာခဲ့သည္။ တကၠသိုလ္ဂိတ္တံခါးေစာင့္က '' ဂုရုဂ်ီ နမာစေတး '' ဟု အေလးျပဳႏႈတ္ဆက္ေတာ့ သူကလည္း " နမာစကာရ္ '' ဟု လက္ျပခဲ့သည္။ တကၠသိုလ္ျမက္ခင္းျပင္ႏွင့္ ေျမသြားအုတ္စီလမ္းေလးေပၚမွာ ခပ္သြက္သြက္ ျဖတ္သန္းေျပးလႊားကာ စာသင္ခန္းမ်ားဆီ ဦးတည္ေနေသာ ေတြ႕ေနက်ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူမ်ားကို မေတြ႕ရ..။

သူ႕ေနာက္မွ ရုတ္တရက္ ေ၀ါကနဲ ေပၚလာကာ ဟီးရိုးဟြန္းဒါဆိုင္ကယ္လ္ၾကီးကို ေက်ာ္ျဖတ္ေမာင္းႏွင္ရင္း '' ဘေႏၱဂ်ီး တရွိ ေဒေလ့ '' ဟု အေျပးႏႈတ္ဆက္သြားေလ့ရွိေသာ တိဘက္စာေပသမိုင္းဆရာကိုလည္း မေတြ႕။ ဘာျဖစ္ပါလိမ့္...။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ စာသင္ေဆာင္ရွိရာ အတိရွခန္းမၾကီးဆီကိုေတာ့ ေရာက္ေအာင္ သြားခဲ့သည္။ သူ႕အား ခပ္ေ၀းေ၀းမွ လက္အုပ္ခ်ီေလ့ရွိသည့္ စာသင္ခန္းအကူလုပ္သား လကၡ်မန္းလည္း ရွိမေနခဲ့ပါ..။

ေသခ်ာပါၿပီ... သည္ေန႕ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ျဖစ္မည္..။ ဆရာမ်ားအတြက္ တကၠသိုလ္ျပကၡဒိန္တစ္ခုစီ ေ၀ငွထားေသာ္လည္း သူက ဘယ္ေသာအခါမွ အေလးမမူမိခဲ့..။ အိႏၵိယႏိုင္ငံ၏ ထံုးစံအရ တနဂၤေႏြေန႕တစ္ရက္သာ အမ်ားသူငါ အားလပ္ရက္(Public holiday) ျဖစ္သည္ကိုသာ မွတ္သားထားခဲ့သည္..။

ေအာ္ ေႏြဦးေပါက္ၿပီဆိုေတာ့ မဇၥ်ိမသၾကၤန္ေတာ္ေရာက္လာျပန္ၿပီပဲ...။

(၂)

မဇၥ်ိမသၾကန္ေတာ္က ေလာကီပြဲေပမို႕ သူ႕လို ရဟန္းတစ္ပါးအတြက္ အလွမ္းေ၀းလွသည္။. အျပင္လည္း မထြက္ရဲ..။ ေဆးေရာင္စံုမ်ားျဖင့္ သူ႕မ်က္ႏွာကို ျဖန္းပက္လိုက္မွျဖင့္ ေၾကာင္ဋီကာ သစ္က်မ္းျပဳအစစ္ျဖစ္သြားေပမည္..။ တကယ့္ ေၾကာင္ေၾကာင္ၾကားၾကား..။

သည္ေတာ့လည္း ေႏြဦးဂ်ိဳးကူသံလႊမ္းေနေသာ အခန္းေလးက်ဥ္းေလးတြင္သာ သူ ခပ္ကုပ္ကုပ္ေနထိုင္ျဖစ္ပါသည္။ အင္တာနက္အြန္လိုင္းေပၚသို႕ တက္ျဖစ္သည့္တိုင္ မည္သူ႕ကိုမွလည္း ဧည့္၀တ္မျပဳျဖစ္..။

တိုးတိတ္စြာ ဘာသာရပ္ဆိုင္ရာစာမ်က္ႏွာမ်ားကို သူ ကလစ္ခ္ေနခဲ့သည္..။ သူ႕တြင္ လံုေလာက္ေသာ စာအုပ္မ်ား မရွိေလေတာ့ အင္တာနက္ပိဋကတ္တိုက္ကိုသာ အားကိုးေနရသည္။ စာအုပ္ေတြသာ မရွိရင္ ပညာရွင္လုပ္ဖို႕ အခက္သားပဲ...။

ႏႈတ္မဆက္မိ၍ နားလည္မႈလြဲမွားေလေသာ မိတ္ေဆြမ်ား ....ပလီးဇ္ ...ေက်းဇူးျပဳ၍...နားလည္ေပးပါ.။ (ဧည့္ပါေမာကၡဆိုသူၾကီး စာက်က္ေနသဗ်ာ..)

လြန္ခဲ့ေသာ လမ်ားဆီက ေဆးရံုေပၚတြင္ ဂိလာနအျဖစ္ ေဆးကုသခံေနခဲ့ရစဥ္က အေၾကြးမ်ားကို သူ ဆပ္ေနရသည္။ တိဗက္တကၠသိုလ္အတန္းတင္ စာေမးပြဲမ်ားက ေမလ (၅) ရက္တြင္ စတင္က်င္းပေတာ့မည္။ သူ ပို႕ခ်ရမည့္ သင္ရိုးညႊန္းတန္းသင္ခန္းစာမ်ားက ခုမွ စလံုးေရး စ..ရွိေသးသည္။

အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာတိဗက္က်မ္းစာမ်ားဘာသာျပန္ဆိုေရးညီလာခံႏွင့္ ၀ိနည္းညီလာခံ၊ ညီလာခံႏွစ္ရပ္ က်င္းပျဖစ္ခဲ့သည့္ ဇန္န၀ါရီလဆီကလည္း ဘုန္းေတာ္ၾကီးဒလိုင္လားမား၏ တရားပြဲမ်ားကို တကၠသိုလ္ပရိ၀ုဏ္တြင္ က်င္းပခဲ့သည္မို႕ တကၠသိုလ္စာသင္ခန္းမ်ား ပိတ္ေပးခဲ့သည္။ တစ္လနီးပါးခန္႕ စာမသင္ခဲ့ရ..။ ညီလာခံမ်ားၿပီးသည္ႏွင့္ သူက ေဆးရံုတက္လိုက္ရျပန္သည္။ေနာက္တစ္လ...။

ေဆးရံုကဆင္းသည္ႏွင့္ စာသင္ခန္းမ်ားကို သူက ဆာေလာင္မြတ္သိပ္လွၿပီ..။ သို႕ႏွင့္ သူ႕စာသင္ခန္းေလးဆီ ေျပးလာခဲ့သည္။ သို႕ေသာ္ တပည့္မ်ားႏွင့္ ႏႈတ္ခြန္းဆက္စကား ဆိုကာ သင္ခန္းစာအသစ္မ်ားႏွင့္ မိတ္ဆက္ဖြင့္ဆိုရွင္းျပဆဲမွာပင္ တိဗက္ႏွစ္သစ္ကူးကာလႏွင့္ မဇၥ်ိမသၾကန္ေတာ္က က်ေရာက္လာျပန္သည္။

(၃)

ေက်ာင္းသားဘ၀က သူသည္ ေက်ာင္းေျပးနာမည္ၾကီးလွေသာ္လည္း ဆရာဘ၀မွာေတာ့ ေက်ာင္းမွန္လြန္းေနျပန္သည္ကို အံ့ၾသမိရေသးသည္။ သခ်ၤာပါေမာကၡၾကီးေဒါက္တာခင္ေမာင္၀င္းေရးသည့္ ဆရာဘ၀အေတြ႕အၾကံဳေလးကို သတိရမိသည္။ တပည့္တစ္ေယာက္က ဆရာၾကီးကို '' ဆရာၾကီးက ကြ်န္ေတာ္တို႕ကို သိေအာင္ တတ္ေအာင္ သင္ခ်င္တာ၊ ကြ်န္ေတာ္တို႕က စာေမးပြဲပဲ ေအာင္ခ်င္တာ။ အဲဒါ သိပ္ခြက်တာပဲ ဆရာၾကီးရယ္ '' တဲ့..။ သူလည္း ေက်ာင္းသားဘ၀က တစ္မိနစ္ေလာက္ စာပိုသင္သည္ကိုပင္ သည္းမခံႏိုင္..။ စာသင္ခန္းထဲက ထြက္ေျပးခ်င္သည္။

တစ္ေန႕လွ်င္ သင္တန္းခ်ိန္( ၆) ၾကိမ္တက္ရသည့္ မႏၱေလးသာသနာ့တကၠသိုလ္ႏွင့္ ရန္ကုန္အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ ေထရ၀ါဒ ေႏြဦးေပါက္ရာသီ စာသင္ခန္းမ်ားကို ျပန္စဥ္းစားမိေတာ့ လတ္တေလာ ခါးပူ နားပူလာသေယာင္ ခံစားရေသးသည္။ ေခြ်းဒီးဒီးက်စာသင္ခန္းမ်ားထဲ သင္တန္းပို႕ခ်ခ်ိန္ (၄၅) မိနစ္အၿပီး အနားရသည့္ ၁၅ မိနစ္ေလးသည္ တဒဂၤနိဗၺာန္ျဖစ္သည္..။ ေစတနာပိုေလေသာ ဆရာက ပို႕ခ်ခ်ိန္ထက္ ပိုလြန္၍ ေနာက္သင္တန္းႏွင့္ ဆက္သြားသည့္ အခါမ်ိဳးတြင္ေတာ့ ငရဲက်သလုိ ခံစားရသည္..။

ဟာဗဒ္တကၠသိုလ္ေက်ာင္းဆင္းဆရာၾကီးဦးစ၀္ထြန္းမွတ္၀င္းကေတာ့ အသက္ (၈၀) နားနီးသည့္တိုင္ စာသင္ရာတြင္ တက္ၾကြတုန္း..။ ပို႕ခ်ခ်ိန္လြန္ေသာ္လည္း မွတ္ဖြယ္မွတ္ရာမ်ားက ေျပာေဟာ၍ မကုန္ေသး..။ ဆရာၾကီး အခ်ိန္ျပည့္ပါၿပီ ဆိုေတာ့ '' အိမ္မွာဆို အရွင္ဘုရားတို႕ ဒကာမၾကီးက တပည့္ေတာ္ေျပာတဲ့ စကားနားေထာင္တာ မဟုတ္ဘူး ဘုရား.. အရွင္ဘုရားေလးတို႕နဲ႕ ေတြ႕တုန္း ေျပာရတာ '' တဲ့၊ မွတ္ကေရာ..။

မိတ္ေဆြရဟန္းတစ္ပါးက '' အင္း သတ္မွတ္ခ်ိန္ထက္ လြန္သြားၿပီဆိုရင္ေတာ့ ေသာတာပန္ျဖစ္မယ္ဆိုရင္ေတာင္ အဲဒီတရားကို နာဖို႕ ခက္ခက္ပါကြာ'' တဲ့..။ ထိုမိတ္ေဆြရဟန္းကပင္ "' ရွဴး တိုးတိုး...ငါ့ရွင္တို႕ေရ ဆရာေတြ ၾကားရင္ အားနာစရာ '' ဟု ေျပာရင္း ၿပံဳးၿပံဳးၾကီး လုပ္ေနေသးသည္။

ခုေတာ့လည္း ဆရာအရွင္မ်ားကို စာနာနားလည္စြာ တကၠသိုလ္ၾကီးႏွစ္ခုက ရဟန္းပညာရွင္ လူပညာရွင္ပုဂၢိဳလ္ၾကီးမ်ားကို အမွတ္ရေနေသးေတာ့သည္။

(၄)

သည္ရက္ပိုင္းမ်ားတြင္ သူ စာလည္း မေရးျဖစ္...။ စာဖတ္ပရိသတ္တစ္ဦးကေတာ့ စိတ္လိုလက္ရရွိမွသာ ေရးေစခ်င္ပါသည္ တဲ့..။ စင္ကာပူမွ မၾကာေသးမီက ျပန္လာေသာ မိတ္ေဆြရဟန္းေတာ္ႏွစ္ပါးကေတာ့ ဓမၼဂဂၤါပရိသတ္ေတြကို ဘယ္ေနရာသြားသြား မလြဲဘူး ဆိုပဲ..။ မလြဲတဲ့ေနရာေတြကို ၾကြေရာက္ခဲ့ၾကတယ္ ထင္ပါရဲ႕...။ ေကာင္းေလစြ..။

ေရးလက္စ ေၾကာင္ဋီကာသစ္ကိုလည္း ဂ်ပန္ငလ်င္ကာလတြင္ သူ ေရးခ်င္စိတ္မရွိ..။ ေၾကကြဲေသာ စိတ္ႏွလံုးမ်ားကို စာနာသည့္တိုင္ မေနာကံကရုဏာသာ သူ စြမ္းႏိုင္သည္။ တိဗက္တကၠသိုလ္ကလည္း ဂ်ပန္ငလ်င္အထိမ္းအမွတ္ဆုေတာင္းပြဲျပဳလုပ္ေပးခဲ့သည္။ ေအာ္ ဒုကၡာ မုစၥႏၱဳ....။

ဓမၼဂဂၤါ

(၂၀-၃-၂၀၁၁)

မဇၥ်ိမသၾကၤန္ေတာ္

နာလန္ထစာအုပ္စင္

ေဗာဇၥ်င္သုတ္ေတာ္ နာျဖစ္တယ္.....။ ပရိတ္ေဒသနာဟာ စိတ္ကို လံုျခံဳေစတာ ကိုယ္ေတြ႕တရား..။ ေလးျဖဴရဲ႕ ေတာင္ပံမ်ားနဲ႕သီခ်င္းက တယ္လီဖုန္းျမည္သံျဖစ္ေနတာ ၾကားၾကားေနရတယ္..။ စာအုပ္ေတြ အခန္းထဲေရာက္ေအာင္ စီစဥ္ေပးထားတဲ့ မစၥတာပါရဂူ၊ကိုရင္နဲ႕ ေအာင္မိုးသစ္တို႕ကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္...။ ေဆးရံုက အဆင္း..မီးေရာင္မွိန္မွိန္ေအာက္ ေဖ်ာ့ေတာ့ၿငိမ္ဆိတ္ေနရစဥ္...စာအုပ္မ်ား...

၁။ကာတြန္းေမာင္စိန္ လူၾကီးခန္း
၂။ဆန္းလြင္(ရွင္အာဒိစၥရံသီ) ဥာဏ္လမ္းေပၚေလွ်ာက္လူတစ္ေယာက္အေၾကာင္း
၃။ျမသန္းတင့္ ၂၀ ရာစုကမၻာ့ဂႏၳ၀င္၀တၳဳတိုမ်ား
၄။ခင္ခင္ထူး မအိမ္ကံ
၅။ခင္ခင္ထူး ဆံရစ္၀ိုင္း၀တၳဳတိုမ်ား
၆၊ခင္ခင္ထူး လွည္းယာဥ္ေၾကာ့၀တၳဳတိုမ်ား
၇။ခင္ခင္ထူး ဖက္စိမ္းကြမ္းေတာင္၀တၳဳတိုမ်ား
၈။ ေန၀င္းျမင့္ ေတာက်ီးကန္း၀တၳဳတိုမ်ား
၉။ ေန၀င္းျမင့္ ေရသြန္ျမစ္၀တၳဳတိုမ်ား
၁၀။ေန၀င္းျမင့္ ဂႏိုင့္က်က္သေရစာေပေဆာင္းပါးမ်ား
၁၁။ဂ်ာနယ္လ္ေက်ာ္စီးဆင္းမႈ
၁၂။မ်ိဳးၿငိမ္းေဆြ(မ်ိဳးေဆြသန္း) ၾကည္လင္ေသာေရ
၁၃။စာေရးသူစိတ္ၾကိဳက္
၁၄။ဖန္တီးသူစိတ္ၾကိဳက္
၁၅။ခံစားသူစိတ္ၾကိဳက္
၁၆။စိတ္ကူးခ်ိဳခ်ိဳ ျမန္မာ၀တၳဳတို၂၀၀၈
၁၇။ဗိုလ္ထြန္းၾကည္(မံုရြာ) ႏွစ္ငါးဆယ္ကိုယ္ေတြ႕မ်ား
၁၈။ေနဇင္လတ္ ေ၀လည္းေ၀ ေၾကြလည္း ေၾကြ..
၁၉။ရုပ္ရွင္ဒါရိုက္တာစာေရးဆရာေမာင္၀ဏၰ သူလိုကိုယ္လူ၊တကၠသုိလ္ေက်ာင္းသား၊ ေယာင္ေပေယာင္ေပႏွင့္ အူေၾကာင္ၾကားေမာင္၀ဏၰ(ေလးအုပ္)
၂၀။ရုပ္ရွင္ဒါရိုက္တာၾကည္စုိးထြန္း ေတာေၾကာင္ေမာင္ေၾကာက္ခဲ
၂၁။အရွင္ဥာဏိကာဘိ၀ံသ မၾကီးရင့္ေသးေပမယ့္ အသီးအပြင့္ေလးေတြနဲ႕ ေ၀ဆာေနခဲ့သူ
၂၂။ေစာေနလတ္ လူလားမေျမာက္ေသးေသာအေတြးမ်ား
၂၃။ ေရႊြဥေဒါင္း ေမတၱာေသာကဗ်ာပါဒ၀တၳဳတိုမ်ား
၂၄။ပီမိုးနင္း ၀တၳဳတိုေပါင္းခ်ဳပ္(၃)
၂၅။ေမာင္၀ဏၰ လို၍မရေသာဆင္းရဲ
၂၆။ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္ ေဒါက္တာေရခ်မ္း
၂၇။ဂ်ဴး ကြ်န္မခ်စ္ေသာေယာက်္ားမ်ားႏွင့္ ၀တၳဳတိုမ်ား
၂၈။မစႏၵာ ၀တၳဳတိုမ်ား (၁-၆)
၂၉။အေတြးအျမင္ဒႆနေခါင္းၾကီးမ်ား(၁၊၂)
၃၀။ေဒၚခင္မ်ိဳးခ်စ္ ေျပာလိုက္စမ္းမယ္ ေသာင္းေျပာင္းေထြလာ....
၃၁။ စာေရးဆရာ ကိုေအာင္ဆန္း (ေနာက္ဆံုးလက္ေဆာင္ရထားတဲ့ စာအုပ္..)

စာအုပ္စင္ေပၚက အဂၤလိပ္ျမန္မာပိဋကတ္စာအုပ္ထူထူၾကီးေတြကိုေတာ့ လက္အုပ္ခ်ီပူေဇာ္ရံုမွ်သာ ...။ လယ္တီဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးရဲ႕ ဒီပနီေပါင္းခ်ဳပ္ (ေလးအုပ္တြဲ) ဘုတ္အုပ္အသစ္စက္စက္ၾကီးေတြကလည္း အခန္းထဲ အခန္႕သားေရာက္လာတာ ႏွစ္ရက္ပဲ ရွိပါေသးတယ္..။

ရႏိုင္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ ကာတြန္းဦးေအာင္ရွိန္ရဲ႕ ဦးကပ္စီး၊ဦးရွံစားနဲ႕ ဖိုးဆိတ္ျဖဴ၊ ကာတြန္းေသာ္ကရဲ႕ အရိုင္း။ တင္ေအာင္နီရဲ႕ ကိုေလးပြ၊ ျပာဂေလာင္ သာဂေလာင္၊ကာတြန္းစာအုပ္ေတြ ဖတ္ခ်င္ေနမိေသး...

ေအာ္ မရင့္ေသး မမွည့္ေသး...

တစ္ခါတစ္ခါေတာ့ အစိမ္းသက္သက္ကလည္း ရသတစ္မ်ိဳးေပပဲ..။

ဓမၼဂဂၤါ

(၂၄-၂-၂၀၁၁)

(စာမေရးျဖစ္ေပမယ့္ စာေတြ ဖတ္ခြင့္ရေနတာ ေက်နပ္ဖြယ္ရာပါေပ...။ )

၂၀၁၀ ဓမၼဂဂၤါေနာက္ဆံုး၀ိကီလိခ္

(၁)

စာသင္ခန္းထဲက ထြက္လိုက္သည္ႏွင့္ ႏွင္းဦးထုပ္ေပ်ာ့ေပ်ာ့ေဆာင္းထားေသာ မိဂဒါ၀ုန္ေလညွင္းသည္ တကၠသိုလ္ပရိ၀ုဏ္ျမက္ခင္း စိမ္းစိမ္းမ်ားေပၚနားေနသည့္ ငွက္ငယ္မ်ားကို တိုးေ၀ွ႕ကာ သူ႕ရင္ဘတ္ကို ဖြဖြေလး ပုတ္ေလသည္။ သူက အမိန္႕ေၾကာ္ျငာစာ စာရြက္ေလး တစ္ရြက္ကို ျပန္လည္ ဖတ္ရႈေနမိျပန္သည္။ ၂၀၁၁ ဇန္န၀ါရီလတြင္ က်င္းပမည့္ နိုင္ငံတကာသံဃာ့ညီလာခံၾကီးက်င္းပေရးေကာ္မတီ၀င္ အျဖစ္ သူ႕ကို ခန္႕အပ္ေၾကာင္း ေၾကၿငာခ်က္ျဖစ္သည္။

ထိုေၾကျငာခ်က္မထြက္မီ လြန္ခဲ့ေသာ ရက္ကပင္ ညီလာခံက်င္းပေရး ေကာ္မတီ ဥကၠ႒ျ့ဖစ္သူ ပါေမာကၡေဒါက္တာရွဆၾကိက သူ႕ကို ဖိတ္ၾကားကာ ၀ိနည္းဆိုင္ရာ ပိဋကတ္ေ၀ါဟာရမ်ားကို သကၠဋ၊ အဂၤလိပ္စကားလံုးမ်ားႏွင့္ ညွိႏိုင္းေပးဖို႕ အကူအညီေတာင္းထားေသးသည္။ ေန႕လည္ပိုင္းမွာေတာ့ တကၠသိုလ္ ဒုတိယ-အဓိပတိ(ပါေမာကၡခ်ဳပ္) ရံုးခန္းက ဖုန္းဆက္ဖိတ္ၾကားကာ ေကာ္မတီအဖြဲ႕၀င္အျဖစ္ ေဆာင္ရြက္ေပးဖို႕ အဆိုျပဳခန္႕ထားခဲ့ေတာ့သည္။ ယေန႕နံနက္ တရား၀င္ အမိန္႔ ေၾကာ္ၿငာစာ ထြက္လာျခင္းျဖစ္သည္။

သူသည္ ႏိုင္ငံတကာသံဃာ့ညီလာခံၾကီးတြင္ စာတမ္းဖတ္ၾကားသူအျဖစ္သာမက မဂၤလာပါဠိဂါထာရြတ္ဆိုကာ အခမ္းအနားဖြင့္ရန္လည္း တာ၀န္ယူထားရေသးသည္။ သူ႕မိတ္ေဆြမ်ားကေတာ့ ညီလာခံၿပီးလွ်င္ သူ႕ဘေလာ့ကို မဖြင္ေတာ့ဟု အတိအလင္းေၾကျငာထားၾကသည္။ အခမ္းအနားတြင္ ၁၊ ဒလိုင္လားမား ရဟန္းမင္းၾကြေရာက္လာျခင္း၊ ၂၊ ဆီမီးညွိထြန္းျခင္း ၃၊ ဘဒၵႏၱ၀ိစိတၱသာရ (ပါဠိဌာန ဧည့္ပါေမာကၡ)က ပါဠိဘာသာျဖင့္ မဂၤလာဂါထာရြတ္ဆိုျခင္း ဟူေသာ အစီအစဥ္မ်ားကို သူ႕မိတ္ေဆြမ်ားအား သူက ၾကိဳတင္ၾကြားစနစ္ျဖင့္ ခ်ျပထားျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ကမၻာေက်ာ္မည့္ကိစၥ မနာလိုမျဖစ္ၾကေလႏွင့္ ငါ့ရွင္တို႕ ..;)

မဂၤလာပါဠိဂါထာရြတ္ဆိုရာတြင္ သူတစ္ဦးတည္း ရြတ္ဆိုျခင္းထက္ သူ႕တပည့္ေက်ာ္ တိဘက္ ဘုန္းၾကီးေလး မ်ားႏွင့္ တြဲဘက္ရြတ္ဆိုရလွ်င္ ပါဠိဌာနဖြင့္လွစ္ထားျခင္း၏ အသီးအပြင့္ကို ဒလိုင္လားမား ရဟန္းမင္းၾကီးကိုယ္တိုင္ ျမင္ေတြ႕ခြင့္ ရသြားႏိုင္ပါသည္ ဟူေသာ သူ႕အဆိုကို ေကာ္မတီက လက္ခံသည့္အတြက္ မဂၤလာဂါထာရြတ္ဆိုနည္းကို သင္ေပးေနရသည္။ ျမန္မာသံျဖင့္ မဟုတ္ဘဲ ႏိုင္ငံတကာအသံျဖင့္ ပူေဇာ္ရြတ္ဖတ္ရန္သာ သင္ၾကားေပးမိသည္က ႏိုင္ငံတကာကို ကိုယ္စားျပဳေသာ ျမန္မာရဟန္းတစ္ပါးအျဖစ္ သူႏွစ္ျခိဳက္ေပ်ာ္၀င္မိ၍ ျဖစ္သည္။

(၂)

ဒီဇင္ဘာ ၂၆ ရက္ေန႕က ဗုဒၶဂယာတြင္ က်င္းပခဲ့သည့္ အိႏိၵယႏိုင္ငံလံုးဆိုင္ရာ ပညာသင္ျမန္မာရဟန္းေတာ္မ်ား သာယာဖြံ႕ျဖိဳးေရးအဖြဲ႕ၾကီးဧကာဒသမႏွစ္ပတ္လည္ အစည္းအေ၀းတြင္ အဖြဲ႕ၾကီး၏ အေထြေထြအတြင္းေရးမွဴး တာ၀န္မွ အနားယူၿပီးျဖစ္ေၾကာင္းႏွင့္ ဒြါဒသမႏွစ္ပတ္လည္ သက္တမ္းအတြက္လည္း ေရြးေကာက္ပြဲ မ၀င္ေတာ့ေၾကာင္း သံဃာေတာ္မ်ားထံ ခြင့္ပန္ေလွ်ာက္ ထားခဲ့ၿပီးျဖစ္သည္။ (မိတ္ေဆြရဟန္းတစ္ပါးကေတာ့ ျပန္ေရြးမယ္ ထင္လို႕လား ဟု ၿပံဳးၿပံဳးေလး ေမးသည္။ အဟမ္း အဟမ္း )

အိႏၵိယသုိ႕ ထြက္လာျခင္း၏ အဓိကေခါင္းစဥ္ျဖစ္သည့္ ပညာေရးလမ္းကို တစိုက္မတ္မတ္ ျပန္လည္ ေလွ်ာက္လွန္းရန္ အေရးတၾကီးလိုအပ္လာသည္။ ကံေကာင္းေထာက္မစြာ တိဘက္ တကၠသိုလ္တြင္ ဧည့္ပါေမာကၡ ျဖစ္လာျခင္းက သူ႕အတြက္ တစ္ခါတစ္ရံ ကံဆိုးႏိုင္ေသာေၾကာင့္လည္း ျဖစ္သည္။ တကၠသိုလ္ ဒုတိယ အဓိပတိက အစ ပါေမာကၡမ်ားအလယ္ ေက်ာင္းသားမ်ားအဆံုး သူသည္ တစ္ဦးတည္ေသာ ေထရ၀ါဒ ပိဋကတ္နားလည္သူဟု ယံုမွတ္ထားၾကၿပီျဖစ္သည္။ အခ်ိန္မေရြး ပိဋကတ္ဆိုင္ရာ ေမးခြန္းမ်ား တက္လာႏိုင္သည္။ တကယ္လည္း ေမးၾကသည္။ ယခုအခ်ိန္ထိေတာ့ တည့္ေနေသးသည္။ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္ ထူးအိမ္သင္၏ အလြဲမ်ားတြင္ သူ႕အမည္မပါေအာင္ ၀မ္းစာျဖည့္ရေခ်ဦးမည္။ (ျဖီးေသာ ပါေမာကၡမျဖစ္ေရး ဒို႕အေရးးး )

မည္သို႕ျဖစ္ေစ သူ အိႏၵိယႏိုင္ငံကို ေရာက္သည့္ႏွစ္မွ စတင္ကာ အဖြဲ႕ၾကီးက ေပးအပ္သည့္ တာ၀န္အရပ္ရပ္ကို ထမ္းေဆာင္ခြင့္ရခဲ့သည္က ေလာကုတၱရအျမတ္အစြန္းျဖစ္သည္။ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္အျဖစ္ သံုးႏွစ္ထမ္းေဆာင္ ခဲ့သည္။ အဖြဲ႕ၾကီး၏ ဒုတိယ ဥကၠ႒အျဖစ္ ႏွစ္ႏွစ္တာ ထမ္းေဆာင္ခဲ့သည္။ လြန္ခဲ့ေသာ ဧကာဒသမ ႏွစ္ပတ္လည္မွာေတာ့ အဖြဲ႕ၾကီး၏ အေထြေထြအတြင္းေရးမွဴးခ်ဳပ္အျဖစ္ ထမ္းေဆာင္ခြင့္ရခဲ့ေလသည္။ ထိုႏွစ္တြင္ ဖြဲ႕စည္းလိုက္သည့္ ပညာေရးေကာ္မတီအတြင္းေရးမွဴးအျဖစ္လည္း တာ၀န္ယူကာ အဖြဲ႕ၾကီး ပညာ ေရးျမွင့္တင္မႈအစီအစဥ္မ်ားကို မိတ္ဆက္ေပးႏိုင္ခဲ့သည္ ဟု ယံုၾကည္မိပါသည္။ (ယံုခ်င္ယံု မယံုခ်င္ေန မစၥတာရစ္ပေလ)

(၃)

စင္ကာပူႏိုင္ငံ အဘိဓမၼာေဖာင္ေဒးရွင္းမွ အဖြဲ႕၀င္ဥပါသိကာမေလး တစ္ဦးႏွင့္ အြန္လိုင္းတြင္ ဓမၼမိတ္ေဆြအျဖစ္ ၾကံဳၾကိဳက္ရာမွ သူ ပါဠိစာေပသင္ၾကားပို႕ခ်ေနသည့္ တိဘက္တကၠသိုလ္တြင္ ျမန္မာေထရ၀ါဒပိဋကတ္ အစံုလွဴဒါန္းေရးဟူေသာ စိတ္ကူးစိတ္သန္းတစ္ခု ရရွိခဲ့ၾကသည္။ သူမက စိတ္အားထက္သန္စြာ သူမတို႕၏ အဖြဲ႕ဦးေဆာင္ပုဂၢိဳလ္မ်ား၊ အဖြဲ႕၀င္မ်ားကို တင္ျပရာမွ ယခု အခါ လက္ေတြ႕အေကာင္အထည္ ေဖာ္လွဴဒါန္းႏိုင္မည့္ အဆင့္ေရာက္ေနၿပီ ဟု အားတက္ဖြယ္ရာ သတင္းစကား ယမန္ေန႕က ေရာက္လာသည္။

ဗာရာဏသီတိဘက္တကၠသိုလ္သည္ အမွန္ေတာ့ မဟာယာနဗုဒၶဘာသာဂိုဏ္း၀င္ေက်ာင္းျဖစ္သည္။ သို႕ေသာ္ ေထရ၀ါဒပိဋကတ္ က်မ္းစာမ်ားကို ျမတ္ႏိုးခံုမင္စြာ သင္ယူေလ့လာရန္ တက္ၾကြေနၾကသည္။ ရဟန္းမင္းၾကီး ဒလုိင္လားမားကိုယ္တိုင္က တိုက္တြန္းအားေပးေနျခင္းျဖစ္၍လည္း အထင္ကရတိဘက္ တကၠသို္လ္က ပါဠိဌာနတစ္ခု အပီအျပင္ဖြင့္လွစ္ရန္ၾကိဳးပမ္းေနျခင္းျဖစ္သည္။ ယခု ေလာေလာဆယ္ဆယ္ေတာ့ ဌာနစိတ္ေလး တစ္ခု အျဖစ္သာ မိတ္ဆက္ႏိုင္ေသးသည္။ မၾကာမီတြင္ ေထရ၀ါဒပိဋကတ္က်မ္းစာမ်ားကို တိဘက္ဘာသာ စကားသို႕ ျပန္ဆိုႏိုင္ေတာ့မည္ ဟု ေမွ်ာ္လင့္ေနၾကၿပီ။

သို႕အတြက္ ရည္ညႊန္းကိုးကားစရာ ေထရ၀ါဒပိဋကတ္အစံုလိုအပ္လွသည္။ ထိုကြက္လပ္ကို အ ဘိဓမၼာေဖာင္ေဒးရွင္း ျမန္မာလူငယ္မ်ားက ျဖည့္ဆည္းေပးၾကပါလိမ့္မည္။ တိဘက္တကၠသိုလ္ စာၾကည့္တိုက္တြင္ ေထရ၀ါဒ ပိဋကတ္က်မ္းစာမ်ား ထားရွိျခင္းျဖင့္လည္း သူအပါအ၀င္ တကၠသုိလ္ ပညာသင္ျမန္မာရဟန္းေတာ္မ်ား အားလံုးအတြက္ ပါရဂူဘြဲ႕သုေတသနလုပ္ငန္းတြင္ ရည္ညြန္းကုိးးကား က်မ္းမ်ား ရွာေဖြရန္လည္း မ်ားစြာ အေထာက္အကူျပဳပါလိမ့္မည္။

ဤအလွဴဒါနမျဖစ္ေပၚမီက သူၾကိဳတင္မွာထားခ်က္ေတာ့ ရွိခဲ့သည္။ တကၠသိုလ္အမည္ကိုေသာ္လည္းေကာင္း သူ႕အမည္ကိုေသာ္လည္းေကာင္း ေဖာ္ျပေၾကာ္ၿငာၿပီး အလွဴမခံရန္ျဖစ္သည္။ အမွန္တကယ္လည္း ေၾကာ္ၿငာမပါဘဲ အလွဴက အားရဖြယ္ျပည့္စံုခဲ့ပါသည္ တဲ့...။ ေကာင္းေလစြ..။ ညီလာခံအမီလွဴဒါန္းရန္ ျမန္မာႏိုင္ငံက မည္သို႕ သယ္ေဆာင္မည္နည္း ဟူေသာ အေရးသာ က်န္ေတာ့သည္။

(၄)

သူသည္ ငယ္စဥ္က အလုပ္မ်ားခ်င္ဟန္ေဆာင္ဖူးသည္။ ဆရာဘုန္းၾကီးအၾကိဳက္ စာၾကက္ခ်င္ဟန္ေဆာင္သည္။ း) ပိဋကတ္သင္ရိုးစာအုပ္ၾကားတြင္ ကာတြန္းေအာင္ရွိန္၏ ဦးရွံစားႏွင့္ ဦးဒိန္းေဒါင္တို႕ ပဲျပဳတ္၀ယ္ေနၾကသည္ကို ဆရာဘုန္းၾကီး မသိ..။ သူက လိုအပ္ခ်က္အရ ဟန္ေဆာင္ျခင္းကို ၾကိဳက္သည္။ မၾကားခ်င္ဟန္ မျမင္ေယာင္ျပဳျခင္းမ်ိဳးျဖစ္သည္။ း)

သို႕ေသာ္ သူက ဟန္လုပ္ျခင္းေတာ့ မႏွစ္ျခိဳက္ပါ။ ခုေတာ့ သူသည္ တကယ္အလုပ္မ်ားေနေၾကာင္း ေရးေနသည္လား မသိ။ ျပန္ဖတ္ၾကည့္ဦးမွ..။ ဤသည္လည္း ဟန္ေဆာင္ျခင္းေသာ္လည္းေကာင္း ဟန္လုပ္ျခင္းေသာ္လည္းေကာင္း ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ဖြယ္ရာေပတကား။ သာဓု သာဓု သာဓု မီလ်ံ..။

ဓမၼဂဂၤါ

(၃၀-၁၂-၂၀၁၀)

ကူးဇစ္ဆရာ၏ တရွိေဒေလ့

(၁)

သူ အိပ္ရာမွ ေစာစီးစြာ ႏိုးထလာခဲ့သည္။ ဗာရာဏသီေဆာင္းသည္ ေငြ႕ေငြ႕ေလးသာ ေအးေနျပန္သည္။ သူ မ်က္ႏွာသစ္လိုက္ေတာ့လည္း ခ်မ္းစိမ့္စိမ့္..။ ဇန္န၀ါရီလတြင္ က်င္းပမည့္ ဂိုဏ္းေပါင္းစံု ဗုဒၶဘာသာ၀ိနည္းညီလာခံၾကီးအတြက္ စာတမ္းတစ္ေစာင္ကို ကူးလိုက္ျခစ္လိုက္ ေရးေနခဲ့သည္။ မိတ္ေဆြ တစ္ဦးေျပာသည့္ ကူးဇစ္ ကို အမွတ္ရကာ ျပံဳးလိုက္၏။

မိတ္ေဆြက ေရးလက္စပါရဂူက်မ္း သီးဇစ္( Thesis) ကို ကူးဇစ္ပါဗ်ာ ဟု ခပ္ေဖာ့ေဖာ့ ရယ္သြမ္းေသြးေျပာျခင္းျဖစ္သည္။ ကူးဇစ္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ သီးဇစ္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ က်မ္းၾကီးၾကပ္သူ ပါေမာကၡ စိတ္ၾကိဳက္ျဖစ္ေအာင္ ဖန္တီးရသည္က မလြယ္ကူေၾကာင္း သူနားလည္ထားပါသည္။ ကူးသာ ကူးငါ့ရွင္...။ ကူးရင္းနဲ႕ တးစ္ဘက္ကမ္းေရာက္သြားလိမ့္မယ္။ တစ္ဘက္ကမ္း (ပါရ) ေရာက္သြားျခင္း (ဂူ) သည္ပင္ ပါရဂူ ျဖစ္ေလသည္မဟုတ္လား..။ သူ႕ပါရဂူဘြဲ႕ယူက်မ္းက ၂၀၁၁ ခုႏွစ္ ေအာက္တိုဘာလတြင္မွ တင္ရမည္မို႕ ေအးေအးလူလူရွိေနေသးသည္။ အခ်ိန္တန္ေတာ့လည္း တစ္ဘက္ကမ္းေရာက္ဖို႕ ကူးရေခ်ဦးမည္တည့္...။

ယခုေတာ့ ညီလာခံတြင္ ဖတ္ၾကားဖို႕ စာတမ္းတစ္ေစာင္ ေရးေနရသည္။ အမွန္တကယ္ေတာ့ သူက စာသင္ၾကားေရးတစ္ဘက္ႏွင့္မို႕ ညီလာခံကို ေရွာင္ကြင္းသြားဖို႕ ၾကိဳးစားေသးသည္။ သို႕ေသာ္ ျမားဦးသည္ သူ႕ရင္ဘတ္ကို တည့္တည့္ျပန္စိုက္သည္။

(၂)

ယခု (၂၀၁၀-၂၀၁၁) ပညာသင္ႏွစ္ စဦးပိုင္းကပင္ တကၠသိုလ္ အဓိပတိၾကီးက ျမန္မာႏိုင္ငံ ကိုယ္စားျပဳပါဠိပညာရွင္ရဟန္းေတာ္ဆယ္ပါး ဖိတ္ေပးဖို အဆိုျပဳခဲ့သည္။ သူေပ်ာ္ရႊင္ ဂုဏ္ယူစြာပင္ ေရႊျပည္ၾကီးဆီက အထင္ကရတကၠသိုလ္ပါေမာကၡပညာရွင္မ်ားကို ဖိတ္ၾကားေပးခဲ့သည္။ သို႕ေသာ္ ထိုထိုပါေမာကၡ ဆရာေတာ္ၾကီးမ်ားက ႏိုင္ငံတကာအပင့္အဖိတ္မ်ားလွသည့္အတြက္ ၾကြမလာႏိုင္ေၾကာင္း ျပန္ၾကားၾကေလသည့္အခါ သူေၾကကြဲအားငယ္သြားရသည္။ သို႕ႏွင့္ သူႏွင့္နီးစပ္ရာ အဂၤလိပ္စာတတ္ ေပတတ္မိတ္ေဆြရဟန္းေတာ္မ်ားကို အပူကပ္ရေတာ့သည္။ သူ႕ဆရာအရွင္ ပါေမာကၡမဟာဌာနမွဴး ဆရာေတာ္ၾကီးတစ္ပါးေတာ့ သူ႕ကို ခ်ီးေျမွာက္ရန္ ၾကြလာမည္ ဟူေသာ အသံကေတာ့ သူ႕အတြက္ က်ယ္ေလာင္ေသာ ေအာင္စည္ေအာင္ေမာင္းျဖစ္ေပခ်ိမ့္မည္။

(အိႏၵိယႏိုင္ငံတကၠသိုလ္အသီးသီးတြင္ တက္ေရာက္ေနသည့္ အဂၤလိပ္စာတတ္ေပတတ္ ပိဋကတ္ အိုးကြဲမိတ္ေဆြရဟန္းေတာ္မ်ား ရွိေၾကာင္း သူ တကယ္သိပါသည္။ သို႕ေသာ္ ျမန္မာႏိုင္ငံမွ ေလယာဥ္ပ်ံၾကီးစီးနင္းၾကြလာမည့္ ပညာရွင္ၾကီးမ်ားကို ၾကိဳဆိုလိုလွေသာ ညီလာခံက်င္းပေရးေကာ္မတီဥကၠ႒၏ တိုက္တြန္းခ်က္ကို သူလစ္လ်ဴရႈ၍ မရေခ်ၿပီ တကား။)

ျမန္မာကိုယ္စားျပဳပါဠိပညာရွင္မ်ားထဲမွ စာတမ္းဖတ္ၾကားရန္ ေလးပါးေရြးခ်ယ္ထားသည္။ ႏွစ္ပါးက ၾကြမလာႏိုင္ေလေသာအခါ သူ႕ကို စာတမ္းတစ္ေစာင္ ဖတ္ရန္ ေကာ္မတီက ထိုးအပ္လိုက္သည္။ အျခားစာတမ္းတစ္ေစာင္ကိုေတာ့ သူ႕မိတ္ေဆြရဟန္းေတာ္တစ္ပါးက တာ၀န္ယူထားေလသည္။ ေအာ္ ေက်းဇူးၾကီးေပစြ..။ သို႕ႏွင့္ သူ စာတမ္းတစ္ေစာင္ကို ေရးျခစ္ေနရျခင္းျဖစ္သည္။

နံနက္ ၅း၀၀ နာရီကတည္းက စတင္ထိုင္မိသည္မို႕ ေညာင္းညာကိုက္ခဲသြားသည္။ ၀ါး...။ နံနက္ေကာ္ဖီဆြမ္းေလးေတာ့ ဘုန္းေလဦးမွ..။ ေရေႏြးၾကိဳရန္ လွ်ပ္စစ္ေရေႏြးအိုးထဲ ေရျဖည့္လိုက္သည္။ ကံဆိုးလွစြာ ဖ်ပ္ကနဲ မီးပ်က္သြားသည္။ ငတ္ၿပီ...။ သူက အေကာင္းျမင္တတ္သူ မဟုတ္သလို အဆုိးျမင္တတ္သူလည္း မဟုတ္..။ အင္း ခက္တာက အမွန္လည္း မျမင္တတ္ေသး။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ မနက္စာေဟာင္းေလာင္းဗာရာဏသီနံနက္ခင္းႏွင့္ မိဂဒါ၀ုန္ဒြႏၷယာၾကီးကို တိဘက္လိုပဲ ႏႈတ္ဆက္လိုက္ပါသည္။ တရွိေဒေလ (မဂၤလာပါ)

(သို႕ေသာ္ ခပ္တိုးတိုး..မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္က ေျပာသည္.. ပါေမာကၡဆိုတာ ခပ္တည္တည္ေပါ့ တဲ့ ..။)

ဓမၼဂဂၤါ

(၁၁-၁၂-၂၀၁၀)

ငါေဂါ နာဂီ ဒု ေအာက္တိုဘာ

(၁)
သူ တိဘက္တကၠသိုလ္ပရိ၀ုဏ္္အတြင္းမွ ထြက္လာေတာ့ ညေနေလးနာရီခြဲရွိၿပီ။ ထီးတစ္ေခ်ာင္းကို ထမ္း လြယ္အိတ္တစ္လံုးကို လြယ္ ကြန္ကရိလမ္းေလးအတိုင္း သူေလွ်ာက္လာခဲ့သည္။ တကၠသိုလ္စာၾကည့္ တိုက္ေရွ႕မွ ျဖတ္ေလွ်ာက္လာသည့္တိုင္ စာၾကည့္တုိက္ထဲသို႕ မ၀င္ျဖစ္။ ဒီေန႕တစ္ေန႕လံုး စာဖတ္ရတာေတြ မ်ားသြားၿပီ။

စက္တင္ဘာလ တစ္ခုလံုး စာေရးဖို႕ တြန္႕ဆုတ္ေနခဲ့သည္ သို႕မဟုတ္ ၿငီးေငြ႕ေနသည္။ နံနက္ခင္းတိုင္း သူသည္ ေစာစီးစြာ အိပ္ရာႏိုးထေစရန္ မိုဘိုင္းဖုန္းမွ ႏႈိးစက္နာရီကို အားကိုးရၿမဲျဖစ္သည္။ ဗာရာဏသီတြင္ သူက အိပ္ရာၿမဲေလသူတစ္ဦးေတာ့ မဟုတ္ခဲ့။ သူေနထိုင္ရာ မိဂဒါ၀ုန္လမ္းရွိ အခန္းေလးႏွင့္ (၇) ကီလိုမီတာခန္႕ ေ၀းကြာသည့္ သကၠတတကၠသိုလ္အေဆာင္ သို႕မဟုတ္ ဗာရာဏသီမီးရထား ဘူတာရံုၾကီးအနီးရွိ ေဆး၀ကၤဘာျမန္မာ ဘုန္းေတာ္ၾကီးေက်ာင္းတြင္ အိပ္စက္တတ္ေလသည္။ (ဗာရာဏသီတြင္ ျမန္မာ ဘုန္းေတာ္ၾကီးေက်ာင္း ငါးေက်ာင္းရွိသည္၊ မိဂဒါ၀ုန္ျမန္မာေက်ာင္း၊ ေဆး၀ကၤဘာ ျမန္မာေက်ာင္း၊ မဇၥ်ိမသုခ ေဖာင္ေဒးရွင္းေက်ာင္း၊ ဓမၼစၾကာရိပ္သာေက်ာင္းႏွင့္ ဆီဂရာျမန္မာေက်ာင္းတို႕ ျဖစ္သည္။)

ေဆး၀ကၤဘာ(သို႕) သကၠတတကၠသိုလ္အေဆာင္တြင္ အိပ္စက္မိျပီဆိုလွ်င္ မနက္ေစာေစာ မိဂဒါ၀ုန္လမ္းဆီ တိဘက္တကၠသိုလ္စာသင္ခ်ိန္အမီ ထေျပးရတတ္သည္။ ေအာ္တိုသံုးဘီးကားေလးတစ္စီး အဆင္သင့္ငွါးရမ္းခြင့္ ရဖို႕ ဆုေတာင္းရေသးသည္..။


ေရႊျပည္ၾကီးမွာ ေနစဥ္က သူသည္ ဤမွ် ၀ီရိယေကာင္းခဲ့သည္ေတာ့ မဟုတ္ခဲ့။ မဟာယာနဗုဒၶဘာသာ အ၀ိုင္းအ၀ိုင္းထဲေရာက္ေနသည့္ ေထရ၀ါဒရဟန္းတစ္ပါးဟူေသာ တြန္းအားေၾကာင့္သာ သူ႔ကိုယ္သူ ေရွ႕တိုး ေနမိျခင္းသာ ျဖစ္သည္။ သူ႕အေၾကာင္းသိသူမ်ား၏ စကား၀ိုင္းတြင္ သူသည္ ပ်င္းရိေလးတြဲ႕ေသာ ခပ္ညံ့ညံ့တစ္ဦးအျဖစ္ စာရင္းေပါက္ခဲ့ၿပီး ျဖစ္ပါသည္။

လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္က သူကိုယ္တိုင္ ႏွစ္ျခိဳက္လိုလားစြာ ဘေလာ့ေလးတစ္ခုကို ဖြင့္မိခဲ့သည္။ သူသည္ ဂဂၤါကို ဧရာ၀တီေလာက္ မျမတ္ႏိုးသည့္တိုင္ ဗာရာဏသီေန႕ရက္မ်ားႏွင့္ လိုက္ေလ်ာညီေထြျဖစ္ေစရန္ ဓမၼဂဂၤါ ဟူေသာ အမည္ကို ေရြးခ်ယ္ျဖစ္သြားသည္။ ေနာက္မ်ားမွာေတာ့ ဓမၼဂဂၤါသည္ သူ အဦးအစအသံုးျပဳေသာ အမည္ မဟုတ္မွန္း သိသြားရျပန္သည္။ ကာလကတၱားအေျခစိုက္ ၀ိပႆနာဂုရုၾကီး အက္စ္ဂိုအင္ကာ၏ ကမၼ႒ာန္း ရိပ္သာ ခြဲအမည္ျဖစ္ေနခဲ့ေလသည္။

မည္သုိ႕ဆုိေစ သူသည္ ဂဂၤါကို ကူးခတ္မိခဲ့ၿပီ။

(၂)

ေန႕စဥ္ပင္ တစ္ေန႕တာပါဠိသင္တန္းသံုးၾကိမ္အတြက္ သင္ခန္းစာျပင္ဆင္ရသည္။ မနက္ (၈း၀၀)နာရီတြင္ ဥပစာတန္း (က)အတြက္ ခုဒၵကနိကာယ္၊ ခုဒၵပါ႒ပါဠိကို ပို႕ခ်သည္။ ေရႊျပည္ၾကီးတြင္ အၾကိမ္ၾကိမ္ရြတ္ ဖတ္ခဲ့ရေသာ မဂၤလသုတ္၊ ရတနသုတ္၊ ေမတၱသုတ္၊ တိေရာကုဋသုတ္၊ နိဓိက႑သုတ္မ်ားကို ပို႕ခ်ရသည္ ဆိုေသာ္လည္း ဂါထာမ်ားကို စစ္စစ္ေပါက္ေပါက္ အဂၤလိပ္ဘာသာျဖင့္ ရွင္းျပရသည္က ေခြ်းျပန္သည္။ သင္တန္းသားက ငါးေယာက္သာျဖစ္သည္။ လားမားရဟန္းေတာ္သုံုးပါး၊ ရုရွားေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ႏွင့္ ဂ်မူးကက္ရွမီးယားျပည္နယ္က လာဒက္ေက်ာင္းသူေလးတစ္ေယာက္ျဖစ္သည္။ သည္ရက္ပိုင္းမွာ တုတ္ေကြး ေရာဂါေၾကာင့္ လားမားရဟန္းတစ္ပါးႏွင့္ လာဒက္ေက်ာင္းသူေလးက ေက်ာင္းမတက္ႏိုင္။ သို႕ႏွင့္ သင္ခန္းစာအသစ္လည္း မပို႕ခ်ျဖစ္။ ေမတၱသုတ္ကိုပဲ ျပန္ေႏြႊးေပးျဖစ္သည္။

၈း၄၅ နာရီတြင္ တကၠသိုလ္စာသင္ခန္းမွ သူ႕အခန္းေလးရွိရာသို႕ ျပန္လာျမဲျဖစ္သည္။ အဂၤလိပ္စာ သင္တန္းတက္မည့္ မိတ္ေဆြျမန္မာရဟန္းေတာ္မ်ားက သူငွါးရမ္းေနထိုင္ရာ အေဆာင္ေရွ႕တြင္ အဆင္သင့္ ေစာင့္ေနၾကသည္။ သူ႕အခန္းေလးက သင္တန္းသားရဟန္းေတာ္မ်ားအတြက္ က်ဥ္းေျမာင္းသည္မို႕ အေဆာင္ေရွ႕ျမက္ခင္းျပင္သည္ပင္ သင္တန္းခန္းမျဖစ္သြားသည္။

ကမၻာေက်ာ္ဘဂၤါလီစာဆိုၾကီး ရာဗိျႏၵာနတ္ တဂိုး၏ သွ်ႏၱိနိေကတန္တကၠသိုလ္ၾကီးႏွင့္ ႏိုဘယ္ဆုရ မဟာကရုဏာ ရွင္ မာသာထရီဆာ၏ ကိုလ္ကတၱားၿမိဳ႕ေတာ္ရွိ လူမႈ၀န္ထမ္းပညာေရးစင္တာၾကီးသည္ သစ္တစ္ပင္ရင္း ၀ါးတစ္ပင္ရင္း စာသင္ခန္းမွ စတင္ခဲ့သည္ဟု ဆိုပါသည္။

တနဂၤေႏြေန႕မွ လြဲ၍ အျခားအေၾကာင္းထူးမရွိလွ်င္ သင္တန္းဖ်က္ေလ့မရွိပါ။ ၉း၄၅ နာရီတြင္ သူ႕အဂၤလိပ္စာ သင္တန္းၿပီးသြားသည္။ ၁၀း၀၀ နာရီမွ ၁၁း၀၀ နာရီအထိ သူ႕ကိုယ္ပိုင္အခ်ိန္ျဖစ္သည္။ ၀က္ဘ္ဆိုဒ္အခ်ိဳ႕ကို ဖြင့္ကာ သတင္းစာမ်က္ႏွာမ်ားကို ၀င္ေရာက္ဖတ္ရႈျဖစ္သည္။ ၿပံဳးလိုက္ မဲ့လိုက္....သံေ၀ဂယူျဖစ္ေသာ အခ်ိန္ျဖစ္သည္။

၁၁း၀၀ နာရီထိုးသည္ႏွင့္ သီတင္းသံုးေဖာ္ရဟန္းတို႕ လက္စြမ္းလက္စရွိသမွ် ခ်က္ျပဳတ္ထားေသာ ေန႕လည္စာ ကို စားခြင့္ရပါသည္။ (သူႏွင့္ အတူေနထိုင္ၾကသည့္ ရဟန္းေတာ္မ်ားက ဟင္းခ်က္ဂုရုၾကီးမ်ားျဖစ္သည္။ သူကေတာ့ နာမည္ပ်က္မည့္အတူတူ နာမည္အပ်က္မခံေတာ့ပါ။ အိမ္း အိမ္း။)

၁၁း၃၀ နာရီတြင္ တကၠသိုလ္ ဥပစာအၾကိဳတန္း(က)တြင္ အေျခခံပါဠိသဒၵါႏွင့္ ဇာတက၀တၳဳမိတ္ဆက္ပို႕ခ်ရန္ အေျပးသြား ရျပန္သည္။ ပါဠိဘာသာကို ပထမဆံုးမိတ္ဆက္ေပးရေသာ အတန္းျဖစ္၍ ဂရုစိုက္ရသည္။ ေက်ာင္းသားက ေလးေယာက္သာ ရွိသည္။ နီေပါလ္ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္၊ အရုဏာခ်ယ္လ္ျပည္နယ္သား ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ႏွင့္ တိဘက္လားမားႏွစ္ပါးတို႕ျဖစ္သည္။ ယေန႕ေတာ့ သူသည္ ေရႊျပည္ၾကီးမွ ေထရ၀ါဒရဟန္းေတာ္မ်ားဆြမ္းခံခ်ိန္အေၾကာင္းကို ေျပာျပျဖစ္သည္။ သပိတ္ဟူေသာ ေ၀ါဟာရကို ရွင္းျပရာမွ ဆင့္ပြားသြားျခင္းျဖစ္သည္။ မဟာယာနေက်ာင္းသားမ်ားအတြက္ အထူးအဆန္းဘာသာရပ္တစ္ခုျဖစ္ေနသည္။ ၁၂း၃၀ တြင္ သင္တန္းၿပီးသြားသည္။

၁၂း၃၀ သင္တန္းၿပီးသည္ႏွင့္ သူ႕ပါဠိဌာနပါေမာကၡ ဆူရိၿႏၵာကုမားရ္ၾကီးက ေစာင့္ေနသည္။ ယေန႕ တကၠသိုလ္ပထမေျခာက္လပတ္အတြက္ ေမးခြန္းမ်ားအၿပီးသတ္ တင္သြင္းရမည့္ေန႕ျဖစ္သည္။ သူ႕စိတ္၀ယ္ ထင္ျမင္ေနမိသည္က သူပုိ႕ခ်သည့္အတန္းကို သူကိုယ္တုိင္ေမးခြန္းထုတ္ခြင့္ရမည္ ဟုပင္။ သို႕ေသာ္ သူ႕နာမည္ျဖင့္ လိပ္မူေရာက္ရွိလာသည္က ပါေမာကၡ ဆူရိျႏၵာကူးမားရ္ပို႕ခ်ေနသည့္ ဥပစာတန္း(ခ)အတြက္ ေမးခြန္းထုတ္ရန္ျဖစ္ေနသည္။ သူ႕ပို႕ခ်ေနသည့္ ဥပစာအၾကိဳတန္း(က)အတြက္ ပါေမာကၡ ဆူရိျႏၵာကူးမားရ္က ေမးခြန္းထုတ္မည္။ ဥပစာတန္း(က)အတြက္ေတာ့ ဗာရာဏသီဟိႏၵဴတကၠသိုလ္မွ ပါေမာကၡတစ္ဦးက ေမးခြန္းထုတ္ မည္ဟု သိရသည္။ အားလံုးေျဖႏိုင္ၾကပါေစ။ စာေမးပြဲက ဒီဇင္ဘာမွာ က်င္းပမည္မို႕ ႏွစ္လခန္႕လိုပါေသးသည္။

(၂)

၁း၃၀ နာရီတြင္ သူတက္ေရာက္ေနေသာ တိဘက္ဘာသာစကားသင္တန္း စတင္ပါသည္။ တိဘက္သင္တန္းက တစ္ပတ္လွ်င္ သံုးရက္ျဖစ္သည္။ တနလၤာ၊ ဗုဒၶဟူးႏွင့္ ေသာၾကာေန႕မ်ားျဖစ္သည္။ သင္တန္းပို႕ခ်သည့္ ပါေမာကၡတိဘက္လားမားၾကီးက ေလ့က်င့္ခန္းလုပ္ခိုင္းသည္။ '' ဂုရုဂ်ီး ငါ့ေဂါ နာဂီ ဒု'' ( ဂုရုၾကီးေရ ငါ့ေခါင္းေတာ့ သိပ္ရႈပ္သြားၿပီ) ဟု သူေျပာေသာအခါ ခင္မင္ဖြယ္ေကာင္းသည့္ လားမားၾကီးက တသိမ့္သိမ့္ရယ္ေမာေလသည္။ (တိဘက္လားမားၾကီးက လူရႊင္ေတာ္အကယ္ဒမီဦးမိုးဒီၾကီးႏွင့္ တူလွသည္။)

(ငါက ငါ၊ ေဂါက ေခါင္း-ေဂါင္းျဖစ္သည္) တိဘက္ဘာသာစကားက ျမန္မာႏွင့္ သင္ပုန္းၾကီးတူလွသည္။ ျမန္မာဆိုရိုးလိုပင္ ဆိုရသည္။ ျမန္မာက က ငသတ္ဆိုသလိုပင္ တိဘက္ကလည္း က ငတတ္ ဟုဆိုရသည္။ ျမန္မာက က ၀ဆြဲဆိုသလိုပင္ တိဘက္ကလည္း က ၀ဆိုး ဟု ဆိုရသည္။ျမန္မာက က ယပင္း က် ဆိုရသလိုပင္ တိဘက္က က ယတတ္ က် ဆိုရသည္။ ျမန္မာက က လံုးၾကီးတင္ ကိ ဆိုရသလို တိဘက္က က ေဂကု ကိ ဟု ဆိုရသည္။

တိဘက္စာသင္ဘက္မ်ားက ဒႆနိကေဗဒပါေမာကၡေဟာင္းဆရာၾကီးတစ္ဦး၊ ႏိုင္ငံေရးသိပၸံကထိက ဆရာတစ္ဦးႏွင့္ အဂၤလိပ္စာတြဲဘက္ပါေမာကၡဆရာမတစ္ဦးတို႕ျဖစ္သည္။ တိဘက္လားမားၾကီးက ဟိႏၵီလို ပို႕ခ်လိုက္ အဂၤလိပ္လို ရွင္းျပလိုက္ျဖစ္သည္။ အဂၤလိပ္ဘာသာစကားကေတာ့ သူ႕အတြက္ ရည္ရြယ္သည္။ လားမားၾကီးက ရိုးသားပြင့္လင္းစြာပင္ အဂၤလိပ္ေ၀ါဟာရအခ်ိဳ႕ မသိေသာအခါ ဆရာမႏွင့္ ပါေမာကၡ ေဟာင္းၾကီးကို ေမးျမန္း ေလ့ရွိသည္။ ေႏြးေထြးေသာ စာသင္ခန္းျဖစ္သည္။

ဤတကၠသိုလ္တြင္ ဆရာ ဆရာမမ်ားၾကား ခြဲျခားဆက္ဆံမႈမ်ိဳးရွိသည္ကို ယေန႕အထိ မေတြ႕ရ။ ပါေမာကၡမ်ား၊ ကထိကမ်ားၾကားဆက္ဆံေရးသည္ ပြင့္လင္းလြတ္လပ္သည္။ ဟိတ္ဟန္းလည္း နည္းပါးၾကသည္။ အမွန္တကယ္ ဆိုလွ်င္ သူက ဧည့္သည္မွ်သာ ျဖစ္သည္။ ဆရာမက အိမ္ေထာင္သည္ ဘဂၤါလီ အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးျဖစ္သည္။ သူ႕ကို '' ဘေႏၱဂ်ီး ဟဆ္မုခ္ဟဲ '' ဟု အၿမဲေျပာတတ္သည္။ မ်က္ႏွာခ်ိဳသည္ဟု ဘာသာျပန္ခြင့္ျပဳၾကပါ။ ရင္းႏွီးသူမ်ားဘာသာျပန္လွ်င္ တစ္မ်ိဳးအနက္ ထြက္ႏိုင္ေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။

သင္တန္းခ်ိန္က တစ္နာရီသတ္မွတ္ထားေသာ္လည္း အၿမဲတမ္း ႏွစ္နာရီခြဲခန္႕ၾကာတတ္ေလသည္။ မဇၥ်ိမသား တို႕ကေတာ့ ေျပာလည္း ေျပာႏိုင္ၾကသည္။ နားလည္း နားေထာင္ႏိုင္ၾကေပသည္။ သူ႕မွာသာ ေရႊျပည္ၾကီး သားပီပီ အတိုၾကိဳက္ အျမန္ၾကိဳက္ အလြယ္ၾကိဳက္...။ တိဘက္သင္တန္းတက္ေနစဥ္မွာပင္ သူပို႕ခ်ရမည့္ ပါဠိအထူးသင္တန္းခ်ိန္ေရာက္လာသည္။ ၂း၃၀ နာရီ ။

သင္တန္းသားက စာရင္းအရ (၇)ေယာက္ရွိေသာ္လည္း တကယ့္သင္တန္းသားက သူ႕တပည့္ရင္း ႏွစ္ေယာက္သာ ၿမဲေနသည္။ ဥပစာၾကိဳတန္း က နီေပါလ္ေက်ာင္းသားႏွင့္ ဥပစာတန္းက ရုရွားေက်ာင္း သားျဖစ္သည္။ တပည့္ေက်ာင္းသားႏွစ္ေယာက္၏ ပါဠိဘာသာစိတ္၀င္စားမႈႏွင့္ အားထုတ္မႈကို အသိအမွတ္မျပဳဘဲ ေန၍ မရေတာ့ပါ။ အခ်ိန္တိုတိုအတြင္းမွာပင္ ပါဠိ၀ါက်တည္ေဆာက္ပံုမ်ားကို နားလည္ သြားၾကသည္။ တပည့္ ခြ်န္ထက္လွ်င္ ဆရာအေနျဖင့္ မေခ်ာင္လည္ေၾကာင္း သိၾကလိမ့္မည္။ ငယ္စဥ္က ဆရာဘုန္းေတာ္ၾကီး၏ "သံသယမ်ားတဲ့ တပည့္ကို ဂရုစိုက္ရတယ္'' ဆိုေသာ ၾသ၀ါဒကို အမွတ္ရသည္။ ဘာသာရပ္တစ္ခုကို စူးစိုက္ေလ့လာသည့္ တပည့္အတြက္ သံသယမ်ား တိုးပြားသည္။ သိလိုေသာ အရာတို႕ မ်ားလာသည္။ ဆရာက အဆင္သင့္ျဖစ္ဖို႕ အေရးၾကီးသည္ တဲ့။

ပါဠိ၀ါက်မ်ားႏွင့္ ရင္းႏွီးကြ်မ္း၀င္လာၿပီျဖစ္ေသာ ဤေက်ာင္းသားႏွစ္ေယာက္အတြက္ ယခုတစ္ပတ္မွ စတင္ကာ ဓမၼပဒအ႒ကထာကို သူပို႕ခ်ျဖစ္ခဲ့သည္။ ယခုအထိေတာ့ အခက္အခဲ မရွိေသး။ လြန္ခဲ့ေသာတစ္ပတ္ကေတာ့ ဗာရာဏသီဟိႏၵဴတကၠသိုလ္တြင္ တက္ေရာက္ေနသည့္ မိတ္ေဆြရဟန္းေတာ္စြန္းလြန္း အရွင္ေသာ ဘနာလကၤာရထံမွ အမရပူရမဟာဂႏၶာရံုဆရာေတာ္ၾကီး၏ အ႒ကထာအေျချပဳဖိုင္လ္ေလးတစ္ခု ပို႕ထားသည္။ ကိုးကားရည္ညႊန္းႏိုင္ရန္ျဖစ္သည္။

ပထမဆံုး ယမက၀ဂ္၊ စကၡဳပါလမေထရ္၀တၳဳကို စတင္ဖတ္ၾကသည္။ ေထရ၀ါဒႏွင့္ မရင္းႏွီးေသာ တပည့္ေက်ာင္း သားမ်ားကို ပါဠိဘာသာ စကားကိုသာမက ေထရ၀ါဒေနာက္ခံသမိုင္းကိုပါ ျပန္လွန္ေနရသည္။ စကၡဳပါလ၀တၳဳဖြဲ႕တည္ရာ သာ၀တၳိၿမိဳ႕ၾကီးအေၾကာင္း၊ အနာထပိဏ္သူေဌးၾကီးႏွင့္ ၀ိသာခါဒကာမၾကီးတို႕၏ ေဇတ၀န္ႏွင့္ ပုဗၺာရံုေက်ာင္းေတာ္ၾကီးမ်ား။ ပုထုဇဥ္ႏွင့္ အရိယာသာ၀ကတို႕၏ ထူးျခားခ်က္။ ဘုရားရွင္တို႕ ျဖည့္ဆည္းရသည့္ ပါရမီဆယ္ပါးႏွင့္ ေလးသေခ်ၤႏွင့္ ကမၻာတစ္သိန္းအေရအတြက္ကာလမ်ား..။

သာ၀တၳိၿမိဳ႕၏ လူဦးေရ (၇)ကုေဋရွိေၾကာင္းႏွင့္ (၅)ကုေဋက အရိယာသာ၀ကမ်ားျဖစ္ေၾကာင္း၊ ပုထုဇဥ္မွာ (၂)ကုေဋမွ်သာ ရွိေၾကာင္း ရွင္းျပေသာအခါ ေက်ာင္းသားႏွစ္ဦးလံုးက သူ႕ကို ေမာ့ၾကည့္သည္။ အနာထပိဏ္ သူေဌးၾကီးႏွင့္ ၀ိသာခါဒကာမၾကီးတို႕ ဘုရားေက်ာင္းေတာ္သို႕ လာသည့္အခါ ကိုရင္ငယ္ေလးမ်ား ေျပးလႊားကာ မုန္႕ေတာင္းေနၾကသည့္ျမင္ကြင္းကိုေတာ့ ၾကည္ႏူးစြာပင္ စာသင္ခန္းထဲမွ ဆရာတပည့္မ်ား လွမ္း ေမွ်ာ္ၾကည့္ျဖစ္ၾကသည္။


(၄)
စာမေရးတာ ၾကာၿပီေနာ္ ဟု ဆိုလာၾကသည့္ မိတ္ေဆြအခ်ိဳ႕အတြက္ ေကာက္ျခစ္မိေသာ ၀ါက်အခ်ိဳ႕သာ ျဖစ္သည္။ တစ္ဘက္ဆည္ကန္တြင္ ေဆာင့္တိုး၀င္ေရာက္လာသည့္ ေတာင္က်ေခ်ာင္းေရလိုပင္ စကားလံုးအခ်ိဳ႕ သူ႕ႏွလံုးသားဗဟိုခ်က္တြင္ တဒုတ္ဒုတ္ထိေနသည္။ သုိ႕ေသာ္ သူသည္ ယမန္ႏွစ္က စီးဆင္းအားကို လိုက္မမီႏိုင္ေအာင္ ေခါင္းတစ္ျခမ္းကိုက္ေ၀ဒနာကို သိမ္းဆည္းေနရသည္။ ေခါင္းေတြ ရႈပ္လိုက္တာ...(ငါေဂါ နာဂီ ဒု)

ဓမၼဂဂၤါ
၁-၁၀-၂၀၁၀

တကယ္ပါ (ေဂါ နာဂီ ဒု)

ဂဂၤါလမ္းအၾကိဳ

ဒီရက္ပိုင္းေတြမွာ ဗာရာဏသီရဲ႕ မုတ္သုံက ေနာက္ဆုတ္သြားခဲ့ျပန္ပါတယ္။ အစြမ္းကုန္စိမ္းလန္းဖို႕ အားယူမိတဲ့ မိဂဒါ၀ုန္က သစ္ရြက္ေတြ ေယာင္ခ်ာခ်ာျဖစ္က်န္ရစ္ခဲ့ပါေရာ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူ႕အတြက္ စာသင္ခန္း ေတြကေတာ့ တိုးတိုးလာပါတယ္။ သင္ေပးလိုက္ရ၊ သင္ယူလိုက္ရပါပဲ။ ကိုယ္ပိုင္ပါဠိသင္တန္းေတြကို ပံုမွန္စီးဆင္းႏိုင္ေအာင္ အားထုတ္ရသလို သူတက္ေရာက္ေနတဲ့ တိဘက္ဘာသာစကားသင္တန္းကိုလည္း လြတ္မသြားေအာင္ ေျပးလႊားရျပန္ပါတယ္။

အေမးအျမန္းထူၿပီး အျငင္းသန္တဲ့ မဇၥ်ိမသားေတြနဲ႕ အတူ သင္ရတာ သူ႕အတြက္ နည္းနည္းစိတ္ရွည္ႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစားရတာကလြဲၿပီး အက်ိဳးမ်ားတယ္ လို႕ဆိုရမွာပါ။ သင္တန္းသားေတြက ဘာသာရပ္ဆိုင္ရာ ပါေမာကၡေတြခ်ည္းပဲမို႕ ေထာင့္(ေဒါင့္) ေစ့ေအာင္ ေမးတတ္ၾကေလေတာ့ သင္တန္းပို႕ခ်တဲ့ ပါေမာကၡ တိဘက္လားမားၾကီးရဲ႕ အေျဖကို ေစာင့္ၿပီး မွတ္သားရံုပါပဲ။ သူက တစ္ခုမွ ထေမးစရာမလိုေတာ့ဘူး။

တစ္ခါတစ္ခါ အသံထြက္ျပႆနာမွာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးကို စိတ္ရွည္ရတတ္ပါတယ္။ မဇၥ်ိမသားေတြမွာ စ၀ဂ္လို႕ေခၚတဲ့ စလံုး ဆလိမ္ ဇကြဲ စ်မ်ဥ္းဆြဲ ဆိုတဲ့ အကၡရာေတြရဲ႕ ျမန္မာေတြ ထြက္တဲ့အသံမ်ိဳးမရွိတာပါ။ မဇၥ်ိမသားေတြက စ၀က္အကၡရာေတြကို စကို က်၊ ဆကို ခ်၊ ဇကို ဂ်၊ စ်ကို ဃ် လို႕ အသံထြက္ၾကေလတာကိုး။ တိဘက္က ျမန္မာဘာသာစကားမွာလို စ ဆ ဇ အကၡရာအသံေတြရွိသလို ဟိႏၵိဘာသာမွာ ရွိတဲ့ က် ခ် ဂ် ဆိုတာလည္း ရွိေနျပန္ပါတယ္။

တိဘက္လားမားၾကီးက အလြန္ပဲ စိတ္ရွည္ပါတယ္။ ဥပဓိရုပ္ၾကီးကလည္း ခင္မင္စရာၾကီး ။ ေရႊျပည္ၾကီးက လူရႊင္ေတာ္ ဒကာမိုးဒီၾကီးနဲ႕ တစ္ေထရာတည္း။ ဟာသလည္း ေျပာတတ္တယ္၊ ရယ္ရင္လည္း ဗိုက္ၾကီး ပြတ္ၿပီးရယ္တတ္ေသးရဲ႕။ မ်ားေသာအားျဖင့္ ဟိႏၵီလို သင္ပါတယ္။ သူ႕ကို ငဲ့ၿပီး အဂၤလိပ္လိုလည္း ရွင္းျပပါ ေသးတယ္။ ဒီလိုနဲ႕ ဟိႏၵီစကားပါ နားရည္၀လာသလို ျဖစ္လာပါတယ္။(တတ္ကြ်မ္းဖို႕ေတာ့ ယူဇနာမ်ားစြာ ေ၀းပါေသးတယ္။ ရြာျပန္ေရာက္ရင္ေတာ့ ရြာကအမ်ိဳးေတြအတြက္ တစ္ဘာသာထပ္တိုးၿပီး ဆယ့္ႏွစ္ဘာသာ တတ္တဲ့ ေမာင္ပဥၨင္း ဆယ့္သုံးဘာသာတတ္ၿပီ ျဖစ္ေတာ့မယ္ ထင္ရဲ႕။) ဒါေပမယ့္ သင္တန္းခ်ိန္က ႏွစ္နာရီအျပည့္ဆိုေတာ့ မေခ်ာင္လွေပဘူး။ မနက္က ၈း၀၀ နာရီကတည္းက သင္တန္းေတြက ဆက္ေနခဲ့တာပါ။ တစ္ပတ္မွာ သံုးရက္တည္းမို႕သာ ေတာ္ေပတယ္လို႕ ဆိုရမယ္။

ဒီေန႕ေန႕လည္ ၂း၃၀ နာရီမွာ သူ႕ရဲ႕ ပါဠိအထူးသင္တန္းစပါတယ္။ သင္တန္းသား အဲ သင္တန္းသူက တစ္ေယာက္တည္းပါ။ ဒီေန႕ ပံုမွန္တကၠသိုလ္သင္တန္းေတြ ဆင္းခ်ိန္မွာမွ စာသင္ခ်ိန္ဇယား ေၾကၿငာတာမို႕ သူ႕ဆီမွာ သင္တန္းတက္ဖို႕ စာရင္းေပးထားတဲ့ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူေတြေတာင္ သတင္းအဆက္ျပတ္ၿပီး ေရာက္မလာႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။ မဇၥ်ိမကေတာ့ ေႏွးေကြးေလးလံစြာ ေရြ႕လ်ားတတ္တာ ဓေလ့တစ္ခုျဖစ္ေနခဲ့ပါၿပီ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ထံုးစံအတိုင္း နေမာ တႆ သံုးၾကိမ္ရြတ္ၿပီး စတင္ခဲ့ပါတယ္။

ဒီရက္ပိုင္းအတြင္းမွာ ေရးလက္စေလးေတြနဲ႕ ၾကိဳၾကားၾကိဳၾကား ေ၀းေနဦးမွာပါ။ ခ်စ္လွစြာေသာ ကြန္ျပဴတာ ေတာ္ေလးက ဗာရာဏသီဟိႏၵဴတကၠသုိလ္က မိတ္ေဆြရဟန္းေတာ္တစ္ပါးရဲ႕ ဆားဗစ္စ္မွာ စံျမန္းေနပါတယ္။ အမာထည္ ထိသြားတယ္လို႕ ဆိုပါတယ္။ ထိမယ္ဆိုလည္း ထိေလာက္စရာေပပဲ။ ဂဂၤါစီးဆင္း ဖို႕ အေပ်ာ့ထည္ေတြေရာ အမာထည္ေတြေရာ တစ္ႏွစ္နီးပါး မနားတမ္း ညွစ္ထုတ္ခဲ့ရတာကိုး။ တစ္ႏွစ္အာမခံမကုန္ေသးေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ရွိပါေသးတယ္။ ခုလည္း ရွင္သစၥာရဲ႕ ကြန္ျပဴတာလစ္တုန္း ဂဂၤါလမ္းေလးကို ဆက္ေရးျဖစ္ပါတယ္။

ပါဠိအထူးသင္တန္း

Central University of Tibetan Studies
Sarnath, Varanasi
TU/VC/ADM/51/ 2010 14th August, 2010

Notice

In order to facilitate the study and research of Buddhism, a course on Pali Language is to be started for the faculties and members of the Research Departments. Ven.Vicittasara, Guest Faculty in Pali Language, will teach the course, initially in English and gradually in Pali.

Therefore, faculties and members of the Research Departments, who are desirous to learn Pali language, may avail this opportunity and give their names to the Dean, Faculty of Shabda Vidya, Dr. B. R. Tripathi, latest by 23nd August, 2010.
All concerned may note it.

(Prof. Geshe N. Samten)
Vice Chancellor

CC to
1. Registrar
2. Dean of Faculty of Shabda Vidya/ with remark to receive the names and conduct the class in coordination with Ven.Vicittasara
3. Ven.Vicittasara, Guest Faculty in Pali Language
4. All the Deans of Faculties
5. All the Heads of the Departments
6. All the Heads of the Research Departments
7. Deputy Registrar
8. Assistant Registrar
9. Notice Boards
10. Record Files

မေန႕ကလို ဒီေန႕ကိုေတြ႕ရေတာ့

မေန႕ကလို ဒီေန႕ကို ေတြ႕ရေတာ့
ဒီေန႕လို မနက္ျဖန္ေတြမွာ
ေမးခြန္းေတြ တစ္လိပ္ၿပီး တစ္လိပ္မီးညွိေသာက္မိေပါ့။
ေမာင္သစ္ေ၀(ျမင္းၿခံ)

တစ္ရံေရာအခါဆီက မိတ္ေဆြကဗ်ာဆရာရဟန္းေတာ္ရဲ႕ ေဆးျပင္းလိပ္ ဆိုတဲ့ ကဗ်ာအဖြင့္စာပိုဒ္ေလးပါပဲ။ ကဗ်ာအျပည့္အစံုေတာ့ မမွတ္မိ။ မွတ္မိတဲ့ စကားလံုးေတြကိုပဲ ခပ္နင့္နင့္ရႈိက္မိပါေသးေတာ့။ ေဆးျပင္း လိပ္ၾကီးေပကိုး။ အဲဒီကဗ်ာကို ၁၉၉၀ လြန္ ဟန္သစ္မွာေရးခဲ့တာပါ။ ကဗ်ာဆရာၾကီးေမာင္ခိုင္မာ ကိုယ္တိုင္က ဧည့္ခန္းမ်ားကို ျဖတ္သန္းျခင္းဆိုတဲ့ ကဗ်ာခံစားမႈေဆာင္းပါတြဲၾကီးမွာ တခုတ္တရေဖာ္ျပခဲ့တာပါ။ ခုေတာ့ ကဗ်ာဆရာရဟန္းေတာ္လည္း ျမင္းၿခံၿမိဳ႕နယ္ထဲက ထေနာင္းဒိုင္ဆိုတဲ့ ရြာမွာ ရြာဦးေက်ာင္းဆရာေတာ္ဘ၀ကို ႔ရိုးစင္းစြာ ခံယူရင္း ကေလးေတြရဲ႕ ပညာေရးအတြက္ ဘ၀တစ္ခုလံုးေပးအပ္ထားေလရဲ႕။

မေန႕ကလို ဒီေန႕ကို ေတြ႕ရေတာ့
ဒီေန႕လို မနက္ျဖန္ေတြမွာ တဲ့.....
နန္းေတာ္ေရွ႕ရဲ႕ လသာညေတြမွာ ကဗ်ာဆရာကိုယ္တိုင္ ရြတ္ျပခဲ့ဖူးတဲ့ ကဗ်ာအပိုင္းအစေတြဟာ မိဂဒါ၀ုန္ည ေတြထိ ရိုက္ခတ္မႈရွိေနတုန္းပါပဲ။ ထူးမျခားနားေန႕ရက္ေတြနဲ႕ သာမန္ရဟန္းတစ္ပါးရဲ႕ ဒိုင္ယာရီဟာ ပ်င္းရိဖြယ္ ေတာ့ ေကာင္းေနေပလိမ့္မယ္။ ဗာရာဏသီဟာ သူ႕အတြက္ေတာ့ စိန္ေခၚမႈတစ္ရပ္ျဖစ္ေနခဲ့ပါတယ္။

ရာသီဥတုက အေျခခံစမ္းသပ္လိုက္ပါတယ္။ ဧၿပီ၊ ေမ၊ ဇြန္တို႕လို ပူတဲ့ ရာသီ (ဥဏွသမယ)မွာ ရင္တထိတ္ ထိတ္ျဖတ္သန္းရသလို ဇူလိုင္၊ၾသဂုတ္နဲ႕ စက္တင္ဘာတို႕လို အိုက္တဲ့ ရာသီ(ပရိဠာဟသမယ) ဆိုတာကိုၾကီး လည္း စိတ္မသက္မသာျဖစ္ရျပန္ပါတယ္။ ပူတဲ့ရာသီမွာ အပူလႈိင္းထဲ ပါမသြားဖို႕ ရင္တမမပါ။ ေလပူေတြနဲ႕အတူ ေရာေထြးပါလာတတ္တဲ့ ဗိုင္းရပ္စ္ပိုးေတြေၾကာင့္ ခႏၶာကိုယ္အႏွံ႕မွာ အပူေလာင္နာေတြ ပြလို႕ပါပဲ။ ခုၾသဂုတ္လကေတာ့ မပူဘူး။ အိုက္တာပါ။ စာလိုေပလိုဆိုရင္ေတာ့ ပရိဠာဟ သမယေပါ့ေလ။ ေခြ်းစီးေတြ တဒီးဒီးက်ၿပီး တစ္ကိုယ္လံုး ယားယံေနတတ္ပါတယ္။ ေရးခ်ိဳးလိုက္မွ သက္သာတာပါ။

ခက္တာက မီးက ပံုမမွန္ပ်က္တတ္ေတာ့ ေရကလည္း အခက္အခဲ ျဖစ္ရျပန္ပါတယ္။ ဘုရားမွာ ဆီးမီးလွဴဖူးတဲ့ ကုသိုလ္ခိ်ဳ႕ယြင္းခဲ့ပံုပါပဲ။ မီးပ်က္တဲ့ ႏိုင္ငံေတြနဲ႕ပဲ အကိ်ဳးေပးေနခဲ့ေလတာကိုး။ မီးကလည္း ပံုမွန္ပ်က္တာမ်ိဳး မဟုတ္ေတာ့ မီးလာတာနဲ႕ ေရတင္ႏိုင္ဖို႕ သတိပ႒ာန္ပြားရပါတယ္။ ၾကံဖန္ၿပီး ၀ိပႆနာ တင္ေနရတာပါ။ ဘုန္းၾကီးျဖစ္ၿပီး ဒီေလာက္ေလးမွ သည္းမခံႏိုင္ဘူးလား လို႕ေတာ့ မလုပ္လိုက္ပါနဲ႕။ နည္းနည္းေလးေတာ့ ၿငီးတြားခြင့္ျပဳပါ။

မီးလာျပန္လို႕ အင္တာနက္ႏိႈက္မိျပန္ေတာ့ ေကာ္နက္ရွင္က ႏွိပ္စက္ျပန္ပါတယ္။ လိုင္းက ခဏ ခဏက် တတ္ပါ တယ္။ ေရႊျပည္ၾကီးက မိတ္ေဆြေတြက ႏိုင္ငံျခားေရာက္လို႕ မာနၾကီးသြားသလား တဲ့။ ေပၚလိုက္ ေပ်ာက္လိုက္ ႏႈတ္မဆက္ခ်င္သလိုလုိ ဘာလိုလိုနဲ႕ တဲ့။ မာနက မၾကီးတဲ့အျပင္ ေသးေသးသြားလို႕ မနည္းျပန္ တင္ေနရပါသေကာဗ်ာ။

ဒီမွာ ေရာက္ေနၾကတဲ့ ပညာသင္ရဟန္းအမ်ားစုက ေရႊျပည္ၾကီးမွာတုန္းက ေက်ာင္းတိုင္ဆရာေတာ္ေတြ ကမၼ႒ာနာစရိယ၊ ဓမၼကထိက ၊နာယက စာခ်ဆရာေတာ္ေတြ ဆိုၿပီး တပည့္တပန္းေတြ၊ ကိုးကြယ္ဆည္းကပ္မယ့္ ဒကာ ဒကာမေတြနဲ႕ ေ၀ေ၀ဆာဆာေလာကဓံရွိခဲ့ၾကဖူးသူေတြပါပဲ။ ခုေတာ့ ဆာဆာေလာင္ေလာင္ေလာကဓံကို ေရြးခ်ယ္မိခဲ့ၾကမွကိုး။ ဂလိုဘယ္လိုက္ေဇးရွင္းၾကီးက ရြာဦးေက်ာင္းဘုန္းေတာ္ၾကီးေတြကိုေတာင္ ႏိုင္ငံျခား တကၠသိုလ္တံခါးေတြဆီ တြန္းပို႕ေနေတာ့တာကလား။ ဒီေတာ့လည္း ေအာင့္သာ ခံၾကေပေရာ။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အရင္းအႏွီးေတြ မ်ားမ်ားစိုက္ထုတ္ၿပီးမွေတာ့ အျမတ္ေတြ က်န္ဖို႕လည္း ရုန္းကန္ၾကရတာပါပဲ။ ရဟန္းေတာ္ေတြရဲ႕ ပညာေရးအတြက္ အလွဴ႕ရွင္ေတြရဲ႕ နာမ္ပိုင္းဆိုင္ရာသဒၶါတရား၊ေမွ်ာ္မွန္းခ်က္နဲ႕ ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ေငြေၾကးစိုက္ထုတ္ရမႈေတြက အမ်ားသားပါပဲ။ ဘာေတြ ျပန္ေပးၾကမွာလဲ လို႕ ေမးခြန္းေတြ ေမးမိၾကေတာ့ ေျဖဖို႕လည္း အားစိုက္ၾကရေတာ့တာပါ။

ေလာေလာဆယ္ေတာ့ သူ႕အေနနဲ႕က မိတ္ေဆြကဗ်ာဆရာရဟန္းေတာ္ရဲ႕ ကဗ်ာကို တီးတိုးရြတ္မိရင္း
မေန႕ကလို ဒီေန႕ကို ေတြ႕ရေတာ့
ဒီေန႕လို မနက္ျဖန္ေတြမွာ
ေမးခြန္းေတြ တစ္လိပ္ၿပီး တစ္လိပ္မီးညွိေသာက္ခဲ့ေပါ့။

ဓမၼဂဂၤါ
၂၁-၈-၂၀၁ဝ


ပ်င္းလို႕ ေရးတဲ့စာပါ။ ဘာမွမက်န္ရင္ေတာ့ သည္းခံၾကပါေလာ့။

တိဗက္စကားနဲ႕ ငါတို႕ဓေလ့

တိဗက္အကၡရာမ်ား

တိဗက္တကၠသိုလ္ရဲ႕ ေက်ာင္းဖြင့္ခ်ိန္ဟာ အရွိန္ရလာသလို သူ႕ရဲ႕ ပါဠိသင္တန္းဟာ တျဖည္းျဖည္းနက္လာပါ တယ္။ အေမးအျမန္းထူတဲ့ ေက်ာင္းသားေလးေတြေၾကာင့္လည္း သင္တန္းက အသက္၀င္ပါတယ္။ သင္တန္းကာလတစ္လအတြင္းမွာပဲ ပါဠိ၀ါက်ေတြ ေျဖာင့္ေျဖာင့္တန္းတန္းေရးႏိုင္လာၾကတာ အားရစရာပါ။ “ဆရာက စာသင္၊ ငါတို႕က အိပ္ခ်င္” ဆိုတဲ့ ၀ါက်မ်ိဳးကို ေကာင္းေကာင္းေျပာတတ္ေနပါၿပီ။ (အိမ္း အိမ္း ျဖစ္ရမယ္ေလ။)

ေလာေလာဆယ္ဆယ္သင္ရိုးစာအုပ္အေနနဲ႕ သီဟိုဠ္ကြ်န္းထုတ္စာအုပ္ႏွစ္အုပ္က အလုပ္ျဖစ္ေနပါတယ္။ Pali Primer Lily de Silva, M.A, Ph.D နဲ႕ Pali Made Easy by Venerable Balangoda Ananda Maitreya ဆိုတဲ့ “ပါဠိ္ပရိုင္မာ”နဲ႕ “အလြယ္သင္ပါဠိ” စာအုပ္ေတြပါပဲ။ ေလးလေလာက္အခ်ိန္ယူလိုက္ရင္ ပါဠိ ပိဋကတ္ေတာ္ေတြကို အဘိဓာန္အကူအညီနဲ႕ ဖတ္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ထိ တာ၀န္ယူထားတဲ့ နည္းစနစ္ေတြပါပဲ။

ခုဆို မြန္ဂိုေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္က ပိဋကတ္က်မ္းစာဖတ္ေနပါၿပီ။ ဖတ္တာမွ ျမန္မာအကၡရာေရးက်မ္းစာကို ဖတ္တာပါ။“ေထရ၀ါဒပိဋကတ္က်မ္းစာအျပည့္အစံုဖတ္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ ျမန္မာအကၡရာဖတ္တတ္ရမယ္” လို႕ ၾသ၀ါဒေပးလိုက္မိတာ ေမာင္မင္းၾကီးသားေလးက သင္ေပးပါဦး ဆိုေလေတာ့ ျမန္မာအကၡရာေရးထံုး သင္ေပးရ ပါေသးတယ္။ ခုေတာ့ ေထာ့နဲ႕ေထာ့နဲ႕ ဖတ္ေနပါၿပီ။ ပါဠိဘာသာအတြက္ ျမန္မာအကၡရာက ဗ်ည္း(၃၃)လံုး သရ (၈)လံုးပဲ ရွိတာဆိုေတာ့ သင္ရတာအဆင္ေျပပါတယ္။ ခဏခ်င္း ျမန္မာအကၡရာေတြနဲ႕ ကြ်မ္း၀င္သြား ပါတယ္။ ေရးခ်တို႕ ယပင္း ရရစ္တို႕ကေတာ့ နည္းနည္းရွင္းရသေပါ့ေလ။ ခါ-ဂါ-ငါ-ဒါ-ပါ-၀ါ လိုမ်ိဳးေလးေတြေပါ့။

ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ဒီရက္ပိုင္းအတြင္းမွာ တကၠသိုလ္က ဆရာဆရာမေတြအတြက္ ဖြင့္ေပးတဲ့ တိဗက္ ဘာသာစကားသင္တန္းကို တက္ျဖစ္သြားပါတယ္။ တိဗက္အကၡရာေတြ ေရးမိဖတ္မိမွ ျမန္မာအကၡရာ ေရးထံုးေတြနဲ႕ ေတာ္ေတာ္ေလးတူတာကို ေတြ႕ရတယ္။ ဒါေပမယ့္ တိဗက္က ေထာင့္ခ်ိဳး၊ ျမန္မာက စက္၀ိုင္း။

ၿပီးေတာ့ တိဗက္က အကၡရာေတြ ေလွ်ာ့ထားတာေတြ႕ရတယ္။ ဗ်ည္းက (၃၀)၊ သရက (၄)လံုး။ ၾကည့္ပါ။
က ခ ဂ င
စ ဆ ဇ ည
တ ထ ဒ န( ဋ ၀ဂ္မပါ)
ပ ဖ ဗ မ
ယ ရ လ ၀
သ ဟ အ
(ထူးတာက ျမန္မာမွာ မရွိတဲ့ အသံေတြကို ကိုယ္စားျပဳတဲ့ အကၡရာအပို ၇ လံုးပါေနတယ္၊ ဖတ္ရတာလည္း ခက္ပါ့။)
သရကေတာ့ ဣ ဥ ဧ ၾသ ဆိုတဲ့ ေလးလံုးပါ။

ျမန္မာမွာ ယပင္း ရရစ္ရွိသလို တိဘက္မွာလည္း ရွိပါတယ္။ တိဘက္စာ သင္တာ ခုဆို သံုးရက္ရွိသြားပါၿပီ။ အကၡရာကလည္း မူလအကၡရာ၊ ေရွ႕ဆက္အကၡရာ၊ ေနာက္ဆက္အကၡရာ၊ အဆင့္အကၡရာဆိုၿပီး အမ်ိဳးမ်ိဳးရွိ ေလေတာ့ သင္ပုန္းၾကီးဖတ္စာကိုက တစ္ပတ္ေလာက္အခ်ိန္ယူရမယ့္သေဘာပါပဲ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ မြန္ဂိုေက်ာင္း သားကို ျမန္မာအကၡရာေရးထံုးရွင္းျပတဲ့အခါမွာေတာ့ တိဗက္အကၡရာနဲ႕ႏႊယ္ၿပီး ေျပာလို႕ရသြား ပါတယ္။ မြန္ဂိုေက်ာင္းသားေလးက တိဗက္ဘာသာစကားလည္း ကြ်မ္းက်င္သူမို႕ သူက ဆရာ တင္ထား ရျပန္ပါတယ္။

စာသင္ခန္းထဲမွာ ကုလားဆရာ ဆရာမေတြခ်ည္းမို႕ သင္တန္းဆရာျဖစ္တဲ့ ပါေမာကၡတိဗက္လားမားၾကီးက ဟိႏၵီလို ေျပာသင္ပါတယ္။ သူ႕အတြက္ ဘာသာစကားႏွစ္ခုကို အလုိလိုသင္ေနရသလိုပါပဲ။ လားမားၾကီးသင္တာက နည္းနည္း၊ သင္တန္းသားဆရာဆရာမေတြ ေျပာၾကဆိုၾကေမးၾကျမန္းၾကတာက ခပ္မ်ားမ်ားပါ။ ကုလားဆိုတဲ့ အမ်ိဳးကလည္း စကားေျပာသန္ အျငင္းသန္တဲ့ အမ်ိဳးေပမို႕ သူ႕အတြက္ ဟိႏၵီစကားနား ေထာင္စြမ္းရည္ကေတာ့ လိုအပ္ တာထက္ ပိုေနပါေသးတယ္။ သင္တန္းသားက စုစုေပါင္းမွ (၇)ဦးတည္းပါ။ ဒါေပမယ့္ လူမ်ိဳးေတာ့ စံုပါတယ္။ ဘဂၤါလီ၊ရာဂ်စတန္၊တမီးလ္၊ နီေပါလ္လူမ်ိဳး ဆရာဆရာမ ေတြပါပဲ၊လူမ်ိဳးမတူၾကေပမယ့္ ဟိႏၵီစကားကိုပဲ ေျပာၾကတာပါ။ သင္ရိုးညႊန္းတမ္းစာအုပ္က ဟိႏၵီ၊ ရွင္းျပတာ ကလည္း ဟိႏၵီမို႕ သူ႕အတြက္ အနည္းငယ္ခက္ခဲေပမယ့္ စိန္ေခၚမႈတစ္ရပ္အျဖစ္ အားထည့္ျဖစ္ ပါတယ္။

တိဘက္စကားအခ်ိဳ႕(သံုးရက္သင္ခန္းစာဗဟုသုတအလိုအရ)က ျမန္မာစကားနဲ႕ တူတာကို ေတြ႕လာရပါ တယ္။ ဥပမာ ငါ၊ လမ္း၊ မီး၊ ငါး(ဂဏန္း) ဆိုတဲ့ေ၀ါဟာရေတြက တိဗက္စကားနဲ႕ အတူ တူျဖစ္ ေနတာကလား။ မနက္ခင္းမွာ စာသင္ခန္းထဲ ၀င္ေတာ့ သူ တိဗက္စာသင္ေနမွန္း သိၾကတဲ့ တပည့္ေတြက ႏႈတ္ဆက္ၾကပါတယ္။
“ငါတို႕ ဒေလ့”
သူ႕နားထဲမွာေတာ့ “ငါတို႕ ဓေလ့”လို႕ ၾကားလိုက္ရပါသေကာ။ “ဘာတုန္းဟ” ဆိုေတာ့ “ေကာင္ေသာနံနက္ခင္း”ပါတဲ့။
အဲဒါနဲ႕ သူက ဆက္ေမးမိျပန္ပါတယ္။ “ငါတို႕ ဓေလ့”က “ေကာင္းေသာနံနက္ခင္းပါ” ဆိုေတာ့ “နင္တို႕ ဓေလ့” က ဘာတုန္းဆိုေတာ့ ”ေကာင္းေသာ ေန႕လည္ခင္းပါ”တဲ့၊ ေအးေရာ။
(အမွန္တကယ္အသံထြက္က ”နင္ဂို႕ ဒေလ့” ထင္ပါတယ္။)

ဓမၼဂဂၤါ
၁၆-၀၈-၂၀၁၀

ဂဂၤါလမ္း

(၁)

မဇၥ်ိမသံသရာကို သူဖြင့္ဆိုရေလေတာ့မည္။ ၂၀၀၆ ခု ၾသဂုတ္လ ၂၅ ရက္ နံနက္ ၁၁း၀၀ နာရီ။ ရန္ကုန္ အျပည္ျပန္ဆိုင္ရာေလဆိပ္တြင္ အိပ္မက္အထုပ္အပိုးမ်ား၊ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္၀န္စည္စလြယ္မ်ားႏွင့္အတူ ေပါ့ပါးစြာ မိတ္ေဆြမ်ားကို ႏႈတ္ဆက္လိုက္ပါသည္။

လြန္ခဲ့ေသာလအနည္းခန္႕အထိ သူသည္ ေက်းလက္ဆန္ေသာ ျမိဳ႕ျပတြင္ ရွွွင္ငယ္ ရဟန္းငယ္ေလးမ်ား၏ အားထားရာ ပရိယတ္ဆရာတစ္ဆူအျဖစ္ ေပ်ာ္ေမြ႕ႏွစ္ျခိဳက္စြာ ျဖတ္သန္းဂုဏ္ယူမိေလသည္။ သို႔ေသာ္ သူဖတ္မွတ္ေလ့လာေနေသာ စာေပက်မ္းဂန္ႏွင့္ ဘာသာတရား၏လာရာလမ္းကိုေတာ့ အခါခါေမွ်ာ္ေငးမိတတ္ ခဲ့ေလသည္။ ေအာ္ မဇၥ်ိမလမ္း....။

ျမန္မာႏိုင္ငံသာသနာေတာ္၏ အထင္ကရစာသင္တိုက္ၾကီးမ်ားႏွင့္ တကၠသိုလ္ပရိ၀ုဏ္မ်ားထဲ အၾကိမ္ၾကိမ္ ေလွ်ာက္ခြင့္ရေနသည့္တုိင္ သူ၏ ႏိုင္ငံတကာပညာေရးအိပ္မက္ကေတာ့ ေအးစက္ေနဆဲပင္။ မည္သို႕ျဖစ္ေစ သူ႕အိပ္မက္မ်ားကို မထင္ မွတ္စြာ ၀ုန္းကနဲ ပက္ျဖန္းနိုုးထေစသူတို႕ေပၚလာသည္။ ရြာမွ ေက်ာင္းဆရာေဟာင္း တစ္ဦးက အစကို ဆြဲထုတ္ျခင္းပင္ျဖစ္သည္။

(၂)

သူ မႏၱေလးသာသနာ့တကၠသိုလ္တြင္ စာအုပ္မ်ားၾကားထဲ တုိး၀င္ေနစဥ္ ထုိေက်ာင္းဆရာေရာက္လာခဲ့ဖူးသည္။ သူ႕အခန္းေလးထဲတြင္ စာအုပ္မ်ားႏွင့္ ေဟာင္းႏြမ္းေနေသာအသံုးအေဆာင္အခ်ိဳ႕မွ လြဲ၍ ပိုင္ဆိုင္မႈခ်ိဳ႕တဲ့လွ ေၾကာင္းသိသြားသည္ဟု ေက်ာင္းဆရာက သူ႕ကို ျပန္ေျပာျပခဲ့သည္။

ေက်ာင္းဆရာက သာမန္ေက်းလက္မိသားစုမွ ေမြးဖြားၾကီးျပင္းလာရသည့္ သူ႕လို ရဟန္းတစ္ပါးအတြက္ တိုးတိတ္စြာ စာအုပ္စာေပကိုသာ အားကိုးဆုပ္ကိုင္ထားသည္မွာ သဘာ၀က်လွသည္ ဟု ဆိုေသးသည္။ ေက်ာင္းဆရာစကားအရ သူက ရပ္ရြာႏွင့္ မိဘကို ဒုကၡမေပးဘဲ (ရပ္ရြာႏွင့္ မိဘကလည္း သူ၏ ၾကိဳးစားအား ထုတ္မႈႏွင့္ အနာဂတ္အလားအလာ မသိဘဲ) ေက်နပ္ေလာက္ေသာရလာဒ္မ်ားဖန္တီးေနသည္ကို ေက်ာင္းဆရာ တစ္ေယာက္၏ အျမင္ျဖင့္ မွတ္သားမိခဲ့သည္ဟု ဆိုပါသည္။

အမွန္တကယ္ပင္ ထုိစဥ္က သူႏွင့္အတူ ေက်ာင္း၀င္ခြင့္စာေမးပြဲေအာင္ျမင္ခဲ့ၾကသည့္ ရဟန္းေတာ္မ်ား၏ ပထမဆံုးေက်ာင္း၀င္ေန႕ရက္က ပံုရိပ္ကုိ သူၾကည္ႏူးေနခဲ့ပါေသးသည္။ ရပ္ရြာမွ ဆရာဘုန္းၾကီး သို႕မဟုတ္ မိဘေဆြမ်ိဳးမ်ား ၊ ဂုဏ္ယူပီတိျဖစ္ေနၾကသည့္ ရဟန္းဒကာ ဒကာမမိသားစု သို႕မဟုတ္ ပစၥည္းေလးပါး ေထာက္ပံ့လွဴဒါန္းၾကသူမ်ားက ကားၾကီးကားငယ္ အသြယ္သြယ္ျဖင့္ လုိက္ပို႕ၾကသည္။ တကၠသိုလ္၀င္တန္း ေအာင္ျမင္ၾကသည့္ သူတို႕၏ တပည့္ရဟန္း သားရဟန္းမ်ား၏ အနာဂတ္အတြက္ တက္ၾကြေနေသာ ထုိပုဂၢိဳလ္တို႕၏ ပီတိကို သူျမင္ေနရသည္။

သူ႕မိဘ သူ႕ဆရာ သူ႕ဒကာမ်ားလည္း ထိုပုဂၢိဳလ္မ်ားလိုပင္ ဂုဏ္ယူခ်င္ၾကမွာပါပဲ။ သို႔ေသာ္ သူက မည္သူ႕ကိုမွ အေၾကာင္းမၾကားျဖစ္ခဲ့။ သူ႕အသိုင္းအ၀ိုင္းေလးကို တစ္ေန႕ေန႕မွာေတာ့ သူဘာလုပ္ေနသည္ကို ေျပာျပျဖစ္ လိမ့္မည္ထင္ပါသည္။ သို႕မဟုတ္ သူတို႔ တစ္နည္းနည္းျဖင့္ သိသြားၾကပါလိမ့္မည္။

သူအတြက္ေတာ့ ဘာမွမဆန္းၾကယ္ပါ။ သာသနာ့တကၠသိုလ္ေန႕ရက္မ်ားမတိုင္မီ မႏၱေလးၿမိဳ႕ေတာ္၏ နာမည္ေက်ာ္စာသင္တိုက္ၾကီးျဖစ္သည့္ မစိုးရိမ္တိုက္သစ္တြင္ ေက်ာတစ္ေနရာစာရွာေဖြေလွ်ာက္ထားကာ ျခစ္ျခစ္ကုတ္ကုတ္ ေနထုိင္ပညာသင္ယူ ေနစဥ္ကလည္း မည္သူ႕ကိုမွ အပူမကပ္ခဲ့။

ရပ္ရြာသို႕ ျပန္သည့္အခါတိုင္း မိဘေဆြမ်ိဳးမ်ားကို ဘာလိုသည္ဟု အရိပ္အျမြက္မဟခဲ့စဖူး။ ဟလည္း ဟရက္စရာမရွိ။ မိုးေခၚသံသာ ၾကားရၿပီး ဖားေအာ္သံမၾကားရေသာ ရပ္၀န္းက လူမ်ား၏ ေၾကကြဲဖြယ္ရာ ဒရမ္မာဇာတ္လမ္းဇာတ္ကြက္တို႕ကို သူက ခံစားမိခဲ့ၿပီးျဖစ္ေလသည္။

လြန္ခဲ့ေသာ ၁၉၉၆ ခုႏွစ္မ်ားဆီက ေက်ာင္းဆရာ၏ အေတြးတြင္ သူ႔ပံုရိပ္ကို မည္သို႕ ေကာက္ေၾကာင္း ေရးျခစ္ခဲ့သည္ေတာ့မသိ။ သူကေတာ့ သူ၏ ညိွဳးငယ္ခ်ိဳ႕တဲ့လွေသာ ေန႔ရက္လမ္းေၾကာင္းမ်ားတြင္ မိတ္ေဆြ သီတင္းသံုုးေဖာ္တို႕၏ လက္ခုပ္သံမ်ား၊ သုတရသစာမ်က္ႏွာမ်ားႏွင့္အတူ တကၠသိုလ္စာသင္ခန္းမ်ားကိုသာ ဖက္တြယ္အားကိုးျဖစ္ေလသည္။






ရာစုသစ္မစတင္မီမွာပင္ သူ၏ သာသနာ့တကၠသိုလ္ေန႕ရက္မ်ားကုန္ဆံုးသြားသည္။ တကၠသိုလ္တြင္ ေလးႏွစ္တာ ပညာသင္ယူခြင့္ရၿပီးသည့္ရဟန္းတစ္ပါးအေနျဖင့္ (အကယ္၍ မဟာတန္း၀င္ခြင့္ မရခဲ့လွ်င္ ) နယ္စပ္ေဒသတြင္ ၂ ႏွစ္တာ သာသနာျပဳတာ၀န္ထမ္းေဆာင္ရန္ သတ္မွတ္ခ်က္ရွိေလသည္။ သူက မဟာတန္းတက္ရန္ အခြင့္အလမ္းမသာခဲ့ပါ။ ႏိုင္ငံျခားဘာသာစကားတစ္ခုခုကို အရူးအမူးသင္ယူကာ ေရွးေဟာင္းယဥ္ေက်းမႈဇံုထဲသို႕ ေရာက္လာသမွ် နိုင္ငံျခားသားဧည္သည္မ်ားနွင့္ တြတ္ထိုးေလ့ရွိေသာ သူ႕အတြက္ ေက်ာင္းေခၚခိ်န္ေနာက္က်ေသာ ေန႕ရက္တို႕ မ်ားျပားခဲ့ျခင္းက မဟာတန္းႏွင့္ ေ၀းကြာေစခဲ့ေလသည္။(အျခားအေၾကာင္းတရားမ်ားလည္း ရွိေနႏိုင္ပါသည္။)
သို႕ေသာ္ သာသနာျပဳရဟန္းတစ္ပါးအျဖစ္ ရွမ္းျပည္နယ္ အေရွ႕ပိုင္းရွိ တိုင္းရင္းသားေပါင္းစံုတို႕၏ အျပံဳးမ်ားဆီ ရြက္လႊင့္ခဲ့ရျခင္းသည္ပင္ ဆုျမတ္တစ္ပါးျဖစ္ခဲ့ေလသည္။ သူ တာ၀န္က်သည္က ျပည္နယ္ၿမိဳ႕ေတာ္ျဖစ္သည့္ က်ိဳင္းတံု၏ ေထရ၀ါဒဗုဒၶသာသနာျပဳဌာနဗဟုိတြင္ ျဖစ္သည္။ ယခင္လမ်ားဆီက သူသည္ သာမန္သာသနာ့ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားမွ်သာျဖစ္ခဲ့သည္။ ယခု သူက သာသနာျပဳရဟန္းေတာ္ တစ္ပါးျဖစ္ေနျပန္ေလသည္။

ဘာသာျခားတို႕ၾကား၀ယ္ တိုင္းရင္းသားဘာသာစကားမ်ားသာ တြင္က်ယ္သည့္ ဤရပ္၀န္းတြင္ ကိုယ့္စကားလံုး ကိုယ္တာ၀န္ယူရမည္မွာ ေသခ်ာလွေၾကာင္း သူက သတိရွိေနခဲ့ရသည္။ တစ္ခါတစ္ရံတြင္ သာသနာျပဳ ပုဂၢိဳလ္မ်ားအေနျဖင့္ (မည္သည့္ ဘာသာျဖစ္ေစ)အဖြဲ႕အစည္းအခ်ိဳ႕၏ အသံုးျပဳျခင္းကို တိုက္ရိုက္ျဖစ္ေစ သြယ္၀ုိက္၍ ျဖစ္ေစ ခံရတတ္ပါသည္။

ယခု သာသနာျပဳရဟန္းေတာ္ဆိုေသာ ေခါင္းစဥ္ေအာက္တြင္ ေရာက္ရွိေနၿပီျဖစ္သည့္ သူ႕အတြက္ စကားလံုး တစ္လံုးကို တရား၀င္ထုတ္ေဖာ္ေျပာရန္ အေရးၾကံဳသည့္အခါတိုင္း အစြန္းလြတ္လမ္းစဥ္ကို မွီခိုရေလသည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူက ေရာက္စေန႕ရက္မ်ားတြင္ စာေပသင္ၾကားပို႕ခ်ျခင္းတာ၀န္ကိုသာ မည္သူမွ် တာ၀န္မေပးဘဲ ဖန္တီးရယူခဲ့ပါသည္။ သာသနာျပဳဌာနတြင္ ဘာသာစကားသင္တန္းေလးတစ္ခု ဖြင့္လွစ္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။

သူ႕သင္တန္းေလးတြင္ ဘာသာမေရြး လူမ်ိဳးမေရြး တက္ခြင့္ရွိသည္။ သင္တန္းေလွ်ာက္လႊာပံုစံျဖည့္စရာမလို ။ သင္တန္းပ်က္ခြင့္ တိုင္စရာမလို ။ (သူကိုယ္တိုင္သည္ပင္ ကိုယ္ႏွစ္သက္၍ စိတ္လိုလက္ရရွိမွသာ သင္တန္း ခန္းမမ်ားကို တိုး၀င္ျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္ သူ႕တပည့္မ်ားအတြက္ ထြက္ေပါက္တစ္ခုကို လြယ္လြယ္ကူကူ ဖြင့္ေပးထား ျခင္းျဖစ္ေလသည္။)

သူ၏ သာသနာျပဳသင္တန္းေက်ာင္းေလးသည္ ေႏြးေႏြးေထြးေထြး ရွိလွသည္။ တကၠသိုလ္၀င္တန္းေျဖၿပီးစႏွင့္ တကၠသိုလ္၀င္တန္းေအာင္ျမင္ထားေသာလူငယ္အမ်ားစုသာ အတက္မ်ားသည့္အတြက္ ပို၍ သစ္လြင္ေတာက္ပ ေနေလသည္။ သင္တန္းတက္ေနသည့္ ကေလးမ်ားက ေမာ္ဒန္ကဗ်ာႏွင့္ ေရာ့ခ္သီခ်င္းမ်ားအေၾကာင္း လြတ္လပ္စြာ ေျပာဆိုျငင္းခုန္ၾကသည္.။ သို႕မဟုတ္ ရင္ခုန္ၾကတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္သည္ ။ သူက ျဗဟၼစိုရ္ တရားႏွင့္ ဗုဒၶေခတ္ စိတ္ထားျမင့္ျမတ္သူတို႕အေၾကာင္း မွ်ေ၀ျဖစ္သည္။

အမွန္တကယ္ သူဖြင့္လွစ္ထားသည့္ သင္တန္းေလးသည္ ဘာသာစကားသင္တန္းေလးသက္သက္မွ်သာ မဟုတ္။ ျဗဟၼစိုရ္တရားႏွင့္ လူသား၀ါဒအေၾကာင္း သတင္းေကာင္းျဖန္႕ခ်ီရာ အသုိက္အၿမံဳေလးတစ္ခု ျဖစ္ေအာင္ ေမွ်ာ္လင္ခဲ့ဖူးသည္မွာ ျပန္ေတြးတိုင္း လြမ္းစရာ။





သူဖြင့္ေနေသာ ဘာသာစကားသင္တန္းေလး၏ အသံသည္ ပတ္၀န္းက်င္ရပ္ကြက္ေလးမ်ားမွ အရြယ္စံုကေလး ငယ္တို႕၏ ႏွလံုးသားကပင္ ၾကားရေလသည္။ သို႕ႏွင့္ သူ၏ ပံုမွန္ညေနခင္းသင္တန္းေလးအျပင္ အေျခခံ ပညာတန္းစံုကေလးငယ္တို႕၏ အပိုက်ဴရွင္ေက်ာင္းေလးပါ ထပ္တိုးလာေလသည္။ စာကို အိပ္မက္မက္သည္ထိ ၾကိဳးစားေလ့ရွိေသာ ကေလးမ်ားအတြက္ သူပါ ေနာက္တစ္ေန႕သင္မည့္ သင္ခန္းစာမ်ားကို အိပ္မက္ ထည့္မက္ရသည္မိ်ဳးလည္း ရွိခဲ့သလို သူ႕ေက်ာင္းေလးကို ကစားကြင္းတစ္ခုအျဖစ္ ျမဴးတူးခုန္ေပါက္ေလ့ရွိေသာ ေမ်ာက္ရႈံးေလးမ်ားကို ( ကေလးမ်ားႏွင့္ မည္သည့္အခါမွ လက္ပြန္းတတီးမေနခဲ့ဖူးေသာ သူ႕အတြက္) ေနာက္တစ္ေန႕တြင္ ဘယ္လုိေခ်ာ့ေမာ့ထိန္းေက်ာင္းရမလဲ ဟူေသာ အေတြးမ်ားျဖင့္ အိပ္စက္မရျဖစ္ရသည္ မိ်ဳးလည္း ရွိခဲ့ေသးသည္။

တကယ္ဆိုေတာ့ သာသနာျပဳတာ၀န္ထမ္းေဆာင္ရသည့္ ႏွစ္ႏွစ္တာကာလအတြင္း ခ်စ္လွစြာေသာ ကေလးငယ္ တို႕၏ လြတ္လပ္ပြင့္လင္းေသာ ရယ္သံမ်ား တစ္ခါတစ္ရံတြင္ နားကြဲလုလုငိုသံမ်ားၾကားတြင္ သူေပ်ာ္ခဲ့ပါသည္။ (ေနာင္၈ႏွစ္ခန္႕ၾကာေသာအခါမွ ျပန္ေတြ႕ရသည့္ ထိုစဥ္က အလယ္တန္း ေက်ာင္းသူတပည့္မတစ္ေယာက္က “ အဲဒီအခ်ိန္ေတြက စာသင္ရတာ ဘုန္းဘုန္းစိတ္ပ်က္မသြားဘူးလား” ဟူေသာ အေမးကို သူက မေျဖဘဲ တိုးတိတ္စြာ ျပဳံးေနျဖစ္ပါသည္။) ကိုယ့္ေရြးခ်ယ္မႈကို ကိုယ္တိုင္လက္မွတ္ေရးထိုးရန္ သူက ေသြးေၾကာင္တတ္သူ မဟုတ္ခဲ့ပါ။

ညေနခင္းသင္တန္းႏွင့္ က်ဴရွင္ေက်ာင္းေလးျဖင့္ မအားလပ္ေအာင္ ျဖစ္ေနရသည္တြင္မွ ျပည္နယ္အဆင့္ ဗုဒၶဘာသာသင္တန္းေပါင္းစံုတို႕၏ သင္တန္းခန္းမမ်ားဆီက ဖိတ္စာမ်ား သူ႔အမည္ျဖင့္ ေရာက္လာျပန္ ေလသည္။ တကၠသိုလ္စာသင္ႏွစ္မ်ားဆီက စာသင္ခန္းမ်ားႏွင့္ လြဲေခ်ာ္ခဲ့ဖူးေသာသူ႕ဆီကို သာသနာျပဳရဟန္း ဘ၀မွာေတာ့ စာသင္ခန္းမ်ားက တစ္ရစ္ၿပီး တစ္ရစ္ တိုး၀င္လာခဲ့ေလေတာ့သည္။

ထုိသင္တန္းေလးမ်ားႏွင့္ ရႈပ္ေထြးေပ်ာ္၀င္စဥ္မွာပင္ သာသနာျပဳေက်ာင္းေလးကို အျခားသာသနာျပဳရဟန္း ေတာ္မ်ားနွင့္အတူ ရွင္ငယ္ရဟန္းငယ္မ်ားအတြက္ ပရိယတၱိစာသင္တိုက္ေလးအျဖစ္ ေဖာ္ေဆာင္ရျပန္ပါသည္။ ငယ္ရြယ္ေသာကိုရင္ေလးမ်ားကို ထိန္းေက်ာင္းပဲ့ျပင္ရေသာ တာ၀န္သည္ မလြယ္ကူလွေၾကာင္း သူကိုယ္တိုင္ ဆရာတစ္ေယာက္ျဖစ္လာေသာအခါမွ သိလာရေတာ့သည္။ သူသည္လည္း ငယ္စဥ္က ဆရာသမားမ်ား၏ ၾကိမ္လံုးမ်ားစြာကို အပိုင္စားရခဲ့သည္မဟုတ္ပါလား။ ကိုယ္တိုင္က ဆရာျဖစ္လာေသာအခါ ငယ္စဥ္က စိုးရြံ႕ခဲ့ေသာ ၾကိမ္လံုးၾကီးကို ကိုင္တြယ္အသံုးျပဳရမွာ မ၀ံ့မရဲျဖစ္ ရသည္။

ဓမၼဂဂၤါဘေလာ့ေျပးျခင္း

တိဘက္တကၠသိုလ္စာသင္ေဆာင္

(၁)
တိဘက္တကၠသိုလ္ပရိ၀ုဏ္ထဲမွာ အ၀ါေရာင္သကၤန္းဆင္ျမန္း ျမန္မာရဟန္ေတာ္ေဆာင္းထီးတစ္လက္နဲ႕ ၀င္ ထြက္သြားေနတတ္တဲ့သူ႕ကို တိဘက္လားမားၾကီးေတြနဲ႕ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြက ဗာရ မားပါဠိဂုရုဂ်ီ (ျမန္မာပါဠိဆရာ)အျဖစ္ သိေနခဲ့ၾကပါတယ္၊ ေတြ႕တဲ့အခါတိုင္း“ဘေႏၱဂ်ီ”လို႕ တခုတ္တရ ႏႈတ္ ဆက္ေလ့ရွိပါတယ္။ သူ႕အေနနဲ႕ တိဘက္တကၠသိုလ္ အသိုင္းအ၀ိုင္းထဲမွာ ေပ်ာ္ေမြ႕ေနမိတာ အေသအခ်ာပါပဲ။

စာသင္ခ်ိန္ေတြကေတာ့ အဓိကၾကည္ေမြ႕စရာျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ စာသင္သားဘ၀က ေက်ာင္းတက္ခ်ိန္ အၿမဲလစ္ ခဲ့တဲ့ သူက ဆရာ ဘ၀မွာေတာ့ အခ်ိန္မွန္ဖို႕ အားစိုက္ခဲ့ပါတယ္။ (ကိုယ္က ေျပာရမွာကိုး)။ စာသင္ခ်ိန္က တစ္ေန႕သံုးၾကိမ္ပါ။
၁၀း၁၅-၁၁း၀၀ (ပိဋကတ္စာေပေကာက္ႏႈတ္ခ်က္)
၁၂း၃၀-၀၁း၀၀( အဘိဓမၼတၳသဂၤဟ)
၀၂း၃၀-၀၃း၃၀ (ပါဠိအထူးသင္တန္း)

ဒါေပမယ့္ တကယ္ေျပာရၿပီဆိုေတာ့လည္း မသက္သာလွေပဘူး၊ ဒီေတာ့လည္း ဘေလာ့ဂါေနာ(ေဒါက္တာနိုးနဲ႕ ခပ္ဆင္ဆင္)ကိုပဲ တစ္ခ်ိဳ႕တစ္၀က္ေခ်ာက္(ေဂ်ာက္)တြန္းခဲ့ပါတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အေျပာသမားဘ၀ကို ေရြးခ်ယ္ခဲ့မိတဲ့ သူအတြက္ အေျပာသမားျဖစ္လာတာ ေက်နပ္စရာပါ။ အေျပာသမားေတြေၾကာင့္ ကမၻာေျမဟာ သိမ္ေမြ႕လာရျခင္းေပပဲ၊ ဗုဒၶကိုယ္ေတာ္တိုင္လည္း “ သြာကၡာေတာ ဓေမၼာ” လို႕ ရဲရဲမိန္႕ေတာ္မူေလ့ ရွိပါတယ္။ အေျပာဟာ အလုပ္ပဲလို႕ မသိသူေတြအတြက္ေတာ့ အေျပာသမားဆိုတာကို နာေလ့ရွိပါတယ္။ ေလးသေခ်ၤနဲ႕ ကမၻာတစ္သိန္းပါရမီျဖည့္မွ အႏိႈင္းမဲ့ အေျပာသမားၾကီးျဖစ္ရတဲ့ ဗုဒၶကို အခါခါ ဦးညြတ္မိပါရဲ႕။

(၂)

အေၾကာင္းသိမိတ္ေဆြရဟန္းေတာ္တစ္ပါးကေတာ့ ေထရ၀ါဒအရိပ္ထင္ေအာင္ သကၤန္ရံုၾကီးတလႊားလႊား၊ ျမန္မာေယာင္ေဆာင္ထားတဲ့ ဂ်ပန္ထီးၾကီးတကားကားနဲ႕ ဗာရာဏသီေႏြထဲ တဖားဖားေပမယ့္ တၾကြားၾကြား ျဖစ္ေနတဲ့ သူ႕ကို “ ေက်ာင္းတက္ပ်င္းတဲ့ ပုဂၢိဳလ္မွ ေက်ာင္း ဆရာလာျဖစ္ရတယ္လို႕” ဆိုၿပီး သူ႕ကို ေထာ မနာျပဳပါတယ္။ တတ္ႏိုင္ေပဘူး၊ သူက အိပ္ရာထဲမွာ ေခြၿပီး တစ္ကမၻာလံုးက တကၠသိုလ္စာသင္ခန္းေတြဆီ စနည္းနာလွည့္ေနခဲ့တာမွ မျမင္ၾကဘဲေလ။(အဟမ္း) အဲဒီမိတ္ေဆြရဟန္းေတာ္ကပဲ ဓမၼဂဂၤါအတၳဳပၸတၱိေတာ္ၾကီး ေရးသားခြင့္ေတာင္းေနတာကို ပယ္ခ်လိုက္ရပါတယ္။

“ ဓမၼဂဂၤါ မည္သာနာမ ထင္ရွားလွေသာ ဆရာေတာ္သည္ ငယ္စဥ္ကပင္ မိဘဆရာသမားစကား ေျမ၀ယ္မက် နားေထာင္တတ္ျခင္း၊ ဆရာသမားမ်ား သင္ၾကားပို႕ခ်သည့္အတိုင္း နာယူမွတ္သားေလ့ရွိျခင္း၊ ရိုးရာမပ်က္ ေခတ္အျမင္ႏႊယ္ယွက္ေသာ သင္နည္းကို တြယ္ဖက္လ်က္ ပိဋကတ္စာေပ၌သာ တစိုက္မတ္မတ္ အားထုတ္ ေလ့ရွိျခင္း၊ ”

သူ႕မိတ္ေဆြေရးရင္ ဒီလို ဟုတ္ခ်င္မွ ဟုတ္ေပမကိုး။ အနီးကပ္ေနတဲ့ ကိုေနာကိုေတာင္ မေရးခိုင္းရဲေပဘူး၊ ဒါေၾကာင့္ပဲ ကိုယ္တိုင္ၾကြားအတၳဳပၸတၱိေတာ္ၾကီးကို မ်က္စိမွိတ္လႊတ္လိုက္ရေပတာပဲ။

တိဘက္တကၠသိုလ္စာၾကည့္တိုက္

တကၠသိုလ္စာသင္ခန္းေတြ ျဖတ္သန္းခဲ့သမွ်မွာ ေက်ာင္းလစ္မွန္တဲ့ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္အျဖစ္ အခိုင္ အမာရပ္တည္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ဂုဏ္ယူစရာ မဟုတ္ေပမယ့္ သူညံ့ခဲ့တာလည္း ဟုတ္ခ်င္မွ ဟုတ္မယ္ ။ သူ စိတ္ကူး တည့္ရာလက္လွမ္းမီရာ ဖတ္ခဲ့သမွ် စာေတြက တကၠသိုလ္ျပဌာန္းစာေတြအျဖစ္ျပန္ဆံုရတာကိုး။ (အင္း ကိုယ္ တိုင္ၾကြားက အက်ယ္ၾကြားျဖစ္ေတာ့မယ္)၊

စည္းကမ္းလိုက္နာခ်င္ေပမယ့္ သူက သင္ခန္းစာအသစ္ေတြကိုပဲ သင္ယူခ်င္ခဲ့ပါတယ္။ သင္ခန္းစာေတြထဲမွာ ကြန္႕ျမဴးခြင့္မရဘဲ မြန္းၾကပ္လာတဲ့အခါ “ အလုပ္မရွိ ေက်ာင္းေျပး” ေၾကြးေၾကာ္သံေပးခဲ့ရပါေတာ့တယ္။ ေက်ာင္း ေျပးတဲ့အက်ိဳးက ၾကီးပါတယ္။ ၀ိဇၨာတန္းစာေမးပြဲမွာ အမွတ္ေကာင္းေပမယ့္ မဟာ၀ိဇၨာေလာင္းမျဖစ္ဘဲ နယ္ စပ္ကို သာသနာျပဳအျဖစ္နဲ႕ ေဂ်ာင္းခဲ့ပါရေတာ့တယ္။

တကယ္ေတာ့ အဲဒါေတြဟာ သူ႕အတြက္ မဟာတန္းတက္ခြင့္ထက္ က်ယ္ေျပာတဲ့ ေလာကမ်က္ႏွာျပင္နဲ႕ ထိေတြ႕ခြင့္ရေစခဲ့ပါတယ္။ အရႈံးထင္ခဲ့မိေပမယ့္ ခုမွ အျမတ္မွန္းသိခဲ့ရေတာ့တာပါ။ မဟာတန္းမ၀င္ေအာင္ ေက်ာင္းေျပးမိတာကိုပဲ အခုေတာ့ ေက်းဇူးတင္ေနမိပါၿပီ။ သူက မႏၱေလးေပ်ာ္ရဟန္းေပမို႕ မဟာတန္းသာ တက္ခြင့္ရခဲ့မယ္ဆိုရင္ “ရတနာပံု”သီခ်င္းဥခြံထဲက ထြက္ႏိုင္ဖြယ္မျမင္ေတာ့ေပဘူး။

(တက္မိတဲ့တကၠသိုလ္တိုင္းမွာ ေက်ာင္းေျပးခ်န္ပီယံေတာ့ ျဖစ္ခဲ့တာခ်ည္းပါပဲ။ ေက်ာင္းေျပးခဲ့ဖူးတဲ့ တကၠသိုလ္ မ်ားကို အမွတ္တရေဖာ္ျပလိုက္ပါတယ္။ ) ေထရ၀ါဒတကၠသိုလ္ေက်ာင္းတက္ေဖာ္ ၾသစေတးလ်ရဟန္းေတာ္ တစ္ပါးကေတာ့ ''Teachers come, you do not come. You do come no teacher comes" “ဆရာလာေသာ္ သင္မေပၚ။ သင္ေပၚလာၿငား ဆရာနား၏” လို႕ တံဆိပ္ကပ္လုိက္ပါေသးတယ္။

(၃)
တိဘက္တကၠသိုလ္မွာေတာ့ ဆရာမို႕ ေက်ာင္းေျပးမရ၊ သူတက္ေနတဲ့တကၠသိုလ္မွာေတာ့ ပါရဂူက်မ္းျပဳ ေတြအတြက္ အျခားတကၠသိုလ္ေတြမွာလို ေန႔စဥ္ သို႕မဟုတ္ လစဥ္ လက္မွတ္ထိုးဖြယ္တာ၀န္မရွိေလေတာ့ ေက်ာင္းေျပးတဲ့အရသာက မထူးျခား၊ ဒီေတာ့ အေၾကာင္းျပခ်က္မယ္မယ္ရရမရွိဘဲ သူ႕ကိုယ္ပိုင္ ဘေလာ့ဂ္ ကေနပဲ ႏွစ္ရက္တိတိေျပးမိပါေတာ့တယ္။ ေက်ာင္းေျပးမရေတာ့ ဘေလာ့ေျပး။ သံသရာဆံုး ေအာင္ေတာ့ မေျပး ခ်င္ေသး။

မႏၱေလးသာသနာ့တကၠသိုလ္(ဓမၼဂဂၤါလစ္ထြက္ခဲ့ဖူးရာမုခ္ဦး)
(၁၉၉၆-၁၉၉၉)

ေထရ၀ါဒတကၠသိုလ္ပင္မေဆာင္
(၂၀၀၁-၂၀၀၆)
(ေက်ာင္းလစ္ေပမယ့္ ဒီပင္မေဆာင္ၾကီးမွာရွိတဲ့ စာၾကည့္တိုက္ကိုေတာ့ ေရာက္ေအာင္သြားၿပီး စာအုပ္အေႏွာင့္မွာေရးထားတဲ့ စာအုပ္နာမည္ေတြလိုက္က်က္၊ အမွာစာနဲ႕ မာတိကာေတြ လိုက္ဖတ္ခဲ့)


ဗာရာဏသီသကၠတတတၠသိုလ္
(၂၀၀၆---)

ေပါက္သြားတဲ့ကိုေနာနဲ႕မဟာဗႏၶဳလဗ်ဴဟာ

ဂုရုဂ်ီးေနာ၊ပါေမာကၡဆူရင္ဒရာကူးမားရ္ႏွင့္ ဂုရုဂ်ီးေမာ္

(၁)

ပစၥကၡသတင္းမ်ားအေျခအေနအရ ကုလားေက်ာင္းဆရာမေလးကို ဘေလာ့ထဲက ရုတ္ရုတ္သဲသဲ ခိုးေျပးတဲ့ ဘေလာ့ဂါဘုန္းၾကီးတစ္ျဖစ္လဲ ကိုေနာဟာ မဟာဗႏၶဳလဗ်ဴဟာနည္းနဲ႕ ေပါက္သြားခဲ့ပါတယ္။ ကိုေနာလုပ္ပံုေလး လွပါတယ္။ ပုဏၰားကိုပိန္ေျပာသလိုဆိုရင္ေတာ့ ဗာရာဏသီပုဏၰားတစ္စု ေငးသြားရပါတယ္။ ကိုေနာကား ျဖစ္ေခ်ၿပီတည့္အခ်ိဳးမ်ိဳးေပါ့။

ျမန္မာ့သူရဲေကာင္းစစ္သူၾကီးမဟာဗႏၶဳလဟာ သာမန္မင္းမႈထမ္းေမာင္ရစ္ဘ၀က ဘၾကီးေတာ္မင္းျဖစ္လာမယ့္ အိမ္ေရွ႕စံစစ္ကိုင္းမင္းသားထံမွာ အခစား၀င္ရပါတယ္။ ေမာင္ရစ္မွာ သာမန္ထက္ထူးကဲတဲ့ အရည္အေသြး ေကာင္းေတြရွိေပမယ့္ ေမာင္ရစ္ကလည္း သူတကာထက္ခြ်န္ၿပီး အမႈေတာ္၀န္ကို ေက်ပြန္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ ေပမယ့္ စစ္ကိုင္းမင္းသားက အသိအမွတ္မျပဳခဲ့ပါဘူး။ အဲဒီမွာ ေမာင္ရစ္က ေဖာက္ရေတာ့တာပါ။ ေပါက္ရင္ေပါက္၊ မေပါက္ရင္ေတာ့ ေပ်ာက္ပါပဲ။ ပေဒသရာဇ္အေရးအရာမွာ အသက္ဆိုတာ ဖက္ရြက္ပါပဲ။

အိမ္ေရွ႕မင္းနန္းေတာ္မွာ ေနာက္နားက အခစား၀င္ေနဆဲ အနီးမွာရွိေနတဲ့ နႏၵဗလဆိုတဲ့ မင္းခ်င္းတစ္ေယာက္ ကို ဘာမဆိုင္ညာမဆိုင္ တံေတာင္နဲ႕ ထေထာင္းလိုက္တာပါ။ နန္းတြင္းမွာ ရုတ္ရုတ္သဲသဲ အထိတ္ တလန္႕ ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ေဆာင္ျခင္းဟာ ၾကီးေလးလွတဲ့ ရာဇ၀တ္ေတာ္ပန္းကို ဆင္ျမန္းရမွာျဖစ္ပါတယ္။ ျပည္ႏွင္ဒဏ္နဲ႕ ေသဒဏ္ပါပဲ။ အိမ္ေရွ႕မင္းေရွ႕ေတာ္သြင္းတဲ့အခါ “ဟဲ့ ငရစ္၊ ေမာင္မင္း ရာဇဒဏ္ကို မေၾကာက္မရြံ႕ အဘယ့္ေၾကာင့္ မထီမဲ့ျမင္က်ဴးလြန္ရသနည္း” လို႕ ေမးစစ္တဲ့အခါ ေမာင္ရစ္ေျပာတဲ့ စကားက ေပါက္သြားတယ္။ လုပ္ရပ္ကလည္း ေက်ာ္သြားပါတယ္။

“အရွင္အထံေတာ္တြင္ အမွဳေတာ္မ်ားထမ္းရြက္ခဲ႕ရာ ဆုေတာ္လာဘ္ေတာ္ ရိကၡာေတာ္မ်ား မျပတ္ခံစားရ ပါေသာ္လည္း `ငရစ္´ ဟူ၍ တစ္ၾကိမ္ခါမ်ွ ေခၚယူ အေရးလုပ္ေတာ္မူျခင္း မခံခဲ့ရပါ ။ကြ်န္ေတာ္မ်ိဳးသည္ နႏၵဗလ အား ေစာ္ကားလုိ၍ ေထာင္းျခင္း မဟုတ္ပါ။ယခုမူကား အရွင္ မွ ငရစ္ ဟုေခၚေတာ္မူသည္ကုိ ခံျပီးျဖစ္ပါသျဖင္႕ ၾကီးေလးေသာ ရာဇဒဏ္ကုိ ခံယူရန္ အသင့္ ျဖစ္ပါျပီဘုရား´´ လုိ႕ ခပ္ရဲရဲ တင္ေလ်ွာက္ခဲ့ပါသတဲ့။

အိမ္္ေရွ႕ကိုယ္ေတာ္ေလးက ေမာင္ရစ္စကားကို ခိုက္သြားခဲ့ပါတယ္။ ရာဇ၀တ္မသင့္တဲ့အျပင့္ အေရးအရာ အားေလွ်ာ္စြာ ေျမွာက္စားျခင္းခံရတဲ့အတြက္ သာမန္ေမာင္ရစ္ေလးကေန သတိုးမဟာဗႏၶဳလၾကီးျဖစ္လာတဲ့ အထိ ေတာက္ပခဲ့ပါတယ္။ မဆိုင္တဲ့ နႏၵဗလဆိုတဲ့ ခမ်ာေလးကေတာ့ အေခ်ာင္အေထာင္းခံရေလသေပါ့။

ခုလည္း ကိုေနာက ဗႏၶဳလဗ်ဴဟာနဲ႕ ဘေလာ့ဂါတပ္ဦးထဲ ထိုးေဖာက္ဖို႕ ၾကိဳးစားလိုက္တာပါ။ ကိုေနာဆိုတာက စုေဆာင္းရွာမွီးထားသမွ်။ ဆည္းပူးေလ့လာထားသမွ် (စာတိုေပစမ်ားသာမက) အေတြးအျမင္သစ္ေလးေတြ ခ်ခင္းျပေနတာၾကာပါၿပီ၊ မနက္တိုင္း သူ႕ကိုလည္း ` ဘယ္လိုလဲဗ်´ လို႕ ေမးေလ့ရွိတာမို႕ မဖတ္ရေသးလည္း ခပ္တည္တည္နဲ႕ ` အင္း မဆိုးပါဘူး´ တို႕၊`ခ်ဗ်ာ မိုက္တယ္´တို႕ လုပ္ေပးရေလ့ရွိပါတယ္။ ``ပရိသတ္ တစ္ေယာက္ရွိမွေတာ့ အခိုင္ပဲ´´ လို႕ဆိုတတ္ေလေတာ့ သူလည္း ေယာင္ခ်ာခ်ာ ကိုေနာရဲ႕ ပရိသတ္ မဟာၾကီးျဖစ္ရရွာေတာ့တာကိုး။

တကယ္က ကိုေနာေရးသမွ်ေတြက မၾကားဖူးမနာဖူးတဲ့ (ဟုတ္ခ်င္မွလည္း ဟုတ္မွာလည္း ဟုတ္မယ့္)ေတြးကြက္ ရႈကြက္အသစ္ေလးေတြ ေပးတတ္ပါတယ္။ ကိုေနာခမ်ာ အားထုတ္မႈအသစ္ေလးကို ဘေလာ့ စာမ်က္ႏွာေပၚ တင္လိုက္တိုင္း အသံဗလံေလးတစ္ခ်က္ေလာက္ ပလံုစီလိုက္ရင္ပဲ ပီတိျမစ္ဖ်ားထိ ဆန္တက္ခ်င္ေလာက္ေအာင္ တက္ၾကြေလ့ရွိသူပါ။ ကိုေနာကို ညွစ္ထုတ္လိုက္ရင္ အမ်ားၾကီးထြက္လာႏိုင္ဖြယ္ရွိပါတယ္၊(စာေတြ၊စာေတြ)။ သီတင္းသံုးေဖာ္တစ္ပါးကဆိုရင္ ကိုေနာရယ္၊မစၥတာပါရဂူရယ္၊ ဓမၼဂဂၤါ(အဟဲ ခ်န္ထားလို႕မျဖစ္၊ က်န္ခဲ့လည္း ေျပးလိုက္မွ၊)ဘေလာ့ဂါသံုးပါးကို ေကာ္ဖီ၀ိုင္းေလးနဲ႕ ဧည့္ခံၿပီး ``ဘာေတြ ေျပာၾကမလဲ´´ နားေထာင္ခ်င္ ပါသတဲ့။ တကယ္ေတြ႕ရင္လည္း ေကာ္ဖီေသာက္မယ့္သူေတြမွန္း မရိတ္မိေသးဘဲကိုး။

ကိုေနာေရးသမွ် (ကိုေနာထြင္သမွ်) ထင္သေလာက္မေပါက္ေပမယ့္ သီးျခားပရိသတ္ေလးေတာ့ ရွိတာမို႕ ေရထဲသဲသြန္သေဘာပဲလို႕ အခ်င္းခ်င္းေကာက္ခ်က္ခ်ၿပီး သြားလက္စလမ္းေလးဆက္ၿပီး ေဖာက္ခဲ့ၾကတာပါပဲ။ ကိုေနာနဲ႕ သူက ပိဋကတ္ကို အေျခခံတဲ့ ျပတင္းေပါက္ေလးေတြ ဖြင့္ခ်င္ၾကတဲ့ ဆႏၵေလးတစ္ခုတည္းပါပဲ။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ၂၀၁၀ ဧပရယ္လ္(၁)ရက္ကို ကိုေနာအပိုင္စီးသြားႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ကုလားေက်ာင္းဆရာမေလးကို ခိုးေျပးတဲ့ ဘေလာ့ဂါဘုန္းၾကီးလို႕ လုပ္ခ်လိုက္ေလေတာ့ အနီးကပ္ဘေလာ့နီးခ်င္းျဖစ္တဲ့ သူကိုယ္တိုင္ တေရးႏိုးထဖတ္ရတဲ့အထိ။ ဧပရယ္လ္ဖူးလ္ကို ခပ္ျမဴးျမဴးေလးနဲ႕ ေခါက္လိုက္ေတာ့ ကိုေနာ ေပါက္ၿပီ။ ကိုေနာ ဘေလာ့မွာ လူစီသြားတယ္။(ေအးေဆးလူစီရိပ္သာဆရာေတာ္ၾကီးေပပဲ) တိုးမေပါက္ေတာ့ဘူး။ ကိုေနာေျပာခ်င္ တာေလးေတြ က်ယ္က်ယ္ျပန္႕ျပန္႕ ေျပာခြင့္ရၿပီေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ေက်ာင္းဆရာမေလးေတာ့ အေထာင္းခံလိုက္ ရတာပ။ (အဟမ္း အဟမ္း ပိုင္လည္းပိုင္ပါေပစြ၊)

(ကိုေနာနဲ႕ ပါဠိပါေမာကၡဆက္ရန္)(ဤကား စကားခ်ပ္ျပားၾကီးတည္း)