သီတဂူလမ္း(၆)

စစ္ကိုင္းေတာင္အရိပ္ကို ခိုမိရင္ပဲ ေနေရာင္က အလင္းေဖ်ာ့စျပဳပါၿပီ။ ေဇယ်ပူရျမိဳ႕ေတာ္အျဖစ္ထင္ရွားခဲ့ဖူးတဲ့ တစ္ရံခါဆီက စစ္ကိုင္းဟာ သမိုင္းအသစ္ေတြေရးဖို႕ တက္ၾကြေနခဲ့တာပါပဲ။ အလံတံခြန္တလူလူေတြၾကားထဲ ျဖတ္ေမာင္းလာတဲ့ သူတို႕ရဲ႕ ဟုိင္းေ၀း ဘတ္စ္ကားၾကီးက သီတဂူအျပည္ျပည္ဆိုင္ရာဗုဒၶတကၠသိုလ္မုခ္ဦးမွာ ၿငိမ့္ကနဲ ထိုးရပ္လိုက္ပါတယ္။ WOH! အားလံုးဟာ ေတာက္ပေနေတာ့တာပါ။
နတ္ေဒ၀တာတို႕ဖန္ဆင္းထားတဲ့ ေရကန္ထဲ ခုန္ဆင္းလိုက္ၾကရတာပါ။ အရာရာဟာ လင္းလက္ ေနခဲ့ပါတယ္။ ခမ္းနားတဲ့ မုခ္ဦး၀။ ၾကီးက်ယ္မႈဆိုတဲ့ ေ၀ါဟာရကို ကိုယ္စားျပဳေနတဲ့ သႏၱိမဟာဘြဲ႕ႏွွင္းခန္းမၾကီးနဲ႕ တကၠသုိလ္အခန္းခန္းအေဆာင္ေဆာင္မ်ားက မင္သက္အ့ံၾသမႈကိုသာ ျဖစ္ေစခဲ့ပါတယ္။ တကၠသိုလ္အေဆာင္ ေတြရဲ႕အမည္ေတြကလည္း ဗုဒၶေခတ္မဇၥ်ိမနဲ႕ ျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္ရဲ႕ သာသနာထြန္းကားျပန္႔ပြားရာျမိဳ႕ျပေတြကို ျပန္ေရာက္သြားေစပါေတာ့တယ္။
ၾကည့္ပါဦး ။
အေရွ႕ေျမာက္ေထာင့္အရပ္ကေန အေရွ႕ေတာင္ေထာင့္အရပ္အထိ
၁။ကာသိေဆာင္
၂။ဗာရာဏသီေဆာင္
၃။မိဂဒါ၀ုန္ေဆာင္
၄။မဂဓေဆာင္
၅။ဥရုေ၀လေဆာင္
၆။ဂယာေဆာင္
အေရွ႕ေတာင္ေထာင့္အရပ္ကေန အေနာက္ေတာင္ေထာင့္အရပ္ထိ
ရ။ဂႏၶာရေဆာင္
ဂ။ပါဋလိပုတ္ေဆာင္
၉။လကၤာဒီပေဆာင္
၁၀။အမရာ၀တီေဆာင္
၁၁။ေယာနကေဆာင္
၁၂။ေ၀သာလီေဆာင္
အေနာက္ေတာင္ေထာင့္အရပ္ကေန အေနာက္ေျမာက္ေထာင့္အရပ္အထိ
၁၃။ရာဇၿဂိဳဟ္ေဆာင္
၁၄။နာလႏၵာေဆာင္
၁၅။သာ၀တၳိေဆာင္
၁၆။ကပိလ၀တၳဳေဆာင္
၁၇။လုမၺိနီေဆာင္
၁၈။ေဒ၀ဒဟေဆာင္
အေနာက္ေျမာက္ေထာင့္အရပ္ကေန အေရွ႕ေျမာက္ေထာင့္အရပ္အထိ
၁၉။ရတနာပံုေဆာင္
၂၀။ဟံသာ၀တီေဆာင္
၂၁။ပုဂံေဆာင္
၂၂။သေရေခတၱရာေဆာင္
၂၃။ေကတုမတီေဆာင္
၂၄။သု၀ဏၰဘူမိေဆာင္။
စတုဂံက်ေအာင္ ဖြဲ႕ယွက္ထားတာပါ။
အဲဒီအေဆာင္(၂၄)ေဆာင္အျပင္ တကၠသိုလ္ပရိ၀ုဏ္ၾကီးရဲ႕ ပဥၥဂံေနရာေတြမွာေတာ့ တကၠသိုလ္အဓိပတိ ေဆာင္၊ ပါေမာကၡခ်ဳပ္ေဆာင္။ မဟာေထရာ၀ါသေဆာင္၊စီမံေဆာင္နဲ႕ ေမာ္ကြန္းထိန္းေဆာင္တို႕ကို စနစ္တက် အကြက္ခ်တည္ေဆာက္ထားပါတယ္။
ေက်ာင္းၾကီးထဲေရာက္ရင္ ျပန္ထြက္ခ်င္မွာ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ ဗုဒၶကိုယ္ေတာ္နည္းက် ေက်ာင္းေဆာက္ နည္းျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ မဂဓတိုင္းျမိဳ႕ေတာ္ ရာဇၿဂိဳဟ္က ေ၀ဠဳ၀န္ေက်ာင္းေတာ္ဟာ ယေန႔ေခတ္ေက်ာင္းတိုက္ တည္ေနသူေတြအတြက္နည္းယူစရာျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ေက်ာင္းထဲေရာက္သူေတြကို ျပန္မထြက္ခ်င္ေအာင္ စြဲ ေဆာင္ႏိုင္သလို သူတို႕ရဲ႕မိတ္ေကာင္းေဆြေကာင္းေတြကိုလည္း ေက်ာင္းထဲေရာက္ေအာင္ ဖိတ္ၾကားလိုတဲ့ အထိ ဆြဲအားေတြ ရွိေနရမွာျဖစ္ပါတယ္။ဗဟိဒၶဆြဲအားေတြနဲ႕ ဓမၼအ၀န္းအ၀ိုင္းအထိ ပို႕ေပးႏိုင္ရမွာ ျဖစ္ပါ တယ္။ ဒီလိုနဲ႕ အလွမာန္ၾကီးလြန္းတဲ့ ဗိမၺိသာရ ဧကရာဇ္ရဲ႕ မဒမ္ေခမာဟာ ေ၀ဠဳ၀န္ရဲ႕ ပတ္၀န္းက်င္ အလွတရားေတြကို ရွာေဖြရင္း အလွအစစ္ ဓမၼမွာ ေပ်ာ္၀င္သြားရတာပါ။
သီတဂူဆရာေတာ္ၾကီးက ေလာကီေလာကုုတ္အေရးအရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ႏွံ႕႕စပ္သိျမင္ေတာ္မူတာပါ။ မဇၥိ်မတိုက္ၾကီးတစ္ခုလံုး ေက်ညက္ေအာင္သြား ခဲ့သလို လိုအပ္တဲ့အသိအျမင္ေတြကိုလည္း ပိဋကတ္အရွိနဲ႕ ညွိယူခဲ့တာပါ။ ဆရာေတာ္ၾကီးက ေ၀ဠဳ၀န္ေက်ာင္း ေတာ္၊ ေဇတ၀န္ေက်ာင္းေတာ္၊စတဲ့ မဟာရာမ္ေတြကို ဘုရားရွင္ေလွ်ာက္ခဲ့တဲ့တုိင္း ေလွ်ာက္ခဲ့တာေသခ်ာေလ ေတာ့ ကိုယ္ေတာ္တိုင္ ဖန္ဆင္းတဲ့ သီတဂူအ၀န္းအ၀ိုင္းဟာလည္း ဗုဒၶနည္းက်ျဖစ္ေနေတာ့တာပါပဲ။ ဆရာ ေတာ္ၾကီးရဲ႕ ေက်ာင္းေတာ္ေတြက ၾကီးက်ယ္သလို အလုပ္ေတြကလည္း ျမင့္ေမာက္ေနတာပါ။ အလုပ္ လက္မဲ့ ေက်ာင္းေတာ္ၾကီး ေတြရဲ႕အႏွစ္မဲ့ခမ္းနားမႈေတြကုိ ဆရာေတာ္ၾကီးသတိၿပဳမိဟန္တူပါရဲ႕။
သီတဂူဆရာေတာ္ၾကီးက တကၠသိုလ္မုခ္ဦး၀က ဧည့္ခံကြန္းရိပ္သာေလးမွာေစာင့္ေမွ်ာ္ေနပါၿပီ။ ဆရာေတာ္ၾကီး ကို ဂါရ၀ျပဳၾကဖို႕ သူတို႕အားလံုးေတြရဲ႕ ေျခလွမ္းေတြကလည္း
တက္ၾကြေနၾကခဲ့ပါေလရဲ႕..။
ေ၀ဠဳ၀န္ထဲ ေရာက္ေနသလား ..။
ေဇတ၀န္ထဲ ေရာက္ေနသလား...။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူကေတာ့ ၾကည္ႏူးေနခဲ့တာပါပဲ။

သီတဂူလမ္း(၅)

သာသနာ့တကၠသိုလ္က စစ္ကိုင္းကိုအကူးမွာေတာ့ နာမည္ေက်ာ္ဓမၼကထိကဓမၼဒူတအရွင္ေဆကိႏၵလည္း သူတို႕ရဲ႕ ဟိုင္းေ၀းဘတ္စ္ေပၚမွာ ပါလာခဲ့ပါတယ္။ စီးလာတဲ့ကားကို သီးသန္႕ျပန္လႊတ္ၿပီး ေထရ၀ါဒအုပ္စုေတြ စုေ၀းရာကားၾကီးေပၚ တက္လိုက္ခဲ့တာပါ။ ဓမၼကထိကဆရာေတာ္ပါလာေတာ့ ပြဲစည္သြားေတာ့တာပါ။ ဟိတ္ဟန္ကင္းတဲ့ ပုဂၢိဳလ္တစ္ပါးမို႕ အားလံုးက ေကာင္းခ်ီးေပးၾကရတာပါ။ ဘုန္းကံအလြန္ၾကီးမားသူမို႕ ရွင္သီ၀လိလို႕လည္း အခ်ိဳ႕က ရည္ညႊန္းၾကပါေသးတယ္။ လုပ္သမွ် သာသနာျပဳလုပ္ငန္းေတြကလည္း ေအာင္ျမင္ေနတာပါပဲ။

ဆရာေတာ္အရွင္ေဆကိႏၵက ေထရ၀ါဒတကၠသိုလ္တက္စဥ္က ဒီပလုိမာနဲ႕ ၀ိဇၨာတန္းေတြမွာ သံုးႏွစ္လံုး ၀ိပႆနာဘာသာရပ္မွာ ဆရာေတာ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ နာမည္ၾကီးမို႕ ဆရာေကာက္ ေတာ္ပစ္လိုက္တာ----လို႕ေတာ့ မထင္ေစခ်င္ပါဘူး။ တကယ္အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ ဘုန္းၾကီးတစ္ပါးမို႕ ေလးစားရင္းစြဲရွိေနတာပါ။

အရွင္ေဆကိႏၵက ေခါင္းစဥ္အမ်ိဳးမိ်ဳးေအာက္မွာ ေျပးလႊားေနရရွာတာပါ။ ေထရ၀ါဒတကၠသိုလ္ စာသင္ခန္း ေတြဆီ အခ်ိန္မွန္ေရာက္ဖို႕ ၾကိဳးစားရသလို ေမွာ္ဘီက ေဆကိႏၵာရာမေက်ာင္းမွာ ဖြင့္တဲ့ မိ်ဳးဆက္သစ္ ကေလးသင္တန္းေတြကိုလည္း သြားၿပီးၾကီးၾကပ္ရပါေသးတယ္။ အျခားလူမႈေရး လုပ္ငန္းေတြကလည္ အမ်ားၾကီးပါ။ ဆရာေတာ့္ေမြးရပ္ေျမ စစ္ကုိင္းမွာလည္း ေသာတာပန္ ဆီအလွဴေတာ္ဆိုတဲ့ အံ့မခန္း အလုပ္ၾကီး လည္း ရွိပါေသးတယ္။

စစ္ကိုင္းေတာင္ရိုးေပ်ာ္ သူေတာ္စင္ ေတြအတြက္ ဆီလွဴဒါန္းတာပါ။ လူငယ္လူရြယ္စံုတရားစခန္းေတြမွာလည္း ကေလးေတြရဲ႕ ဘ၀အခက္အခဲေတြကို ကူညီေျဖရွင္းေပးလိုေၾကာင္း ကမ္းလွမ္းဖိတ္ေခၚတတ္တာကို ၾကားရေလ့ ရွိပါတယ္။ ဒီၾကားထဲမွာ စာအုပ္ထုတ္ေ၀ဖို႕ အခက္အခဲျဖစ္ေနရွာတဲ့ စာေပပညာရွင္ၾကီး ေတြကို စာအုပ္ထုတ္ေ၀ဖို႕မတည္ေငြလွဴဒါန္းတတ္တာလည္း ကိုယ္ေတြ႕ျမင္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ေရေဘး မီးေဘး ဆိုတာမိ်ဳး ေတြမွာလည္း ေရွ႕က ေရာက္ေရာက္သြားတတ္ပါေသးတယ္။

ဆရာေတာ့္ေနာက္မွာ မိ်ဳးဆက္သစ္ေတြရဲ႕ တက္ၾကြတဲ့ ေျခလွမ္းေတြအမ်ားၾကီးကို ျမင္ရပါတယ္။ မ်ိဳးဆက္ သစ္ေတြနဲ႕ တြဲၿပီး ၿမိဳ႕ေတာ္သန္႕ရွင္းေရး ဆိုတာမိ်ဳးကအစ လူမႈေရးအက်ိဳးျပဳ လႈပ္ရွားမႈ ေတြကို ဦးေဆာင္ လမ္းညႊန္တတ္ပါေသးတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ဂ်ာနယ္လ္တစ္ေစာင္က Person of The Year လို႕ ေဖာ္ျပခဲ့ဖူးပါတယ္။

မူလဓမၼဒူတဆရာေတာ္ၾကီးခ်မွတ္ထားခဲ့တဲ့မူကကို လွပါတယ္။ ရဟန္းမွန္ရင္ စာသင္စာခ် တရားေဟာ တရားျပ ဆိုတဲ့ မူပါ။ ေနာက္ကေတာ့ ပရဟိတျဖစ္မွာပါ။ ေမွာ္ဘီက အရွင္ေဆကိႏၵရဲ႕ ေဆကိႏၵာရာမေက်ာင္းမွာ ရွင္ငယ္ရဟန္းငယ္ေတြအတြက္ ပရိယတၱိစာသင္တိုက္ရွိသလို တရားရွာေယာဂီေတြအတြက္လည္း တရားစခန္း ပြဲေတြရွိေနတတ္ပါတယ္။ ဆရာေတာ္ရဲ႕ ဓမၼကထိကဘ၀ကေတာ့ လြယ္ကူသက္သာလွတယ္ေတာ့ မဟုတ္ ေပဘူး။ ပံုမွန္ေဟာေနက် ညတရားပြဲၾကီး ေတြအျပင္ မနက္အရုဏ္ဆြမ္းတရား၊ ေန႕လည္ဆြမ္းတရားဆို တာေတြလည္း ေဟာရတတ္ပါေသးတယ္။

ဒီၾကားထဲ ဆည္းဆာတရားပြဲဆိုတာေတြ ပါလာရင္ေတာ့ ဓမၼကထိကကိုယ္စားရင္ထိတ္မိပါေသးတယ္။ အထိုင္မ်ားတဲ့ ဒုကၡက မေသးဘူးမဟုတ္လား။ တံခါးေခါက္သံေတြနဲ႕ ေရာက္ေရာက္လာတတ္တဲ့ ဧည့္သည္ေတြကလည္း အမ်ားသားပါ။ အႏုပညာရွင္ေတြလို တံခါးပိတ္ထားၿပီး သီးျခားရပ္ တည္လို႕လည္း မရဘူးေလ။ Celebrity ခ်င္းတူေပမယ့္ သာသနာ့၀န္ထမ္း Celebrity က မသက္သာတာ ေသခ်ာပါတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဆရာေတာ့္ဒုကၡက အမ်ားအတြက္ သုခကို ေမြးေပးႏိုင္တာမို႕ နာရတာကို သာယာေလာက္ပါတယ္။ တရားပြဲ ေတြက ရသမွ်န၀ကမၼေတြက ဘဏ့္အေကာင့္စာရင္းထဲမွာပဲ အိပ္မေနတာကိုက သာသနာျပဳကုသိုလ္ေတာ္ေတြ လွေနတာ ျဖစ္ပါလိ္မ့္မယ္။

ဆရာေတာ္အရွင္ေဆကိႏၵက သူတို႕ေထရ၀ါဒတကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားရဟန္းေတာ္ေတြ စုေ၀းရာ ကင္းတင္း ေလးထဲ ၀င္လာၿပီဆိုရင္ လက္ခါျပေလ့ရွိပါတယ္။ မလြယ္ဘူးလို႕ ေျပာတာပါ။ အားမက်နဲ႕ လို႕လည္း ၿငီးတတ္ ပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္တိုင္ေရြးတဲ့လမ္းကိုေတာ့ ဆရာေတာ္က ေနာက္မဆုတ္တမ္းေလွ်ာက္ေတာ့တာပါ။

မ်ားေသာ အားျဖင့္ ကင္းတင္းေလးထဲ အရွင္ေဆကိႏၵမို႕ ၀င္လာၿပီဆိုရင္ ေက်ာင္းသားေတြက ေျပာလက္စ စကားရပ္ၿပီး အားလံုးထေပးၾကတာပါ။ ဆရာလည္းဆရာမို႕ ဓမၼကထိကလည္း ဓမၼကထိကမို႕ အရိုအေသေပး ၾကတာပါ။ ဆရာေတာ္က “ထိုင္ၾကေလကြာ ငါ့လည္း ပစ္မထားၾကပါနဲ႕ဟ ငါလည္း မင္းတို႕လို စကားေျပာခ်င္ တာေပါ့ကြာ” ဆိုၿပီး ရင္းရင္းႏွီးႏီွး ၀င္ထိုင္ေတာ့တာပါ။

“နာမည္ေက်ာ္လို႕ ဘုန္းကံၾကီးၿပီဆို ပုန္းအိပ္ရေတာ့တာပဲ”တဲ့။ ဒီစကားကို အမိန္႕ရွိတာက လြန္ခဲ့တဲ့ လအနည္းငယ္ကမွ ေထရ၀ါဒတကၠသိုလ္ၾကီးရဲ႕ ဒုတိယပါေမာကၡခ်ဳပ္တာ၀န္က အနားယူသြားခဲ့တဲ့ ဗန္းေမာ္ ဆရာေတာ္ၾကီးပါ။ ဆရာေတာ္ၾကီးကို ႏႈတ္ဆက္ကန္ေတာ့ၾကတဲ့ ပြဲမွာ မွတ္မွတ္ရရ မိန္႕သြားခဲ့တာပါ။ အဲဒီပြဲမွာ အရွင္ေဆကိႏၵလည္း တက္ေရာက္တာမို႕ ကိုယ္ေတြ႕မို႕လားမသိဘူး။ တစ္ကိုယ္လံုး တသိမ့္သိမ့္ တုန္ေအာင္ ရယ္(ရီ)ေတာ့တာပါပဲ။ ဆရာေတာ္ၾကီးကေတာ့ ပံုျပင္ေလးနဲ႕ကို လွေအာင္ ေျပာသြား တာပါ။ ေနာက္ၾကံဳရင္ ေရးပါဦးမယ္။

ဘုန္းကံၾကီးလို႕ နာမည္ေက်ာ္ရင္ေတာ့ တံခါးေခါက္သံေတြက အၿမဲတမ္းဆူညံေနေတာ့မွာပါ။
ဒါေၾကာင့္ ဆရာေတာ္ၾကီးေတြက လာဘ္လာဘနဲ႕ အေျခြအရံ ေက်ာ္ေဇာမႈေတြကို ဒုကၡလို႕ ၿငီးေလ့ရွိတာပါ။ အေၾကာင္းမသိသူေတြကေတာ့ အဲဒီလို ဒုကၡမိ်ဳးေတာ့ သူေတာ္တို႕မ်ား ခံလိုက္ခ်င္ေသး လုပ္ၾကတာ ေနမွာ..။ အင္း သူေတာ္တို႕စာရင္းထဲမွာ သူမ်ားပါေနဦးမလား။

မႏၱေလးကန္ေတာ္ၾကီးပတ္လမ္းေပၚ သူတို႕ကားၾကီးေမာင္းတက္သြားစဥ္မွာပဲ စစ္ကိုင္းေတာင္ရိုးက ေစတီ ေတာ္ေတြ ဖူးရပါၿပီ။သီခ်င္းသံေလး သဲ့သဲ့လည္း ၾကားလိုက္ရပါတယ္။ “ စစ္ကိုင္းေတာင္ စစ္ကိုင္းေတာင္ အထက္နားဆီက အေရွ႕တလႊားၾကည့္လိုက္ျပန္ရင္ေလ.........။”

သီတဂူလမ္း(၄)

သာသနာ့တကၠသိုလ္ဆိုတာက ၆၂ လမ္းမၾကီးေပၚ နန္းေတာ္ေရွ႕ရဲ႕ လြမ္းေမာဖြယ္ရာေနရာမွာ တည္ရွိပါတယ္။ ေရႊနန္းေတာ္ေက်ာင္း။ အတုမရွိေက်ာင္းေတာ္ၾကီး၊ ကမၻာ့အၾကီးဆံုးစာအုပ္ၾကီးလို႕ တင္စားခံရတဲ့ မဟာေလာကမာရဇိန္ကုသိုလ္ေတာ္ဘုရား၊ ကေနာင္ကို္ယ္ေတာ္ၾကီးက်ဆံုး သြားတဲ့ေနရာမွာ အမွတ္တရတည္ထားတဲ့ စႏၵာမုနိဘုရား၊ ေက်ာက္ေတာ္ၾကီးရုပ္ပြားေတာ္ျမတ္နဲ႕ အသက္ကေလးရယ္တဲ့ ရွည္ေစလိုရင္ သီခ်င္းရဲ႕ ျပယုဂ္ မႏၱေလးေတာင္ေတာ္ၾကီးတစ္၀ိုက္မွာ သီးျခားအလွေတြနဲ႕ ခမ္းနား လွတဲ့ ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးပါ။

ဒီတကၠသိုလ္ေန႕ရက္ေတြမွာ သူ႕ဘ၀ကို အမ်ားၾကီးေသြးေပးလိုက္တဲ့ သင္ခန္းစာေတြရွိခဲ့ပါတယ္။ ရဟန္း ပုဂၢိဳလ္ဆရာေတာ္ေတြရဲ႕ ေထရ၀ါဒရိုးရာသင္ရိုးေတြကို မွတ္သားခဲ့ရသလို ဥေရာပနဲ႕ အေမရိကားႏိုင္ငံေတြက ေယးလ္လို လန္ဒန္လို တကၠသိုလ္ၾကီးေတြမွာ ပညာသင္ခြင့္ရခဲ့တဲ့ လူပုဂၢိဳလ္ ဆရာေတြၾကီးရဲ႕ သိပၸံနည္းက်နဲ႕ သိပၸံနယ္လြန္ ဗုဒၶဘာသာတရားဓမၼေတြကိုလည္း တေမ့ တေမာ နားေထာင္ခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။ ဂိုဏ္းဂဏေပါင္းစံု လူမ်ိုးေပါင္းစံုရဟန္းေတာ္ေတြ ရဲ႕ခ်စ္ၾကည္ ရင္းႏွီးမႈကို ခံစားႏိုင္ခဲ့တဲ့အတြက္ ဂုိဏ္းဂဏအစြဲအလမ္းေတြလည္း ကင္းခဲ့ျပန္ပါတယ္။

ေက်ာင္းတက္ခ်ိန္ မနက္ ၂ ၾကိမ္။ ေန႕လည္ ၃ ၾကိမ္ကလြဲရင္ ကုိယ္ပိုင္အခ်ိန္ေတြ မ်ားလာတဲ့အတြက္
တကၠသိုလ္စာၾကည့္တိုက္နဲ႕ နန္းေရွ႕ေစ်းနားက မို႕မို႕စာေပ။ စပယ္ျဖဴစာေပတို႕ကို ဦးတည္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။အေျခအေနေပးရင္ေတာ့ မႏၱေလး ၈၄ လမ္းမၾကီးေပၚေလွ်ာက္ၿပီး နဂါး၊ ရဲရင့္။ ေဒါင္းအိုးေ၀၊ သုခမိန္၊ ဥတၱရလြင္ျပင္စာအုပ္ဆိုင္ေတြနဲ႕ ေစ်းခ်ိဳေတာ္ရဲ႕ စာအုပ္အေဟာင္း ဆိုင္တန္းေတြကိုလည္း ေမႊခဲ့ဖူးပါတယ္။စာေတြ ဖတ္ျဖစ္ခဲ့တာေတာ့ ေသခ်ာလွပါတယ္။
မႏၱေလးရဲ႕ ယဥ္ေက်းမႈဇံုထဲမွာ ေနခြင့္ရတဲ့အတြက္ ကမၻာလွည့္ခရီးသြားေတြနဲ႕ စကားလက္ဆံု က်ဖို႕လည္း အခြင့္အလမ္းရခဲ့ပါတယ္။ အထင္ၾကီးစရာေတာ့ မရွိခဲ့ပါဘူး။ “ ရဟန္းဘ၀ေရာက္တာ ဘယ္ေလာက္ၾကာပါၿပီလဲ” ဆိုတဲ့ေမးခြန္းကို '' YES'' လို႕ေျဖခဲ့ဖူးတာပါ။(အေဟးေဟး)

ၿပီးေတာ့ သူေပါင္းခဲ့တဲ့ မိတ္ေဆြေတြကလည္း စာေပအသစ္ေတြေနာက္လိုက္ေ န သူေတြပါ။ ေက်ာင္းစာသင္ခန္းထဲမွာ ျမန္မာစာဘာသာရပ္အတြက္ ရွင္ဥတၱမေက်ာ္ရဲ႕ ေတာလား။ ရွင္အုန္းညိဳ ရဲ႕ ဂါထာေျခာက္ဆယ္ပ်ိဳ႕၊ ရာဇကုမာရ္ရဲ႕ ျမေစတီေက်ာက္စာေတြ သဲသဲမဲမဲ ကူးရင္း ေခတ္အသစ္ ၾကီးရဲ႕ စာေပေတြကို ၆၂ လမ္းမၾကီးေပၚမွာ တိုးတိုးေ၀ွ႕ေ၀ွ႕ ဖတ္ခဲ့ၾကတာပါ။

ေနာက္မ်ိဳးဆက္အသစ္ကို ထိန္းေက်ာင္းမယ့္ ရဟန္းေတာ္ေတြ အေနနဲ႕ လူငယ္ေတြရဲ႕ အျမင္၊ ခံစားမႈေတြနဲ႕ အတူ တြဲေလွ်ာက္ရမယ္လို႕ ခံယူခဲ့ၾကပါတယ္။ ေရာ့ခ္သီခ်င္းေတြကိုလည္း လက္လွမ္းမီခဲ့ၾကတာပါပဲ။ဥဂၢါေသနသူေဌးသားရဲ႕ လိုက္ဖ္ရႈိးမွာ ဘုရားရွင္ကိုယ္တိုင္ အားေပးခဲ့သလိုမ်ိဳးေပါ့။ဒီလိုနဲ႕ မိတ္ေဆြေတြ စုမိခဲ့ပါတယ္။

သူတို႕အဖြဲ႕မွာ ကဗ်ာဆရာရဟန္းတစ္ပါး။ အဲဒီရဟန္းရဲ႕ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကလည္း ေမာင္ခိုင္မာရဲ႕ ဧည့္ခန္းေဆာင္ မ်ားကို ျဖတ္ေက်ာ္ျခင္းထဲထိ ေရာက္သြားေလေတာ့ ေျမာက္ခ်င္စရာပါ။ ဂ်ဴးရဲ႕ အမွတ္တရ ကို ဗလာစာအုပ္နဲ႕ ကူးေရးဖူးသူမိတ္ေဆြရဟန္းတစ္ပါး။ ေမာင္ေခ်ာႏြယ္ရဲ႕ ေမာင္ေခ်ာႏြယ္အတု နဲ႕ ပိုင္စိုးေ၀ၾကီးရဲ႕ သိန္းစြန္ငွက္ရဲ႕အျပန္လမ္း၊ ေနေရာင္ျခည္နဲ႕ေတြ႕ဆံုျခင္းကဗ်ာေတြ အာဂံုေဆာင္ ထားသူ မိတ္ေဆြရဟန္းတစ္ပါး။ ထြက္လာသမွ် မဂၢဇင္းေတြက ကဗ်ာေတြကို အကၡရာ၀လိစဥ္ ၿပီးကူးေလ့ရွိသူ မိတ္ေဆြရဟန္းတစ္ပါး။ ဘာမွ၀င္မေျပာေပမယ့္ ေျပာသမွ်ကို အားရစြာ နားေထာင္တတ္တဲ့ မိတ္ေဆြ သံုးေလးပါး။အဲဒီပုဂၢိဳလ္ေတြက သူ႕ထက္စီနီယာက်သလို အတန္းလည္း မတူၾကေလေတာ့ အဲဒီစာေပ အသိုင္းအ၀ုိင္းထဲ တိုးႏိုင္ဖို႕ သူ႕၀င္ခြင့္စာေမးပြဲမွာ သစၥာနီရဲ႕ “ေနထိုင္ျခင္းမိတၱဴ” ကဗ်ာ ဟာ အသာစီးရခဲ့ပါတယ္။

၆၂လမ္းေပၚက လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ယိုင္ယိုင္ေလးမွာ။ အတုမရွိေက်ာင္းေတာ္ၾကီးေရွ႕ ၾကာပြင့္ၾကီးရဲ႕ လျပည့္ညေတြမွာ သူတို႕ စကား၀ိုင္းေတြ လွခဲ့ဖူးတယ္။ သရဖူနဲ႕ ဟန္သစ္မဂၢဇင္းေတြကို အပုိင္၀ယ္ၿပီး တာရာမင္းေ၀ ၊မင္းခိုက္စိုးစံတို႕ရဲ႕ ေျခလွမ္းကို ေစာင့္ၾကည့္ခဲ့ၾကဖူးသလို နီကိုရဲရဲ႕ မၾကည္ျပာျဖစ္လိုက္ မသီတာျဖစ္လိုက္ ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀အခ်စ္အေၾကာင္းကိုလည္း ဘယ္ေလာက္ ထိထြက္လာႏိုင္မလဲ စိတ္၀င္စားခဲ့ၾကဖူးပါတယ္။

ေလးျဖဴရဲ႕ အလင္းေရာင္နဲ႕ မူရင္းသီခ်င္း Dream on ဘယ္ဟာပိုေကာင္းသလဲကိစၥကိုေတာ့ အတည္ျပဳခ်က္မရခဲ့ၾကဘူး။ကိုယ့္စာမ်က္ႏွာကိုယ္လွန္ၿပီး အနာဂတ္သာသနာဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္နဲ႕ ပိဋကတ္စာမ်က္ႏွာေတြထဲ တိုး၀င္ရင္း ေဆြးေႏြးခဲ့ၾကဖူး သေဘာထားလည္းကြဲလြဲခဲ့ၾကဖူးေလရဲ႕။

ေအာ္ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ တကၠသိုလ္ၾကီးက ပိုၿပီးလွေနခဲ့ပါၿပီ။
တက္သစ္စ ကထိက နည္းျပေတြရဲ႕ အေတြးသစ္နဲ႕ ႏိုင္ငံတကာအျမင္ေတြက ဖန္တီးလိုက္ၾကတာပါ။
သူေက်ာင္းသားဘ၀က တကၠသိုလ္စာၾကည့္တိုက္နဲ႕ ေမာ္ကြန္းထိန္းရံုးကလြဲရင္ ကြန္ျပဴတာဆိုတာ သရဲတစ္ေကာင္လို ရွားခဲ့ေပမယ့္ ခုေတာ့ အင္တာနက္ခန္းမမွာ မ်ိဳးဆက္သစ္ရဟန္းငယ္ေတြက စုစုရံုးရံုး။

အဲဒီညေနက အခ်က္ေပးဟြန္းသံေၾကာင့္သာ ထြက္လာခဲ့ရတယ္။
နာရီစင္ၾကီးေရွ႕မွာ ရပ္ၿပီး ေငးခ်င္ေနတုန္း။

သီတဂူလမ္း (၃)

မဟာမုနိရုပ္ရွင္ေတာ္ျမတ္ပရိ၀ုဏ္ကအျပန္ စစ္ကိုင္းကိုမ၀င္မီ မႏၱေလးသာသနာ့ တကၠသိုလ္က လည္း သီတဂူညီလာခံဧည့္သည္ေတာ္ေတာ္ေတြကို ဖိတ္ၾကားထားပါသတဲ့...။ သူ ၀မ္းသာသြား ပါတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ဆယ္ရာစုေနာက္ဆံုးေန႕ေတြထဲ ျဖတ္သန္းခဲ့တဲ့ တကၠသိုလ္တံခါး၀ကို ဆယ္စုႏွစ္ တစ္ခုနီးပါးၾကာမွ ျပန္၀င္ရဦးမယ္။

ဟုိတုန္းကလို ေက်ာင္းေခၚခ်ိန္ေနာက္က်လို႕ ခိုးေၾကာင္ခိုး၀ွက္ ေခ်ာင္ကပ္၀င္ရတဲ့ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ မဟုတ္ေတာ့ဘူးေပါ့။ ခုေတာ့ သူက ေထရ၀ါဒ တကၠသိုလ္မ်ားညီလာခံမွာ ခပ္တည္တည္ (မိတ္ေဆြမ်ားေျပာသလို မေယာင္မလည္) ကိုယ္စားလွယ္အျဖစ္တက္ေရာက္မယ့္သူ ျဖစ္ေနပါေရာလား။

နန္းေတာ္ေရွ႕ ၆၂ လမ္းကို ခိ်ဳးေကြ႕၀င္လိုက္ရံုနဲ႕ သူ႔စိတ္ေတြက လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ ျဖစ္သြားတယ္။ လင္းလက္ေနတဲ့ တကၠသုိလ္မုခ္ဦး၀ၾကီးထဲ တုိုး၀င္ခိုက္မွာပဲ သူေ၀ဒနာကၡႏၶာေတြလည္း လင္းသြားခဲ့ပါတယ္။ မိတ္ေဆြေတြရဲ႕ ေအာ္ဟစ္ႏႈတ္ဆက္သံေတြကို ျမတ္ႏိုးစြာ သိမ္းပိုက္မိပါရဲ႕။

သူ႔ Same Batch ေတြက ဒီတကၠသိုလ္မွာ နည္းျပနဲ႕ ကထိကဆရာေတာ္ေတြအျဖစ္ ႕ မိတ္ေဆြမ်ားကိုယ္တိုင္ေၾကာက္ ခဲ့တဲ့ စာသင္ခန္းေတြထဲ ျပန္၀င္ေပ်ာ္ေမြ႕ေနၾကေလရဲ႕။ ေက်ာင္းတက္ခ်ိန္တုန္းက စာသင္ႏွစ္ေတြ တစ္ႏွစ္ၿပီး တစ္ႏွစ္သာ ကုန္သြားတယ္ ခုဆရာျဖစ္ေနၾကတဲ့ မိတ္ေဆြရဟန္းေတာ္တစ္ခ်ိဳ႕ ကို သူ စကားမေျပာလိုက္ရဘူး။ ခုေတာ့ မိတ္ေဟာင္းေဆြေဟာင္းေတြအျဖစ္ ေသြးနီးသြားသလို ခံစားၾကရၿပီ..။ အားလံုးရဲ႕ ႏႈတ္ဆက္အျပံဳးေတြကို တစ္ခုခ်င္းလိုက္ေကာက္လို႕ မမီေတာ့ဘူး။

သူတက္ခဲ့တဲ့ တကၠသိုလ္ရာသီေတြမွာ သူက အုပ္စုတစ္ခုထဲ အခိုင္အမာ ေရာက္သြားခဲ့ပါတယ္။ စာအုပ္စာေပေတြ အၿပိဳင္ဖတ္ၿပီးျငင္းၾကခုန္ၾကေဆြးေႏြးၾကတဲ့ အုပ္စုပါ။ ဒီလုိနဲ႕စာေမးပြဲရမွတ္ေတြ ေလ်ာ့ေလ်ာ့သြားတာပါ။

ပထမႏွစ္ ေလးဘာသာဂုဏ္ထူး

ဒုတိယႏွစ္ သံုးဘာသာဂုဏ္ထူး

တတိယႏွစ္ ႏွစ္ဘာသာဂုဏ္ထူး

ေနာက္ဆံုးႏွစ္ တစ္ဘာသာဂုဏ္ထူး

(တကၠသိုလ္မွာ ရွိတဲ့ ဘာသာေတြက ေမဂ်ာသံုးဘာသာ မိုင္နာေလးဘာသာပါ)

အဲဒါေတြက

၁။ ၀ိနည္း

၂။သုတၱန္

၃။အဘိဓမၼာ

၄။ပါဠိ

၅။ျမန္မာစာ

၆။အဂၤလိပ္

ရ။ဗုဒၶေဒသနာျပန္႕ပြားေရးဘာသာ(ဗုဒၶ၀င္ဆိုင္ရာသမိုင္း၊ ဒႆနႏွင့္ ပထ၀ီဘာသာ)

သူဂုဏ္ထူးထြက္ေလ့ရွိတဲ့ ဘာသာေတြက ေမဂ်ာဘာသာေတြမ်ားပါတယ္။ ပထမဆံုးႏွစ္ကဆို သူ႕မိတ္ေဆြေတြ အံ့အားသင့္သြားဖူးပါတယ္။ ) ေမဂ်ာေတြခ်ည္း ဂုဏ္ထူးထြက္လို႔ပါ။ (ၾကြားတယ္လို႕ ထင္ခ်င္ရင္လည္း ေဖာ့ၿပီး ထင္ၾကပါ) သူဂုဏ္ထူးမထြက္တာက အမွတ္ (၅) နဲ႕ အမွတ္ (၇) ဘာသာရပ္ေတြပါပဲ။ အမွတ္(၆)ဘာသာ အဂၤလိပ္စာကေတာ့ ဂုဏ္ထူးထြက္ေပးဖို႕မသင့္ဘူးလို႕ စဥ္းစားထား တာမွန္ပါတယ္။ ခုေရတြင္းတူး ခုေရၾကည္ေသာက္အဂၤလိပ္စာ အဆင့္အတန္းက ဘယ္မွာ အဆင္ေျပမွာတုန္း။ ေမးထားတဲ့ ေမးခြန္းကို ေျဖႏိုင္လို႕ ဂုဏ္ထူးထြက္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ သူ႕နာမည္ကို ခ်န္ထားလို႕ရမွာ မဟုတ္ဘူးေပါ့။(ေတာ္လို႕မဟုတ္ပါ..;) ဓမၼာစရိယအဆင့္အတန္းရွိတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြအတြက္ အဂၤလိပ္ သဒၵါဆိုင္ရာေမးခြန္းေတြက လြယ္ေနလို႕ပါ။တကၠသိုလ္ပထမႏွစ္မွ အဂၤလိပ္စာ ကၾကီးခေခြး သင္ၾကရတာကိုး။

တကၠသိုလ္ပထမႏွစ္မွာ အဂၤလိပ္စာသင္ပုန္းၾကီးစာအုပ္ေတြ ေ၀ေပးပါတယ္..။ အဲဒီ သင္ပုန္းၾကီးစာအုပ္ေလးေတြ ၀ွက္ၿပီး လူလစ္မွ ခိုးခိုးက်က္ၾကရတာပါ..။ အဲဒီလို စာအုပ္ေလး၀ွက္ထားတဲ့ ၾကားထဲက မိတ္ေဆြရဟန္းတစ္ပါးကေတာ့ လူမိသြားပါေသးတယ္..။

မိတ္ေဆြရဟန္းကို ၾကည္ညိဳတဲ့ မိသားစုတစ္စုက တကၠသိုလ္အခန္းကို လာလည္ပါတယ္.။ ပထမတန္းအရြယ္ကေလးငယ္ေလးေတြကလည္း ေမ်ာက္ရႈံးေအာင္ ေဆာ့ၾက..။ မိတ္ေဆြရဟန္းရဲ႕ စာအုပ္စင္ကို ဖြၾကနဲ႕ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ပထမတန္းဖတ္စာအုပ္ေလးေတြ႕သြားၾကပါတယ္..။ကေလးငယ္တစ္ေယာက္က ''ဘုန္းဘုန္းဖတ္တဲ့ စာအုပ္ကလည္း သားသားတို႕နဲ႕ တူတူပဲ '' တဲ့..။ ;)

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ တကယ္ၾကိဳးစားလိုက္ေတာ့လည္း တကၠသိုလ္ပညာသင္ေလးႏွစ္အတြင္း ခရီးေပါက္သြားတဲ့ရဟန္းေတာ္ေတြ မနည္းေပဘူး..။

သူေရးေနက်ျမန္မာစာကို ပါရာယန၀တၳဳနဲ႕ ဇိနတၳပကာသနီစကားေျပလႊမ္းမိုးခံထားရတဲ့ ဆရာက သိပ္ဘ၀င္မက်လွပါဘူး။ သမိုင္းဆရာကေတာ့ သကၠရာဇ္ေတြကိုပဲ အမွတ္ေပးခ်င္ေလေတာ့ သင္ခန္းစာေတြကို ေတြးၿပီးေရးတတ္တဲ့ သူ႕အေျဖလႊာမွာ အမွတ္စာရင္းေတြ နည္းသြားတာပါ။ ခုဆရာေတြ ျပန္ေတြ႕ေတာ့ ရာစုအသစ္ၾကီးထဲ ဘာေတြ ေပးရမယ္ဆိုတာ သိေနၾကၿပီဆိုတာ နားလည္ေနခဲ့ပါတယ္။

သူစာက်က္တာ မျမင္ဖူးတဲ့သူ႕မိတ္ေဆြေတြေလာကမွာေတာ့ ၪာဏ္ေကာင္းတယ္ဆိုတာမ်ိဳးလည္း နာမည္ထြက္ခဲ့ဖူးပါတယ္။

၂၀၀၀ ခုႏွစ္အလြန္ ေထရ၀ါဒတကၠသိုလ္တက္ခဲ့တဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ မိတ္ေဆြရဟန္းတစ္ပါးရဲ႕ မွတ္ခ်က္စကားေၾကာင့္ ၿပံဳးမိရပါေသးတယ္။“ ၪာဏ္ေကာင္းတယ္လို႕ နာမည္ ၾကီးၿပီ ဆိုရင္ေတာ့ ညည အိပ္ေရးပ်က္ၿပီသာ မွတ္ေပေရာ”တဲ့။ စာခိုးက်က္ရတာလို႕ ေျပာခ်င္တာပါ..။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ခုတစ္ေခါက္ေရာက္ခ်ိန္မွာေတာ့ မိတ္ေဆြေတြရဲ႕ ႏႈတ္ခြန္းဆက္သံေတြၾကားထဲ သူေမ်ာပါခဲ့ရဲ႕။ ကထိကနဲ႕ နည္းျပဆရာေတာ္ၾကီးေတြက သူ႕မိတ္ေဆြေတြဆိုပဲ။ တကယ္ေတာ့ သူလည္း မိတ္ေဆြရဟန္းတို႕ အျမင္မွာ တစ္ခုခုျဖစ္ေနေလသလား( ဖတ္မိတဲ့ ငါ့ရွင္တို႕ေရ ဘြာေတး) မစၥတာ ဖရီးမင္းေရ ခင္ဗ်ားေျပာတဲ့ The World Is Flat. ကမၻာၾကီးျပားသြားၿပီဆိုတာ လက္ခံလိုက္ၿပီ။ ကစားကြင္းက ျပင္ညီသြားၿပီေပါ့။

သီတဂူလမ္း(၂)

ေထရ၀ါဒတကၠသိုလ္မွာ မဟာတန္းတက္ခဲ့စဥ္က သူ႕ရဲ႕ ေမဂ်ာပါေမာကၡျဖစ္ခဲ့ဖူးတဲ့ က်ိဳကၠေလာ့ဆရာေတာ္ေဒါက္တာအရွင္စႏၵာ၀ရာဘိ၀ံသကအပါအ၀င္ သူက အျခားပါေမာကၡ၊ ကထိက ၊ နည္းျပ ရဟန္းပုဂိၢဳလ္ လူပုဂၢိဳလ္ဆရာဆရာမေတြနဲ႕ ရင္းရင္းႏွီးႏွီးပါ။ စာၾကည့္တိုက္ေတြ စာသင္ခန္းေတြၾကား လမ္းသလားခဲ့ဖူးတာကိုး။ အတန္းစံုမွာလည္း မိတ္ေဆြေတြ ရွိသလို ေနာက္တက္လာတဲ့ ဂ်ဴနီယာေတြကိုလည္း ဆရာလုပ္ဖို႕က ၀ါသနာပါခဲ့ေသးတာေပါ့။

ရန္ကုန္-မႏၱေလးအျမန္လမ္းမၾကီးေပၚက ဟိုင္းေ၀းဘတ္စ္ကားၾကီးေပၚမွာ မိတ္ေဟာင္းေဆြ ေဟာင္းေတြ ဆရာ ဆရာမေတြ ျပန္ဆံုေတြၾက၊ တေသာေသာရယ္ေမာၾက ၾကည္ႏူးစရာခရီး တစ္ခုျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ လမ္းစဥ္တစ္ေလွ်ာက္မွာလည္း သီတဂူဆရာေတာ့္ဘုန္းရိပ္မွီရလို႕ ၾကိဳဆို ဧည့္ခံေရး ေတြက ေႏြးေႏြးေထြးေထြး ေစာင့္ေနခဲ့ၾကတာပါ။

ပဲခူးအလြန္တစ္ေနရာမွာ နံနက္စာ။
တပ္ကုန္းမွာက ေန႕လည္စာ။
ရမည္းသင္းမွာေတာ့ အခ်ိဳပြဲ။

မႏၱေလးမဟာျမတ္မုနိဘုရားၾကီးပရိ၀ုဏ္ထဲကို ၾကိဳဆိုေရးအဖြဲ႕က ကမ္းေပးတဲ့ သစၥာပန္းစည္း ေလးကိုင္ၿပီး ေလွ်ာက္မိေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ဆယ္စုႏွစ္ဆီက မႏၱေလးစာသင္သားဘ၀ စာ၀ါပိတ္ခ်ိန္ (ေက်ာင္းပိတ္ခ်ိန္)ေတြကို ျပန္လြမ္းမိေတာ့တာပါ။

၁၉၉၀ ျပည့္လြန္မစိုးရိမ္တိုက္သစ္ၾကီးရဲ႕ တုန္းေမာင္းေခါက္သံေတြ ျပန္မည္လာခဲ့ပါတယ္။အဲဒီစာ သင္သားဘ၀ေန႕ရက္ေတြမွာေတာ့ စာ၀ါခ်ိန္ေတြက မလြန္႔သာေအာင္ပိတ္ဆို႕ထားေလေတာ့ တစ္ရက္ေလးသာ နားခြင့္ရေလတဲ့ ဥပုသ္ေန႕ေတြကို စာေတြေအာ္က်က္ရင္း ဘုရားရွိခိုးရင္း ျပကၡဒိန္ၾကည့္စရာမလိုပဲ သိေနေတာ့တာပါ။

အဲဒီ ဥပုသ္ေန႔ေတြမွာ ၀ယ္စရာရွိရင္ ေစ်းခ်ိဳကို ေျပးရမယ္။ စာတိုေပစ ေရးထားတာေလးေတြကို ဘုရားၾကီးစာတိုက္သြားထည့္မယ္။အဲဒီရွားရွားပါးပါး ဥပုသ္ေန႔ေလးက ရံုးပိတ္ရက္ျဖစ္ေနရင္ေတာ့ ေနာက္တစ္ပတ္ေစာင့္ေပဦးေပါ့။ အေထြအထူးလုပ္စရာမရွိလည္း အဲဒီဥပုသ္ေန႕ေတြမွာေတာ့ ေက်ာင္းနဲ႔ေ၀းႏိုင္သမွ်ေ၀းေအာင္သြားေတာ့တာပဲ..။ ဆရာသမားေတြအခ်ဳပ္အေႏွာင္က လြတ္ရာေျပးေတာ့တာပဲေပါ့။ ဒါ ကိုယ္ပိုင္အခြင့္အေရးပဲ။ ဒီလိုနဲ႔ ကိုရင္ေလးေတြ ဦးဇင္းေလးေတြ တူရာတူရာေပါင္းၿပီး မႏၱေလးၿမိဳ႕ၾကီးကို ပႏၷက္ျပန္ခ်ၾကေတာ့တာပါ။

အမရပူရက ဦပိန္တံတားေပၚမွာ။ မႏၱေလးေတာင္ေပၚက ေၿမြၾကီးႏွစ္ေကာင္ေဘးမွာ ။ တစ္ခ်ိဳ႕ကိုယ္ေတာ္ေလးေတြကေတာ့ ရန္ကင္းေတာင္လို စစ္ကိုင္းေတာင္လို ေ၀းေ၀းလံလံေတြအထိ ေျခဆန္႕ၾကေတာ့တာပဲ။ဥပုသ္ေန႕က သူတုိ႕ေန႔ပဲဆိုတာကို နာယကဆရာေတာ္ၾကီးေတြ ကိုယ္တိုင္က အသိအမွတ္ျပဳထားတာပါ။ က်န္တဲ့ေန႕ေတြဆို သင္ရိုးညႊန္းတမ္းစာအုပ္က လြဲရင္ အျခားစာအုပ္ေတြ လက္၀ယ္ေတြ႕လို႕ မရဘူး။ စာအုပ္အသိမ္းခံရလို႕ ငွားေနက် ေဗဒါလမ္းစာအုပ္ ဆိုင္ေလးမွာ စာအုပ္ဖိုးေလ်ာ္ရတာလည္း မွတ္မိေနေသးတယ္။ အဲဒီဥပုသ္ေန႕မွာေတာ့ ဆရာေတာ္ၾကီးကလည္း ဘာစာအုပ္ဖတ္ဖတ္ မေျပာေတာ့ဘူး။ တစ္ေနကုန္အိပ္ေနလည္း အျပစ္မတင္ဘူး။

အျပင္ထြက္ခြင့္တစ္ေနကုန္ရေပမယ့္ ညေန ၆နာရီဘုရားရွိခိုးခ်ိန္ကိုေတာ့ အမီေရာက္ေအာင္ လာရမယ္။ ဘုရားရွိခိုးပ်က္ရင္ေတာ့ ဒဏ္ေတြလာပါၿပီ။ မစိုးရိမ္းတိုက္သစ္ၾကီးရဲ႕ ဒဏ္ကလည္း လွပါတယ္။ စာက်က္ရတာပါ။ ကိုယ္ပိုင္အခ်ိန္နဲ႕ ကိုယ္ပိုင္လြတ္လပ္ခြင့္ကို ရုတ္သိမ္းလိုက္တာပါ။

ေန႔စဥ္ေန႕တိုင္း ေန႕ဆြမ္းစားၿပီးခ်ိန္( ၁၂း၀၀-၀၁း၀၀ နာရီ) ဟာ စာသင္သားေတြ တစ္ေနကုန္ စာက်က္ႏိုင္ဖို႕ အနားယူခြင့္ေပးထားတာပါ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ သကၤန္းေခါင္းၿမီးၿခံဳၿပီး ျငိမ္ျငိမ္ဆိတ္ဆိတ္ က်ိန္းစက္ၾကရတာပါ။ စကားမေျပာရ မဆူရပါဘူး။ စကားေျပာမက္တဲ့ကိုယ္ေတာ္ေတြကေတာ့ ေက်ာင္းေရွ႕က သစ္ပင္ေတြေအာက္ကို ေျပးၾကရတာပါ။

တစ္ခ်ိဳ႕ အခ်ိန္ကုိ တန္ဖိုးထားတဲ့ ကိုယ္ေတာ္ေလးေတြကေတာ့ အဲဒီကိုယ္ပိုင္အခ်ိန္ေလးမွာ ေက်ာင္းအျပင္ထြက္ၿပီး ေလာကီပညာတစ္ခုခု သင္ေတာ့တာပါ။ ေက်ာင္းေပါက္၀မွာလည္း သင္တန္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာ္ျငာေတြကလာကပ္ထားပါတယ္။အဂၤလိပ္စကားေျပသင္တန္း။စက္ခ်ဳပ္သင္
တန္း။ တိုင္းရင္းေဆးသင္တန္း ေဗဒင္သင္တန္းအစ ေနာက္ဆံုး ဗန္တိုဗန္ရွည္သိုင္း ကရာေတးသိုင္းသင္တန္းေတြအထိ စံုပါတယ္။ စရိုက္ကလည္းအစံုဆိုေတာ့ အမိ်ဳးမ်ိဳးၾကံဳရတာပါပဲ။

အဲ ဒဏ္က်တဲ့ ကိုယ္ေတာ္ကေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္မွာ စာအုပ္တစ္အုပ္ကိုင္ၿပီး နာယကဆရာ ေတာ္ၾကီးေျခရင္းသြားၿပီး စာက်က္ရေတာ့တာပါ။ သူမ်ားနားလို႕ မနားရေတာ့ပါဘူး။ ဒဏ္က်စာသင္သားေတြကလည္း ညစ္က်ယ္က်ယ္ေတြဆိုေတာ့ စာကို သံျပိဳင္ေအာ္က်က္ၾကတာပါ။ ဆရာေတာ္က်ိန္းမရေအာင္ေပါ့။ ဆရာေတာ္ၾကီးကလည္း ပါရမီထူးပါတယ္။ မင္းတို႕စာေအာ္ က်က္ေလ ငါအိပ္ေပ်ာ္ေလလုပ္တာပါ။ စာသင္သားေတြရဲ႕ စာက်က္သံေတြကို ႔ရစ္သမ္ျဖစ္ေနတဲ့ ပရိယတၱိေပ်ာ္ဆရာေတာ္ၾကီးပါ။ အခုမႏၱေလးၿမိဳ႕က မစိုးရိမ္တိုက္ၾကီးသံုးတိုက္ရဲ႕ အဓိပတိ မဟာနာယကဆရာေတာ္ၾကီး အရွင္ရာဇဓမၼာဘိ၀ံသျဖစ္ပါတယ္။ ပစ္မွားမိသမွ် ၀န္ခ်ဦးခိုက္ ပါတယ္ဘုရား။

ေျပာရရင္ေတာ့ မ်က္ႏွာပူပါတယ္။ အဲဒီဒဏ္က တစ္ပတ္ဒဏ္၊ ႏွစ္ပတ္ဒဏ္။ တစ္လဒဏ္စသည္ သတ္မွတ္ထားတာပါ။ တစ္လဒဏ္ေတြ ဆက္လာၿပီဆိုရင္ေတာ့ ရာသက္ပန္ဒဏ္အျဖစ္ တိုးျမွင့္ လိုက္ေတာ့တာပါ။ တိုက္ပိတ္လိုက္တဲ့ သေဘာပါပဲ၊ ေက်ာင္းတိုက္မွာ ေနသမွ်ကာလပတ္လံုး ေန႕လည္ပိုင္း ကိုယ္ပိုင္အခ်ိန္ေလး စေတးလိုက္ရေတာ့တာပါ။ ရာသက္ပန္ဒဏ္က ေက်ာင္းက ထြက္သြားၿပီး ေနာက္တစ္ခါ မ်က္စိလည္ျပန္ေရာက္လာရင္လည္း အသက္၀င္ပါသတဲ့။ အဟဲ ေနာက္တစ္ခါ ေက်ာင္းအရိပ္မခိုေတာ့ပါဘူးဘုရား။ လက္က်န္ေလးေတြ ရွိေနေသးလို႕ပါ။

ဘုရားရွိခိုးမမီမွာ စိုးတဲ့ စာသင္သားအမ်ားစုကေတာ့ ျပန္လို႕လြယ္ကူတဲ့ ဘုရားၾကီးကို သြားပါတယ္။ ကားခမရွိလည္း ေျခလ်င္သုတ္လို႕ရတဲ့ အကြာအေ၀းမွာ ရွိတာကိုး။ ၄၁ လမ္းမၾကီးေပၚက ေနပူၾကဲၾကဲေန႕ေတြအမွတ္ရစရာပဲ။ ဘုရားၾကီးေရာက္လို႕ ဘုရားပရိ၀ုဏ္ထဲ တစ္ပတ္ပတ္ၿပီးရင္ လိပ္ကန္ေဘးမွာ တစ္ေနကုန္ ထိုင္ေတာ့တာပါ။ ဘာရယ္ကို မဟုတ္ဘူး ။ လြတ္လပ္ခြင့္ေလးကို တရိႈက္မက္မက္ခံစားတာပါပဲ။

ေျပာရင္းနဲ႕ လြမ္းသြားတာ အဆိုေတာ္အငဲရဲ႕ “တစ္ခါတုန္းက မႏၱေလး” ဟာ ရဟန္းတစ္ပါးနဲ႕လည္း ဆိုင္ေနျပန္ပါေရာလား။ ဒါေပမယ့္ ရိုမႏၱိက(Romantic)စာမ်က္ႏွာေတြေတာ့ ပန္းေရာင္ မလႊမ္းခဲ့ဘူးေပါ့ေလ။

သီတဂူလမ္း

ဒိုင္ယာရီစာမ်က္ႏွာ အေဟာင္းေတြကို လွန္မိေတာ့ ေတာက္ေတာက္ပပေန႕ေတြကို ေကာက္ယူ ေမႊးမိျပန္ပါတယ္။သီတဂူေၾကာင့္ ေမႊးရတာပါ။ သူကေတာ့ သီတဂူစိုက္တဲ့ ပန္းေတြၾကား ၀င္ပြင့္ခြင့္ ရလိုက္တာပါ။ မတ္လရဲ႕ အေစာပိုင္းေန႕ေတြဟာ သီတဂူဆရာေတာ္ၾကီးေမြးေန႕ ပြဲေတာ္အမီ လွပေနခဲ့ပါတယ္။ သာသနာ့အလံေတာ္ေတြ၊ သီတဂူအထိမ္းအမွတ္တံခြန္ေတြ ၊ ႏိုင္ငံတကာေရာင္စံု သေကၤတေတြက စစ္ကိုင္းေတာင္တစ္ရိုး တလူလူလြင့္ေနခဲ့ပါေရာ့။ ဆြမ္းဦးပုညရွင္ဆီက ဆည္း လည္းသံေတြကို ၾကားၾကားသမွ် အားလံုးက သိမ္းပိုက္မိၾကေပါ့။

သီတဂူဆရာေတာ္ၾကီးရဲ႕ ၇၂ ျပည့္ေမြးေန႕ေတာ္မွာ အမွတ္တရေတြ ေမာ္ကြန္းထိုးဖို႕ အမ်ားသား..။
၁။သီတဂူကမၻာ့ဗုဒၶတကၠသိုလ္ၾကီးရဲ႕သႏၱိမဟာဘဲြ႔ႏွင္းခန္းမၾကီးဖြင့္ပြဲနဲ႕တြဲၿပီးသီတဂူကမၻာ့ဗုဒၶတကၠ
သိုလ္ပထမဆံုးအသုတ္ ၀ိဇၨာတန္းပညာသင္ေတြကို B.A ဘြဲ႕ႏွင္းအပ္ၾကမယ္။
၂။သီတဂူဆရာေတာ္ၾကီးကို ထိုင္းဘုရင့္ႏိုင္ငံေတာ္ Mahamakut University က ဂုဏ္ထူးေဆာင္ ပါရဂူဘြဲ႕ဆက္ကပ္ၾကမယ္၊
၃။သီတဂူဆရာေတာ္ၾကီးရဲ႕ အေမြ႕ေလ်ာ္ဆံုးဆႏၵေတာ္နဲ႕ ဖန္တီးခဲ့တဲ့ (Association of Theravada Buddhist Universities) အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာေထရ၀ါဒတကၠသိုလ္မ်ားအဖြဲ႕ၾကီးရဲ႕ ဒုတိယေျမာက္ ညီလာခံကိုက်င္းပၾကမယ္ေပါ့။

သီတဂူဆရာေတာ္ၾကီးက အိႏၵိယကို မေမ့ခဲ့ဘူး။ တကယ္ေတာ့ အိႏၵိယကိုသာမဟုတ္ဘူး။ မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြကို သူ႕ေန႕စြဲထဲ ထည့္ေရးခဲ့တာပါ။ ဆရာေတာ္ၾကီးက အိႏၵိယကို တစ္ႏွစ္တစ္ေခါက္ေတာ့ ေရာက္လာေလ့ရွိပါတယ္။ အိႏၵိယႏိုင္ငံတကၠသိုလ္အသီးသီးမွာ ပညာသင္ေနတဲ့ရဟန္းေတြ (ဒီႏွစ္ဆို သံုးရာေက်ာ္ေလာက္ရွိပါတယ္) အတြက္ တစ္ႏွစ္လ်င္ အေမရိကန္ေဒၚလာ ၁၀၀ စီ လွဴဒါန္းေလ့ရွိပါတယ္။

“မင္းတို႕ရတာေတာ့ တစ္ရာေပါ့ကြာ ငါ့မွာေတာ့ သံုးေသာင္း ”ဆိုတာမိ်ဳးခပ္ရႊင္ရႊင္လည္း မိန္႕ေလ့ရွိပါတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဆရာေတာ့္စကားနာၾကားခြင့္ရတာကိုက ကံထူးျခင္းတစ္မ်ိဳးပါ။ ၿပီးေတာ့လည္း သီဟိုဠ္ကြ်န္းကိုလည္း ဆရာေတာ္က ၾကြေလ့ရွိပါသတဲ့။ သီဟုိဠ္မွာ ပညာသင္ေနတဲ့ရဟန္းေတာ္ေတြကိုလည္း ဆရာေတာ္က မွတ္မွတ္ရရရွိခဲ့ပါတယ္။

ဒီေတာ့ ဆရာေတာ္ရဲ႕ ေမြးေန႕မဂၤလာနဲ႕ တြဲဖက္ထားတဲ့ ႏိုင္ငံတကာပြဲမွာ မဇၥ်ိမနဲ႕ သီဟိုဠ္ကို ပြဲထုတ္ေတာ့တာပါပဲ။ “အိႏၵိယက ပညာသင္ရဟန္းေတာ္ ဆယ္ပါး။ သီရိလကၤာက ပညာသင္ရဟန္း ေတာ္ဆယ္ပါး ၾကြလာေစ”တဲ့။ဆရာေတာ္ကိုယ္တိုင္လက္မွတ္ထိုးထားတဲ့ ဂုဏ္ယူဖြယ္ဖိတ္စာမွာ မ်ိဳးဆက္သစ္ရဟန္းေတာ္ေတြ အားသစ္ခ့ဲၾကေပါ့။

အဲဒီဖိတ္စာဟာMMWAI(အိႏၵိယႏိုင္ငံလံုးဆိုင္ရာျမန္မာပညာသင္ရဟန္းေတာ္မ်ားသာယာဖြံၿဖိဳးေရး
အဖြဲ႕) ၾကီးရဲ႕ အသက္သြင္းေရြးခ်ယ္မႈနဲ႕ သီဟပူရ(Singapore)မွာ ေက်ာက္ခ်ေနတဲ့သူ႔အတြက္ လည္း အက်ံဳး၀င္ခဲ့ပါတယ္။အိႏၵိယကို ကိုယ္စားျပဳမယ့္ ရဟန္းေတာ္ဆယ္ပါးထဲ သူလည္း စာတမ္းတစ္ေစာင္ဖတ္ဖို႕ ခပ္သုတ္သုတ္ၾကိဳးစားလို႕ ခ်န္ဂီေလဆိပ္ကေန ပိုးသားေလေၾကာင္း(Silk Air)နဲ႕ အျမန္ျပန္ခဲ့တယ္..။

ေလယာဥ္ေပၚမွာ မွတ္မွတ္ရရေတြ႕ခဲ့ရတဲ့ ကမၻာ့ဗုဒၶစာေပပညာရွင္ၾကီး ေဒါက္တာဂုဏရတနကို မသိနိုးနား ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ႏႈတ္ဆက္ခဲ့မိေသးရဲ႕။ ညီလာခံတက္ၾကမယ့္သူအခ်င္းခ်င္းေပါ့..။ၿပီးမွ မ်က္ႏွာပူရတယ္..။ ညီလာခံမွာ ဆရာေတာ္ၾကီးက သဘာပတိထိုင္ခံုမွာ မိန္႕မိန္႕ၾကီးသီတင္း သံုးလို႕..။ ဆရာေတာ္ၾကီးက အေမရိကားမွာ ႏွစ္ရွည္လမ်ားေနထိုင္သာသနာျပဳေနတဲ့ က်မ္းျပဳ သီဟိုဠ္ဆရာေတာ္ၾကီးပါ။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ မတ္လအေစာပိုင္းရက္ေတြအမီ စစ္ကိုင္းရဲ႕ သံေခ်ာင္းေခါက္သံေတြဆီ သူ႕ေျခလွမ္း ေတြ သြက္ခဲ့ပါေတာ့တယ္။

မတ္လ(၄)ရက္ ရန္ကုန္က ထြက္ခြာ...ရန္ကုန္အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာေထရ၀ါဒဗုဒၶသာသနာျပဳ တကၠသိုလ္မုခ္ဦး၀က ကားစထြက္ေတာ့ နံနက္၃း၃၀ နာရီ..။
ပါေမာကၡ၊ ကထိကဆရာေတာ္ေတြ၊ လူပုဂၢိဳလ္ပါေမာကၡ၊ ကထိကဆရာ ဆရာမေတြနဲ႕အတူေပါ့။
သူကေတာ့ သီတဂူဆရာေတာ္ရဲ႕ ဖိတ္ၾကားစာရင္းမွာ ပါေသာ္လည္း “ ကိုယ့္အစီအစဥ္နဲ႕ ကိုယ္ၾကြ ကုန္က်စားရိတ္ စစ္ကိုင္းမွာထုတ္ယူ”ဆိုတဲ့သီတဂူမိတ္ေဆြပါေမာကၡတစ္ခ်ိဳ႕ရဲ႕ အေၾကာင္းျပန္ခ်က္ ေၾကာင့္ ကားလက္မွတ္အဆင္သင့္ျဖတ္ထားေပမယ့္ အေဖာ္ေကာင္းလို႕ ေထရ၀ါဒခရီးစဥ္ထဲ ေရာပါမိပါေရာ။