မစိုုးရိမ္နိဒါန္း

(၁)
မစိုုးရိမ္တိုုက္သစ္ဆရာေတာ္ဘုုရားၾကီး အရွင္ရာဇဓမၼာဘိ၀ံသ၏ သက္ေတာ္(၇၅)ႏွစ္ျပည့္အထိမ္းအမွတ္ၾသ၀ါဒကထာမ်ား စာအုုပ္ၾကီးကိုု ဗာရာဏသီေဆာင္းတစ္ည ဖတ္ခြင့္ရခဲ့သည္တြင္ မစိုုးရိမ္အလြမ္းေဆာင္းပါးအခ်ိဳ႕ကိုု ေရးျဖစ္ခဲ့သည္။ အင္တာနက္စာဖတ္ပရိသတ္၏ အားေပးမႈကိုု ရခဲ့၏။
ဆက္ေရးခ်င္စရာအေတြးမ်ား အံုုက်င္းဖြဲ႕ေနသည့္တိုုင္ အျခားအားထုုတ္ဖြယ္ကိစၥမ်ားႏွင့္ ရႈပ္ေထြးကာ ကီးဘုုတ္ႏွင့္ မစိုုးရိမ္အေတြး ေ၀းေနခဲ့ရသည္။

သိုု႕ေသာ္ မိတ္ေဆြရဟန္းေတာ္အခ်ိဳ႕က စာအုုပ္ေလးအျဖစ္ဖန္တီးေပးလ ွ်င္ အြန္လိုုင္းႏွင့္ ထိေတြ႕ခြင့္ မရႏိုုင္သည့္ စာဖတ္ပရိသတ္အတြက္ အက်ိဳးမ်ားႏုုိင္သည္ ဟုု သညာေပးၾကသျဖင့္ လြန္ခဲ့ေသာႏွစ္က ေက်ာင္းဒကာလွသီတာမိသားစုု၏ မတည္အလွဴေငြႏွင့္ မိတ္ေဆြရဟန္းေတာ္အရွင္ညာဏိႏၵ(ေထရ၀ါဒတကၠသိုုလ္)၏ စီမံမႈျဖင့္ ဘုုတ္အုုပ္ပါးပါးေလးအျဖစ္ ထုုတ္ေ၀ခဲ့ဖူးသည္။

စာဖတ္သူမ်ားလက္ထဲ စာအုုပ္ေလး၏ စီးပ်ံ႕႕ႏႈန္းမည္မ ွ် ရွိသည္မသိရေသာ္လည္း အၾကည္ႏူးရဆံုုးဆုုလဒ္တစ္ခုုအျဖစ္ ေဆာင္းပါးမ်ား၏ အဓိကပုုဂၢိဳလ္ေက်းဇူးရွင္မစိုုးရိမ္တိုုက္သစ္ဆရာေတာ္ၾကီးအား
ထိုုစာအုုပ္ေလးကိုု ဆက္ကပ္ခြင့္ရခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။

အံ့ၾသဖြယ္ေကာင္းစြာ ဆရာေတာ္ၾကီးက မူရင္းေဆာင္းပါးမ်ားကိုု (တပည့္ဥပါသိကာတစ္ဦးက ေဒါင္းလုုဒ္ (Download)ဆြဲဆက္ကပ္သျဖင့္ )ဖတ္ရႈၿပီးျဖစ္ေနျခင္းပင္..။ ေခတ္မီေတာ္မူပါေပစြ..။
လြန္ခဲ့ေသာႏွစ္က ဆရာေတာ္ဘုုရားၾကီးကိုု ၀င္ေရာက္ဂါရ၀ျပဳမိခ်ိန္ ''မင္းလားကြ ဓမၼဂဂၤါ'' ဟူေသာ ႏႈတ္ခြန္းဆက္စကားေတာ္သည္လည္း
လြန္မင္းစြာ ခ်ီးေျမွာက္လိုုက္ျခင္းဟုု ဂုုဏ္ယူပီတိျဖစ္ရပါသည္။

(၂)
မစိုုးရိမ္အ၀န္းအ၀ိုု္င္းက ျမတ္ႏိုုးစရာေကာင္းပါသည္။ လြတ္လပ္စြာ ပညာသင္ၾကားလိုုေသာ စာသင္သားရွင္ပ်ိဳရဟန္းပ်ိဳမ်ားအတြက္ အေႏွာင္အဖြဲ႕ကင္းလွေသာ ရိုုးရာစာသင္တိုုက္ၾကီးတစ္တိုုက္ျဖစ္သည္။ အရည္အခ်င္းကိုုသာ ထက္ေအာင္ေသြးႏိုုင္လ်င္
ထိုုက္သူယူေစ စနစ္ကိုု အတိအက်က်င့္သံုုးေသာေၾကာင့္ အနာဂတ္ေသေသခ်ာခ်ာရွိေသာအဖြဲ႕အစည္းတစ္ရပ္အျဖစ္လည္း ကိုုးစားႏိုုင္ပါသည္။
ရာစုုသစ္စီးေၾကာင္းထဲ ေနာက္က်မက်န္ရစ္ဖိုု႕  စနစ္သစ္ပရိယတ္ပညာေရးစီမံကိန္းမ်ားကိုု စမ္းသပ္မိတ္ဆက္ေပးေနၿပီ ဟုု သိရသည့္အတြက္ သာသနာ့ခံတပ္ၾကီးအျဖစ္သာမက ေရွ႕တန္းခ်ီသာသနာ့တပ္ေတာ္ၾကီးအျဖစ္လည္း အားတက္စရာျမင္ေတြ႕ရျပန္ပါသည္။

ဤစာစုုမ်ားကိုု ေရးျဖစ္ခဲ့ျခင္း၏ အဓိကအေၾကာင္းတရားသည္ မစိုုးရိမ္ပရိ၀ုုဏ္အတြင္း ႏွစ္ေပါင္းရာခ်ီၾကာေအာင္ က်င့္သံုုးေအာင္ျမင္ခဲ့ၿပီးသည့္ မစိုုးရိမ္ဆရာေတာ္ဘုုရားၾကီး ဦးသူရိယခ်မွတ္လမ္းျပေတာ္မူခဲ့သည့္ ထပ္တူေနရာေပးတတ္ျခင္းသမာနတၱတာသဂၤဟတရားျမတ္ကိုု ပူေဇာ္လိုုျခင္းပင္ျဖစ္ပါသည္။

ယေန႕သာသနာ့နယ္ပယ္တြင္ ပရိယတ္ျဖစ္ေစ၊ ပဋိပတ္ျဖစ္ေစ ေက်ာ္ေဇာထင္ရွားသည့္
ဆရာေတာ္ၾကီးမ်ား မ်က္ကြယ္ျပဳသြားသည္ႏွင့္ ရုုတ္တရက္ျပိဳက်ပ်က္စီးသြားေသာေက်ာင္းေတာ္ၾကီးအခ်ိဳ႕ကိုု ႏွေမ်ာဖြယ္ရာ ျမင္ေတြ႕ ၾကားသိကာ သံေ၀ဂယူဖူးၾကပါလိမ့္မည္။ ဆရာေတာ္ၾကီးမ်ားက သက္ရွိထင္ရွားကာလတြင္ ပုုခံုုးအနားထား အားကိုုးရေလာက္သည့္ ဆက္ခံသူကိုု မေရြးခ်ယ္ခဲ့ျခင္း (သိုု႕မဟုုတ္)အေရြးခ်ယ္ခံပုုဂၢိဳလ္ မေမြးျမဴႏိုုင္ခဲ့ျခင္း ခ်ိဳ႕တဲ့ခဲ့သည္မွာ ထင္ရွားလွသည္။ မစိုုးရိမ္တြင္ ထိုုကဲ့သုုိ႕ေသာ အားနည္းခ်က္မရွိပါ။
အရည္အေသြးရွိေအာင္ ေမြးျမဴကာ ေနရာေပးအပ္ရန္ ဖြဲ႕စည္းပံုုအေျခခံဥပေဒျဖစ္သည့္ ကတိက၀တ္စာတမ္းၾကီး ခိုုင္ခိုုင္မာမာေရးဆြဲထားေလသည္။ ပုုဂၢိဳလ္ေရးခင္မင္မႈ၊ေဆြမ်ိဳးသံေယာဇဥ္စေသာအရာမ်ားေၾကာင့္ ေနရာေပးျခင္းက အဖြဲ႕အစည္း၊ဂုုိဏ္းဂဏႏွင့္ ႏိုုင္ငံအုုပ္ခ်ဳပ္ေရးမ်ားကိုု အဓိက ေဆြးေျမ႕ေၾကမြသြားေစႏိုုင္သည့္ သံေခ်းတက္လြယ္ေသာ အရာအစစ္ျဖစ္သည္။
မစိုုးရိမ္သည္ သံေခ်းမတက္ေသး…။

(၃)
မၾကာမီမွာ မစိုုးရိမ္တိုုက္သစ္ဆရာေတာ္ဘုုရားၾကီး သက္ေတာ္(၈၀)ျပည့္ေတာ္မည္။
ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ပရိယတၱိစာေပသီလကိုု ျဖည့္က်င့္ေတာ္မူခဲ့သည့္ ဆရာေတာ္ၾကီးအား ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာေသာ တပည့္မ်ားက ထိုုက္တန္ေသာဂုုဏ္ျပဳျခင္းျဖင့္ ပူေဇာ္ၾကေလမည္။ ဆရာျမတ္၏ ေျခမႈန္ကိုု အတူနမ္းရိႈက္ခဲ့ၾကဖူးသူ တပည့္ေဟာင္းတပည္သစ္မ်ား ျပန္ဆံုုၾကမည့္ ညေနကိုုပင္ သတ္မွတ္ခဲ့ၾကၿပီ။
ထိုုသိုု႕ေသာ ညေနဆီ စိတ္ေစာေနခဲ့၏။ ငယ္မူငယ္ေသြးေန႕ရက္မ်ားအေၾကာင္း မိတ္ေဆြရဟန္းေတာ္မ်ားႏွင့္ အေထြေထြသာကစ ၦာျဖစ္ၾကဦးမည္ ထင္ပါသည္။

ထိုုသိုု႕ေသာ ညေနအတြက္ အမွတ္တရအျဖစ္ မစိုုးရိမ္အလြမ္းစာစုုေလးမ်ားကိုု စာအုုပ္အျဖစ္ ေ၀ငွခ်င္သည္။
သိုု႕ျဖင္ ဤဘုုတ္အုုပ္ငယ္ေလးကိုု စီစဥ္ျဖစ္ပါသည္။
ၾသစေတးလ်ႏိုုင္ငံ၊ဆစ္ဒနီျမိဳ႕ေတာ္မွ ဥပါသိကာေဒၚသီတာေဆြက စာအုုပ္ေရ(၄၀၀၀)ရုုိက္ႏွိပ္လွဴဒါန္းရန္ ကုုသိုုလ္တာ၀န္ယူမည္ျဖစ္၍ စိတ္လက္ေပါ့ပါးစရာေကာင္းလွသည္။

ေနရီရီစာအုုပ္တိုုက္ပိုုင္ရွင္ ေဒၚနီနီႏိုုင္ကေတာ့ ေလးျမတ္ဖြယ္ေကာင္းလွသည့္ မစိုုးရိမ္သာသနာ့အေရးအရာမ်ားကိုု အမ်ားသူငါ ၾကည္ညိဳခြင့္ရေအာင္ ျဖန္႕ခ်ီခြင့္ေပးဖိုု႕ ေလ ွ်ာက္ထားျပန္ပါသည္။
စာေရးဆရာတစ္ဦးအေနျဖင့္ ကိုယ့္ေရးထားသည့္စာေပလက္ရာကိုု မ်ားမ်ားဖတ္ေလ..မ်ားမ်ားၾကိဳက္ေလဥပါဒါန္ပိုုးက ကုုိက္တတ္ေလသမိုု႕ ကန္႕ကြက္ဖြယ္အေၾကာင္းမျမင္။

ဤစာအုုပ္ငယ္ေလးႏွင့္ ပတ္သက္၍
မစိုုးရိမ္အလြမ္းစာစုုမ်ားေရးသားရန္ အၾကံေပါက္ေစေသာ  
မစိုုးရိမ္တိုုက္သစ္ဆရာေတာ္ဘုုရားၾကီး၏ စိန္ရတုုၾသ၀ါဒကထာမ်ားဘုုတ္အုုပ္ထူထူၾကီးကိုု ဖန္တီးပံုုေဖာ္ခဲ့သည့္ မစိုုးရိမ္တိုုက္သစ္နာယကဆရာေတာ္အရွင္က၀ိႏၵာဘိ၀ံသအား မွတ္တမ္းတင္အပ္ပါေၾကာင္းႏွင့္ မစိုုးရိမ္တိုုက္သစ္တြင္ ပညာသင္ၾကားခြင့္ရေစရန္ စီမံအပ္ႏွံေပးခဲ့ရုုံသာမက အစစအရာရာေစာင့္ေရွာက္ေတာ္မူခဲ့သည့္ ေက်းဇူးရွင္ဆရာျမတ္ အရွင္ဇနက(ၾကာပိုု႕ရြာ၊ခင္ဦးျမိဳ႕နယ္၊စစ္ကိုုင္းတိုုင္းေဒသၾကီး)အား
 ေလးျမတ္စြာ ဂါရ၀ျပဳလိုုက္ပါေၾကာင္း...။

ဓမၼဂဂၤါ
@အရွင္၀ိစိတၱသာရ
ဧည့္ပါေမာကၡ
ပါဠိစာေပဌာန
ဗဟိုုတိဘက္ေလ့လာေရးတကၠသုုိလ္
ဗာရာဏသီျမိဳ႕၊အိႏၵိယႏိုုင္ငံ
(စာအုပ္မိတ္ဆက္နိဒါန္း..... )

ျဗဟၼစိုုရ္လက္သီးခ်က္မ်ား

(၁)
သူ႕ဘ၀မွာ လက္သီးေတြ အမ်ားၾကီးမျဖတ္သန္းဖူးပါ..။
ငယ္စဥ္ေက်ာင္းသားကိုုရင္ေပါက္စေလးဘ၀က ေက်ာင္းသားၾကီး ကိုုရင္ၾကီးမ်ား၏႕  ၾကီးႏိုုင္ငယ္ညွင္းလက္သီးအခ်ိဳ႕ကိုု စပ္ဖ်င္းဖ်င္းခံစားခဲ့ဖူးေသာ္လည္း ယခုုအခ်ိန္မွာေတာ့ မွတ္မွတ္ရရနာက်င္မႈရယ္လိုု႕ မထင္က်န္ေတာ့..။ ထိုု႕ေနာက္ ရုုပ္ရွင္ပိတ္သားျပင္ေပၚက ဘရုုစ္လီ၏ ေဒါသလက္သီး၊ လက္ေ၀ွ႕ၾကိဳး၀ိုုင္းထဲက မိုုဟာမက္အလီ၏ အံ့ဘနန္းလက္သီး...။ မိုုက္တိုုင္စံ၏ သံမဏိလက္သီး.....။ တရုုတ္သိုုင္း၀တၳဳမ်ားကိုု ဖတ္မိခ်ိန္မွာေတာ့ မဟာအတြင္းအားလက္သီး...။
ထိုု႕သိုု႕လ ွ်င္ အႏုုပညာလက္သီး၊ကိုုယ္ခံပညာလက္သီးႏွင့္ စိတ္ကူးယဥ္လက္သီးမ်ား...။

မင္းတုုန္းမင္းၾကီးႏွင့္ ငါးေျခာက္ျပားအေၾကာင္း ဖတ္ရသည့္အခါ သူ႕ဘ၀တစ္ေလ ွ်ာက္လံုုး အသိဥာဏ္မ်က္လံုုးမီးပြင့္မ်ား မၾကာခဏ
ဖ်ပ္ကနဲ ဖ်ပ္ကနဲ လင္းသြားေစေလ့ရွိေသာ ျဗဟၼစိုုရ္လက္သီးခ်က္မ်ားကိုု သတိရေနတတ္ပါသည္။
မင္းတုုန္းမင္းၾကီးကေတာ့ သိုုမွီးသိမ္းဆည္းရန္ တာ၀န္ေပးထားသည့္ ငါးေျခာက္ျပားေပ်ာက္ဆံုုးမႈေၾကာင့္ ဆရာဘုုန္းေတာ္ၾကီး၏ ေက်ာျပင္ ေဗ်ာတင္အျပစ္ေပးမႈ ၾကိမ္လံုုး၀င့္သံတရႊမ္းရႊမ္းေအာက္တြင္ အလူးလူးအလဲလဲ...။
 ႏိုင္ငံ့ဥေသ ွ်ာင္ဘုုရင္မင္းျမတ္အျဖစ္သိုု႕  ေရာက္သည့္တိုုင္ ေက်ာျပင္ေပၚက ၾကိမ္လံုုးအရွိဳးရာမ်ားက ထင္းထင္းၾကီးက်န္ေနေသးသည္..တဲ့..။ တတိယျမန္မာႏိုုင္ငံေတာ္၏ ေနာက္ဆံုုးထြက္သက္ကာလတြင္ နယ္ခ်ဲ႕ ျဗိတိသ ွ်တိုု႕ႏွင့္  မတိုုးမဆုုတ္သာလွေသာ စစ္ေရး၊သံတမန္ေရး စသည္မ်ားသာမက ရႈပ္ေထြးေပြလီလွေသာ နန္းတြင္းအေရးအရာမ်ားကိုုပါ ဆရာဘုုနး္ေတာ္ၾကီး၏ ၾကိမ္လံုုး၀င့္သံမ်ားကေပးေသာ သင္ခန္းစာျဖင့္ ေက်ာ္လႊားႏိုုင္ခဲ့သည္မွာ ထင္ရွားလွပါသည္။ 
သူကိုုယ္တိုုင္ကေရာ.....။
ယခုုႏွစ္ေဆာင္းတစ္ရြာ၊ႏွင္းတစ္ျမိဳ႕ရာသီတြင္ သက္ေတာ္(၈၀)ျပည့္ေတာ္မူမည့္  မစိုုးရိမ္တိုုက္သစ္ဆရာေတာ္ၾကီး၏ ျဗဟၼစိုုရ္လက္သီးခ်က္မ်ားက ဘ၀ႏိႈးစက္သံမ်ားအျဖစ္ လိုုက္လံေစာင့္ေရွာက္ေနသလိုု ခံစားရျမဲျဖစ္ပါသည္။ ငယ္စဥ္က စာသင္ဘက္သီတင္းသံုုးေဖာ္မ်ားေရွ႕တြင္ မ်က္ႏွာပ်က္စရာေကာင္းသည္ ဟုု ထင္မွတ္ခဲ့မိေသာ္လည္း
ယခုုသူကိုုယ္တိုုင္ဆရာဘ၀ေရာက္ခ်ိန္မွာေတာ့ ဆရာေတာ္ၾကီး၏ လက္သီးခ်က္မ်ားတြင္ ျဗဟၼစိုုရ္ရနံ႕ကိုု ရႈိက္မိကာ
ထိုုလက္သီးခ်က္မ်ားကိုုပင္ တမ္းတဂုုဏ္ယူေနမိျပန္ေတာ့သည္။
ေအာ္ ျဗဟၼစိုုရ္လက္သီးခ်က္မ်ား...။

သူသည္ မ်ားေသာအားျဖင့္ အခ်ိဳးေျပလွေသာ စာသင္သားငယ္တစ္ပါးမဟုုတ္ခဲ့..။ ေထာင့္မက်ိဳးလွေသာ အမူအရာ၊ အသြင္အျပင္စရိုုက္ကိုု ပိုုင္ဆိုုင္ကာ
ပိျပားရိုုးစင္းစြာ က်င့္သံုုးေနထိုုင္ရေလမည့္ ေလာကုုတၱရာပတ္၀န္းက်င္တြင္ တစ္ခုုမဟုုတ္တစ္ခုုေတာ့ မွားေနတတ္ခဲ့သည္။
မိတ္ေဆြမ်ားထံ အေစာပိုုင္းေရးသားခဲ့ေသာ ေပးစာမ်ားတြင္ အမွားမ်ားစြာျဖင့္ ဟုု သူကိုုယ္တိုုင္က ေက်နပ္စြာ လက္မွတ္ထိုုးခဲ့သည္။
ဘယ္ေလာက္မ်ား ေၾကာင္လိုုက္တဲ့ ေမာင္ရွင္ငတိေလးပါလဲ.။
မည္သိုု႕ဆိုုေစ အမွားနည္းႏိုုင္သမ ွ် နည္းစြာ ၀ိနည္းစည္းကမ္းမ်ား၏ ပဲ့ျပင္မႈကိုု လိုုက္နာတတ္ေသာ အခြ်န္အမြန္သာသနာ့၀န္ထမ္းရွင္ရဟန္းတစ္ပါးျဖစ္လာေစရန္ ဆရာျမတ္အဆူဆူတိုု႕ကေတာ့ နည္းလမ္းအသြယ္သြယ္ျဖင့္ ထိန္းေက်ာင္းေပးခဲ့ၾကသည္သာ..။

ထိုုပဲ့ထိန္းပုုဂၢိဳလ္ျမတ္တိုု႕တြင္ မစိုုးရိမ္တိုုက္သစ္ဆရာေတာ္ၾကီးကေတာ့ ခပ္စပ္စပ္ၾသ၀ါဒ၊ သိုု႕မဟုုတ္ ထိထိမိမိလက္သီး..သိုု႕မဟုုတ္ စူးစူးေအာင့္ေအာင့္ဖေနာင့္တိုု႕ျဖင့္ လမ္းေၾကာင္းတည့္မတ္ေပးတတ္ျမဲျဖစ္ပါသည္။ အေမရိကားတြင္ ေနထိုုင္သီတင္းသံုုးေနသည့္ စာဆိုုေတာ္ရဟန္းတစ္ပါးျဖစ္သူ အရွင္ဥာဏိကာဘိ၀ံသကေတာ့ ဆရာေတာ္ၾကီး၏ ဖေနာင့္ကိုု လြမ္းစြာ ေရႊဖေနာင့္ပိုုင္ရွင္ ဟူေသာ အက္ေဆးတစ္ပုုဒ္ျဖင့္ မစိုုးရိမ္အတိတ္ဆီ ျပန္ေျပး၀င္လာတာ ျမင္လိုုက္ရသည္။

သူအတြက္ကေတာ့  လက္သီးမွ တကယ့္လက္သီး...။
ထိခ်က္မွန္လွေသာ ၊ စူးစူးနစ္နစ္ ရွိလွေသာ ျဗဟၼစိုုရ္လက္သီးခ်က္မ်ား..။



(၂)

၁၉၈၈ ခုုႏွစ္ ၀ါဆိုုဦးကာလတြင္ သူက မစိုုးရိမ္တိုုက္သစ္၏ နာရီသံေခ်ာင္းေခါက္သံႏွင့္ မႏၱေလး၏ နံနက္ေစာေစာဘံုုေလာင္းဆြမ္းခံခ်ိန္မ်ားဆီ ခိုုလႈံေနခဲ့သည္။ အသက္(၁၄)ႏွစ္...။ပရိယတၱိသာသနဟိတသာသနာလကၤာရသာမေဏေက်ာ္ျဖစ္ေရး အိပ္မက္လမ္းေဖာက္ကာ ပိဋကတ္စာအုုပ္ထူထူၾကီးမ်ားကိုု ထမ္း၊ သင္ရိုုးအဆန္းမ်ားကိုု က်က္မွတ္ေပ်ာ္ရႊင္ေနခဲ့ပါေလသည္။
သိုု႕ေသာ္ ထိုုအိပ္မက္က မလံုုျခံဳခဲ့ပါ..။ ဆိုုရွယ္လစ္မိုုးသားတိမ္လိပ္မ်ား ျပိဳဆင္းက်လာသည္။ ေသြးျမစ္ၾကီးက မ်က္ရည္ပင္လယ္အျဖစ္ စီးဆင္းလာခဲ့သည္။ ျပည္သူတိုု႕၏ ငိုုရႈိက္သံမ်ားက ေက်ာင္းကန္၀ိဟာပရိ၀ုုဏ္နံရံအတြင္းရွိ စာခ်စာသင္ရွင္ရဟန္းျမတ္တိုု႕၏ စာအံေက်ာင္းမ်ားဆီ ပဲ့တင္လာခဲ့သည္။
ထိုုႏွစ္က ဒီမုုိကေရစီ ဆိုုေသာ စကားလံုုးအသစ္ကိုု သူ  ၾကားနာခဲ့ရသည္။

 ေလာကီမပြားစီးဘဲ ေလာကုုတၱရာမတည္ႏိုုင္...။ ေလာကီမျငိမ္းခ်မ္းေတာ့လ ွ်င္ ေလာကုုတၱရာလည္း ႏြမ္းပါးေသြ႕ေျခာက္ရျမဲပင္ျဖစ္ေတာ့သည္။ ျပည္သူႏွင့္ ရွင္ရဟန္းတိုု႕ၾကားတြင္ ပါးလ်ေသာ္လည္း မာေက်ာခိုုင္ခံ့သည့္ သာသနာဟူေသာဓမၼၾကိဳးမ ွ်င္တစ္ေခ်ာင္းက ႏွလံုုးသားခ်င္း..။ ေ၀ဒနာကၡႏၶာခ်င္း ျမဲျမံေအာင္ ခ်ိတ္ဆက္ထားေလသည္။

ျပည္သူ႕အသံကိုု အျမဲနားစြင့္ေလ့ရွိကာ ျပည္သူ႕ဒုုကၡကိုု စာနာေတာ္မူေလ့ရွိေသာ ဆရာေတာ္ၾကီးမ်ား ဦးေဆာင္သည့္ မစိုုးရိမ္သည္ ျပည္သူမ်ားႏွင့္ ေသြးအမ်ိဳးအစား၊ေ၀ဒနာအမ်ိဳးအစား တူမ ွ်ေၾကာင္း ျပသခဲ့ေလသည္။ သံဃာေတာ္မ်ား ေနပူၾကဲၾကဲ လမ္းမမ်ားေပၚ ျပည္သူမ်ားႏွင့္ တစ္ေသြးတစ္သားတည္း ေရာေႏွာသြားသည္။
သိုု႕ႏွင့္ ပရိယတၱိစာသင္ခန္းမ်ား ယာယီပိတ္ထားရေတာ့သည္။( သိုု႕ေသာ္ လံုုး၀ပိတ္လိုုက္သည္ေတာ့ မဟုုတ္ေပ။
အေရးေပၚကိစၥမ်ား မရွိလ်င္ စာအံစာက်က္ျခင္းကိုုေတာ့ အားထုုတ္ၾကရသည္။ )
အုုပ္ခ်ဳပ္ေရးယႏၱရာမ်ား ျပိဳလဲက်ေနၿပီျဖစ္ေသာ မႏၱေလးျမိဳ႕ျပတြင္ ျပည္သူတိုု႕၏ အသက္အိုုးအိမ္ကိုု အျခားေက်ာင္းတိုုက္မွ သံဃာေတာ္မ်ားႏွင့္ ညီညြတ္တိုုင္ပင္ကာ တရားဓမၼလက္နက္ျဖင့္ ကာကြယ္ေပးခဲ့ရေလသည္။ ေလးျပင္ေလးရပ္သံဃာေတာ္မ်ားက မႏၱေလးျမိဳ႕ေတာ္ၾကီးကိုု ေန႕ေန႕ညည ေစာင့္ေရွာက္ေပးခဲ့ၾကပါသည္။
ထိုု႕ေၾကာင့္ပင္ မႏၱေလးသည္ ပင္ကိုုယ္ဥပဓိမပ်က္ဘဲ သံဃာ့အရိပ္ျဖင့္ ရွစ္ေလးလံုုးကာလၾကီးကိုု ျဖတ္သန္းႏိုုင္ခဲ့သည္။
သိုု႕ေသာ္ ရုုတ္ရုုတ္သဲသဲကာလၾကီးတြင္ လံုုျခံဳေရးသတိရွိစြာ အခ်က္ျပသံေခ်ာင္းေခါက္သံမ်ားျဖင့္ အမွတ္သညာထားရွိရပါသည္။
သံေခ်ာင္းေခါက္သံၾကားသည္ႏွင့္ သံဃာေတာ္မ်ား စုုေ၀းေရာက္လာကာ ျပႆနာအရပ္ရပ္ကိုု တိုုင္ပင္ညွိႏိႈင္းေျဖရွင္းေတာ္မူၾကရျမဲျဖစ္သည္။


ထိုုႏွစ္က သူသည္ မစိုုးရိမ္တိုုက္သစ္၀င္ေပါက္ရွိ ဓမၼသီတဂူေက်ာင္းေဆာင္(အေပၚဆံုုးထပ္)တြင္ ေက်ာတစ္ခင္းစာ ေနရာတစ္ခုု ရပါသည္။
ဆရာေတာ္အရွင္ရာဇဓမၼာဘိ၀ံသက အလယ္ထပ္ရွိ အခန္းေလးတြင္ သီတင္းသံုုးလ်က္ရွိပါသည္။ ထိုုစဥ္က သီတဂူဆြမ္းစားေက်ာင္းေဆာင္မၿပီးေသးသည့္အတြက္  သီတဂူေက်ာင္းစာသင္သားသံဃာေတာ္မ်ား၏ သပိတ္စင္ကိုု အေပၚဆံုုးအထပ္၏ ေလွကားထိပ္တြင္ ထားရွိပါသည္။ စာသင္သားသံဃာႏွင့္
သပိတ္စင္က မ ွ်တမႈမရွိ၍ သပိတ္စင္အဆင့္တိုင္းတြင္ နံပါတ္ေရးထိုုးထားကာ
စီနီယာစာသင္သားမ်ား၏ သပိတ္မ်ားကိုု ပထမဦးစားေပးထားခြင့္ျပဳပါသည္။ က်န္သည့္ ေနရာလြတ္တြင္ ဂ်ဴနီယာစာသင္သားတိုု႕၏ သပိတ္မ်ား ထားၾကရသည္။
သူ႕လိုု ကိုုရင္ခ်ာတိတ္ေလးမ်ား၏ သပိတ္ကိုုေတာ့ သပိတ္စင္၏ ေခါင္မိုုးေပၚတြင္ ၀ါရင့္စာသင္သားရဟန္းေတာ္ၾကီးမ်ားက တင္ေပးၾကသည္။ အကန္႕မရွိ..။ ေနရာမရွိ..။ သပိတ္ျပန္ခ်လ်င္လည္း ထိုုရဟန္းေတာ္ၾကီးမ်ား၏ အကူအညီမပါဘဲ ခ်ဖိုု႕ မလြယ္...။ သပိတ္စင္က အျမင့္ၾကီး...။

(မစိုုးရိမ္တိုုက္သစ္၏ ေက်ာင္းဒကာေက်ာင္းဒကာမမ်ားက သံဃာေတာ္မ်ား ေနထုုိင္ရန္ ေက်ာင္းေဆာင္ေဆာက္လုုပ္လွဴဒါန္းသည့္အခါ ဆြမ္းစားေဆာင္ကိုုလည္း ပူးတြဲ ေဆာက္လွဴျမဲျဖစ္ပါသည္။ ထိုုအခ်ိန္က မိမိတိုု႕ သက္ဆိုုင္ရာေက်ာင္းမ်ား၏ ဆြမ္းစားေဆာင္တြင္ သပိတ္စင္ႏွင့္ ဆြမ္းစားစားပြဲမ်ား စီစဥ္ထားေလ့ရွိကာ သီျခားဆြမ္းဘုုန္းေပးၾကရပါသည္။  ယခုုလိုု ေက်ာင္းတိုုက္ၾကီိးတစ္ခုုလံုုးသီတင္းသံုုးေနၾကေသာ သံဃာေတာ္အပါးသံုုးေထာင္ခန္႕ စုုေပါင္းဆြမ္းဘုုန္းေပးႏိုုင္သည့္ ဓမၼမဟိဒၶိေက်ာင္းေဆာင္ၾကီးမေဆာက္ရေသးပါ။)

ရွစ္ေလးလံုုးအေရးအခင္းကာလၾကီးက ေန႕ေန႕ညည လႈပ္လႈပ္ခတ္ခတ္ရွိလွသည္။ ၾကြပ္ဆတ္ဆတ္ႏိုုင္လွေသာ အေျခအေနအရပ္ရပ္ကိုု
မစိုုးရိမ္တိုုက္သစ္မဟာနာယကဆရာေတာ္ၾကီးမ်ားက ထိန္းသိမ္းေတာ္မူေနၾကရသည္။
ငယ္ရြယ္တက္ၾကြေသာ မတစ္ေထာင္သား ရွင္ငယ္၊ရဟန္းငယ္တိုု႕ ၏ စိတ္ဓါတ္ေရးရာႏိုုးၾကားမႈကိုု လမ္းေၾကာင္းမလြဲေအာင္ ေစာင့္ၾကည့္ၾကပ္မတ္ေနရသည့္ အခ်ိန္လည္းျဖစ္သည္။
အထိန္းအသိမ္းမတတ္လ်င္ ေပါက္ကြဲသြားႏိုုင္သည္ကိုု ဆရာေတာ္အရွင္ရာဇဓမၼာဘိ၀ံသက သတိရွိေနခဲ့ပါသည္။ သိုု႕အတြက္ သီတင္းသံုုးေနက် ဓမၼဒါယာဒေက်ာင္းေဆာင္မွ ေက်ာင္းတိုုက္ၾကီးတစ္ခုုလံုုး၏ အ၀င္အထြက္ကိုု ေစာင့္ၾကည့္ထိန္းသိမ္းႏိုုင္မည့္ ဓမၼသီတဂူေက်ာင္းေဆာင္တြင္ ယာယီသီတင္းသံုုးေတာ္မူလ်က္ရွိပါသည္။

တစ္ညသ (၁၀ ) နာရီခန္႕အခ်ိန္ ေနာက္တစ္ရက္ဥပုုသ္ေန႕နံနက္ ဘုုံေလာင္းဆြမ္းတိုုးရန္အတြက္  သူက စိတ္ေစာစြာ သပိတ္ျပင္ထားဖိုု႕ ၀ီရိယပိုုမိသည္။
သပိတ္စင္ေခါင္မိုုးေပၚက သပိတ္ကိုု ကိုုယ့္အားကိုုယ္ကိုုးကာ တက္ယူမိေလသည္။  ကံဆိုုးခ်င္ေတာ့ သူ႕သပိတ္အနားတြင္ ႏုိ႕ မႈန္႕ေျခာက္ဗူးၾကီးတစ္လံုုး ရွိေနခဲ့သည္။
သပိတ္ကိုု မမွီမကမ္း လွမ္းဆြဲလိုုက္သည္ႏွင့္ ႏိုမႈန္ေျခာက္ဗူးၾကီးက ျပဳတ္က်လာေတာ့သည္။
သူ အသက္ရွဴရပ္သြားမလား ေအာင့္ေမ့ရေအာင္ ထိပ္ျပာသြားသည္။ သြားၿပီ...။
 ႏို႕မႈန္႕ေျခာက္ဗူးၾကီးက သပိတ္စင္ေပၚမွ ေလွကားထိပ္ကြန္ကရိၾကမ္းခင္းေပၚသိုု႕  ဂလြမ္ သံ က်ယ္ေလာင္စြာ ေပးၿပီးသည္ႏွင့္
သီတဂူေက်ာင္းေဆာင္သံုုးလႊာေလွကားထစ္မ်ားမွ တဆင့္ ဂလြမ္ ဂလြမ္ ဂလြမ္သံမ်ားအဆက္မျပတ္ျမည္ဟည္းလိမ့္ဆင္းသြားကာ
တိတ္ဆိတ္ေနေသာ စာသင္သားသံဃာေတာ္မ်ား၏ အိပ္ရာ၀င္ညခ်မ္းကိုု လွႈပ္ႏိုုးလိုုက္သည္။  အခ်က္ျပသံေခ်ာင္းေခါက္သံၾကားရသည့္ပမာ
အိပ္စက္ရန္ျပင္ဆင္ေနၾကၿပီျဖစ္ေသာ စာသင္သားသံဃာေတာ္မ်ား ေက်ာင္းေဆာင္အသီးသီး၏ အျပင္သိုု႕ ထြက္လာၾကသည္။

ထိုုႏိုု႕ေျခာက္ဗူးၾကီးက ဒုုတိယအလႊာရွိ ဆရာေတာ္၏ အခန္းေရွ႕ၾကမ္းျပင္ေပၚတြင္ ရပ္တံသြားေလသည္။ တတိယအလႊာမွ စာသင္သားရဟန္းသာမေဏမ်ားလည္း ေျခမကိုုင္မိ၊ လက္မကိုုင္မိ..။ အားလံုုး၏ အၾကည့္စူးစူးမ်ားက တရားခံျဖစ္ေသာ သူ႕ထံမွာ....။ သူ႕ရင္ထဲတြင္ ထိုုအခိုုက္အတ့ံကာလေလးမွာပင္ ကမၻာဖ်က္မိုုးၾကီးရြာ၊ ကမၻာဖ်က္မီးၾကီးေလာင္၊ ကမၻာဖ်က္ေလၾကီး တိုုက္ခတ္ေနေတာ့သည္။ ေမွာင္အတိက်လ်က္..။ ေျခလွမ္းတိုု႕လည္း မေရြ႕..။ ေျပးစရာလည္း ေျမမရွိ...။
ထိုုအခ်ိန္မွာပင္ ဆရာေတာ္ တက္လာေတာ့သည္။
ဘယ္ႏြားတုုန္း...။
တရားခံက ရွာစရာမလိုုပါ..။ ေလွကားထိပ္တြင္ သပိတ္ပိုုက္ကာ ေၾကာင္အ အ ရပ္ေနေသာ သူ႕ကိုု ေတြ႕သြားသည္။
ခြပ္ ကနဲ ျမည္သံစြဲအလကၤာသည္ သူ႕ မ်က္လံုုးတြင္ နာက်င္လင္းပြင့္သြား၏။
ဒီႏြားက မနက္မွ လုုပ္ရင္ ရသားနဲ႕....။
လက္သီးတစ္ခ်က္ႏွင့္ စကားတစ္ခြန္း.....။ ဒီမ ွ်သာ ...။
ျပႆနာကိုု ပံုုၾကီးမခ်ဲ႕တတ္ေသာ ဆရာေတာ္၏ ဆံုုးမနည္းနာကိုု ယခုုေတြးၾကည့္ေတာ့ အလြန္လွပေသသပ္လွသည္ကိုု ၾကည္ညိုဖြယ္ရာျမင္ရသည္။
ဘာမွမဟုုတ္ဘူး...ကိုုယ့္ေနရာကိုုယ္ျပန္အိပ္ၾက....။
သံဃာေတာ္မ်ား ေက်ာင္းေဆာင္အသီးသီးသိုု႕  ၿငိမ္ဆိတ္စြာ ျပန္လည္၀င္ေရာက္က်ိန္းစက္သြားၾကသည္။
ေအာ္ ေက်းဇူးၾကီးမားလွေသာ ျဗဟၼစိုုရ္လက္သီး...။


(၃)
ရွစ္ေလးလံုုးအေရးေတာ္ပံုုၾကီး၏  အညြန္႕ကိုု ခ်ိုဳးလိုုက္သည့္ႏွယ္ စစ္အုုပ္ခ်ဳပ္ေရးေအာက္သိုု႕ မႏၱေလးျမိဳ႕ၾကီး ျပားျပား၀ပ္က်ေရာက္သြားသည္။
စစ္ေျမျပင္ၾကီးသဖြယ္ ျမိဳ႕လံုုးအႏွံ႕ စစ္သားမ်ား၊ စစ္ယႏၱရားမ်ားျဖင့္ ဖုုံးလႊမ္းေနေတာ့သည္။ သူ႕ဘ၀တြင္ သည္လိုု ထူထပ္မ်ားျပားေသာ စစ္အေရာင္အေသြးကိုု ပထမဆံုုးျမင္ဖူးျခင္းျဖစ္သည္။ မစိုုးရိမ္တိုုက္သစ္ေက်ာင္းပရိ၀ုုဏ္၏ တံတိုုင္းအျပင္ဘက္တြင္ ရုုပ္ရွင္ျမင္ကြင္းထဲမွ ရန္သူ႕စခန္းသိမ္းတိုုက္ပြဲဆင္ေနၾကဟန္ စစ္သားမ်ား တေရြ႕ေရြ႕ခ်ဥ္းကပ္ေနၾကသည္ကိုု သီတဂူေက်ာင္းေဆာင္အေပၚထပ္မွ လွမ္းျမင္ေနရသည္။ ေက်ာင္းတိုုက္ၾကီး၏ မလွမ္းမကမ္းမွ အသံခ်ဲ႕စက္ျဖင့္ မခုုခံၾကဖိုု႕  သတိေပးေၾကျငာခ်က္မ်ား ဖတ္ၾကားေနသည္ကိုု မၾကာခဏၾကားေနရသည္။ ထိုုအခ်ိန္ ဆရာေတာ့္ၾသ၀ါဒက ကိုုယ့္အလုုပ္ ကိုုယ္လုုပ္ၾက...။

သံဃာေတာ္မ်ားကေတာ့ မိမိတိုု႕ ေန႕စဥ္တာ၀န္ကိုုသာ ပံုုမွန္မပ်က္ေဆာင္ရြက္ေနၾကသည္။ စစ္သားမ်ား ထူထူထပ္ထပ္၀ိုုင္းရံပတ္ထားေသာ လမ္းမ်ားကိုု ျဖတ္ကာ ဆြမ္းခံၾကြျမဲၾကြေနၾကသည္။ အစစ္အေဆး အတားအဆီမ်ားကေတာ့ ျမိဳ႕လုုံးအႏွံ႕သံဃာေတာ္မ်ား ၾကံဳေတြ႕ေနရသည္။ အေရးအခင္းကာလသပိတ္စခန္းဦးေဆာင္ခဲ့ၾကသူမ်ားကိုု ရွာေဖြဖမ္းဆီးေနၾကၿပီ။ ေက်ာင္းတိုုက္ၾကီးမ်ားကိုုလည္း ၀င္ေရာက္ရွာေဖြၾကေတာ့မည္ ဟုု သတင္းထြက္ေနၿပီ။ ေန႕ေန႕ ညည ဘယ္ေတာ့ ၀င္မည္မသိ..။
ရပ္ရြာက မိဘေဆြမ်ိဳးမ်ားကလည္း စိတ္ပူေနၾကေရာ့မည္။ သိုု႕ႏွင့္ မစိုုးရိမ္တိုုက္သစ္အပါအ၀င္ စာသင္တိုုက္ၾကီးမ်ားက
စာသင္သားသံဃာေတာ္မ်ား မိမိတိုု႕ ရပ္ရြာသိုု႕ ျပန္လိုုက ျပန္ၾကရန္ ခြင့္ေပးေတာ္မူခဲ့ၾကသည္။

မႏၱေလးျမိဳ႕ရွိ စာသင္သားသံဃာေတာ္မ်ား ရပ္ရြာသိုု႕  တရုုန္းရုုန္းျပန္ၾကေလၿပီ။ရထားလမ္းမ်ား ပိတ္ထားသျဖင့္ ကားျဖင့္သာ ျပန္ၾကရမည္။ ကားခေတြက ေစ်းၾကီးေနၿပီ။ သူ႕လက္ထဲတြင္ ဘတ္စ္ကားစီးဖိုု႕ ဖြတ္ကလိဒဂၤါးက မရွိ..။ ဆိုုရလ်င္ သူ႕ကိုု ေခၚလာေသာ ဆရာ့လက္ထဲမွာလည္း မရွိ..။ အျခားစာသင္သားမ်ား သိမ္းဆည္းထုုပ္ပိုုးေနခ်ိန္မွာ သူတိုု႕ အဖြဲ႕ (ဆရာ၊ဆရာ့ညီကိုုရင္ႏွင့္ သူ)က ျငိမ္ကုုပ္ေနၾကရသည္။ အိမ္လြမ္းဂါထာရြတ္ပြားခြင့္ မရွိ..။ စာသင္သားသံဃာေတာ္ ရာႏွင့္ခ်ီသီတင္းသံုုးႏိုုင္သည့္ ဓမၼသီတဂူေက်ာင္းေဆာင္ၾကီးတစ္ခုုလံုုးတြင္ သူတိုု႕ႏွင့္ ဘ၀တူ လက္က်န္ (၁၅)ပါးမ ွ်သာ ေယာင္ခ်ာခ်ာ..။ အေပၚဆံုုးထပ္မွာ ငါးပါးမ ွ်သာ..။

စာအံသံ၊ စာပိုု႕ခ်သံတိုု႕  ျဖင့္ အသံမစဲခဲ့ေသာ မစိုုးရိမ္တိုုက္သစ္ၾကီးသည္ တဒဂၤျငိမ္ဆိတ္ေနသလုုိ ဆြမ္းခံကိုုယ္ေတာ္မ်ားျဖင့္ ဥဒဟိုုစည္ကားလွေသာ စိန္ပန္းရပ္ၾကီး၏ နံနက္ခင္းမ်ားသည္လည္း သာသနာေရာင္ပါးလ်ကာ ေျခာက္ကပ္ေနေတာ့သည္။ သည္ေတာ့ သူတိုု႕လိုု လက္က်န္ကိုုယ္ေတာ္ၾကီး ကိုုယ္ေတာ္ေလးမ်ားကိုု စုုျပံဳကာ ဆြမ္းေလာင္းၾကသျဖင့္ သပိတ္လ ွ်ံေနသည္။ သိုု႕ေသာ္ မေပ်ာ္...။ ရြာျပန္ခ်င္ေနၾကသည္။
ဆရာေတာ္အရွင္ရာဇဓမၼာဘိ၀ံသကေတာ့ ဆြမ္းခံျပန္လာသည့္ တပည့္မ်ား၏ ဆြမ္းလ ွ်ံသပိတ္မ်ားကိုု ၾကည့္ကာ
 ေအး ေခတ္မေကာင္းေပမယ့္ ဆြမ္းေတာ့ ေလာင္းၾကသား ဟုု မုုဒိတာစကားျမြက္ကာ အားေပးေတာ္မူေလ့ရွိ၏။

မည္သိုု႕ဆိုုေစ သူ႕နိသ်ည္းဆရာက မည္သိုု႕မည္ပံုု ၀တၳဳေငြရွာေဖြလာသည္မသိ၊ ဆရာတပည့္မ်ား ေငြစေၾကးစေလးကိုု စစ္စစ္ကုုပ္ကုုပ္သံုုးစြဲကာ ရြာျပန္ခြင့္ရခဲ့ၾကသည္။
မႏၱေလးမွ ေရႊဘိုုလိုုင္းကား၊ ေရႊဘိုုမွ ခင္ဦးၾကံဳကား.။ ခင္ဦးမွ ကန္႕ဘလူသိုု႕..ေျခလ်င္ ။ ကားစုုတ္ကိုု လမ္းပဲ့ေပၚတြင္ စီး၊ ခရီးမတြင္ ေျခလ်င္တသြယ္ လြမ္းဖြယ္မေကာင္းေခ်တကား..။
သိုု႕ႏွင့္ မစိုုးရိမ္ႏွင့္ ေ၀းေနခဲ့သည္မွာ ပထမၾကီးတန္းေအာင္ျမင္ျပီးသည္အထိပင္..။ သည္ၾကားကာလတြင္ မစိုုးရိမ္သိုု႕ တစ္ေခါက္ျပန္ေရာက္ေသးေသာ္လည္း  ႏိုင္ငံ့အေရးအရာမ်ားက တစ္ေန႕ထက္တစ္ေန႕ တိမ္ေတာင္သဖြယ္ မင္းေရးက်ယ္ျဖစ္ေနခဲ့ကာ မိဘမ်ားကလည္း  ျမိဳ႕ျပတြင္ စာဆက္လက္သင္ရန္ စိတ္မခ်သျဖင့္ နယ္စာသင္တိုုက္ေလးမ်ားမွာသာ က်င္လည္ေနခဲ့ရသည္။ သာမေဏေက်ာ္အိပ္မက္လည္း ပ်က္ခဲ့ေတာ့၏။ ပထမၾကီးတန္းကိုုပင္ တဘုုန္းဘုုန္းက်ၿပီးမွ ေအာင္လာျခင္းျဖစ္သည္။


(၄)
နယ္ျမိဳ႕ေလးတြင္ ပထမၾကီးတန္းေအာင္ျမင္ျပီးမွ  ငယ္သံေယာဇဥ္ျဖင့္ မစိုုးရိမ္တိုုက္သစ္သိုု႕  ျပန္လည္ခိုု၀င္ခဲ့ပါသည္။
အသက္ (၁၈)ႏွစ္...။
ထိုုအခ်ိန္တြင္ ဆရာေတာ္အရွင္ရာဇဓမၼာဘိ၀ံသက နရသိန္ေတာရတြင္ ၀ိပါက္ၾကမၼာ မလြတ္သာခဲ့ ျဖစ္ေနေတာ္မူရရွာဆဲ..။
သူ ရဟန္းခံရန္ ရက္နီးကပ္လာေသာအခါမွသာ ဆရာေတာ့္ခမ်ာ ၀ိမုုတၱိသုုခကိုု ခံစားေတာ္မူရျခင္းျဖစ္ပါသည္။
သူ႕ရဟန္းခံပြဲသိုု႕ ဆရာေတာ့္ကိုု တခုုတ္တရပင့္ဖိတ္ခဲ့ေသးသည္။ သိုု႕ေသာ္ အေၾကာင္းမတိုုက္ဆိုုင္၍ ဆရာေတာ္မၾကြႏိုုင္ခဲ့။ ရဟန္းခံဖိတ္စာမွာေတာ့ အရွင္ရာဇဓမၼာဘိ၀ံသ၏ တပည့္ ဟုု ထည့္ခြင့္ရသည္ကိုုပင္ ဂုုဏ္ရည္သတၱိၾကီးမားလွပါၿပီ။
သူ႕ရဟန္းခံပြဲတြင္ ေရႊက်င္သာသနာပိုုင္ေညာင္ေရႊကံၾကီးဆရာေတာ္ဘုုရားက ပထမကမၼ၀ါစာဆရာအျဖစ္ ခ်ီးေျမွာက္ေတာ္မူခဲ့၏။ သာသနာပိုုင္ဆရာေတာ္ၾကီးက
မစိုုးရိမ္တိုုက္သစ္ဆရာေတာ္၏ တပည့္မွန္းသိေတာ္မူသည့္အတြက္ '' ဦးဇင္းတိုု႕ ဆရာ ဦးရာဇဓမၼကိုု မစိုုးရိမ္ဆရာေတာ္ၾကီးဦးသုူရိယေနာက္က လိုုက္လိုုက္လာတာ ေတြ႕ဖူးတယ္.။ လူပံုုေခ်ာခပ္ထက္ထက္ပဲ'' ဟုု မိန္႕ျမြက္ခ်ီးက်ဴးေတာ္မူပါသည္။

ထိုုရဟန္းခံမွ အျပန္ ၀ါဆိုုဦးကာလတြင္ ဆရာေတာ္၏ အျခားလက္သီးဆုုကိုု ဆြတ္ခူးခြင့္ရခဲ့ျပန္ပါသည္။
သူ နယ္ျမိဳ႕ေလးမွ မႏၱေလးသိုု႕  ေျပာင္းေရႊ႕လာေသာအခါ စိန္ပန္းရပ္ထဲတြင္ ဆြမ္းခံၾကြခဲ့သည္။ စိန္ပန္းရပ္ၾကီးက က်ယ္၊ ႏွစ္ေပါင္းလည္း ၾကာျပီမိုု႕ ရပ္ကြက္အမည္မ်ားကိုု ေသခ်ာမမွတ္မိေတာ့..။
ေနမင္းေက်ာင္းတိုုက္ထဲမွ ျဖတ္ကာ သီတဂူေက်ာင္းအမၾကီးအိမ္ေရွ႕ကိုု ေက်ာ္၊ လမ္းၾကားေလးထဲသိုု႕ တိုုး၀င္၊ ထိုုမွ စိန္ပန္းလမ္းမၾကီးတေလ ွ်ာက္ရွိ ရပ္ကြက္ေလးထဲ ၾကြ..။ ေနာက္ဆံုုး ၀ိဇၨာလကၤာရေက်ာင္းေပါက္တည့္တည့္သိုု႕ ျပန္ေခါက္..။ ဒီေလာက္ပဲ မွတ္မိေတာ့သည္။

သူ႕သပိတ္ကိုု ဂရုုစိုုက္ေသာ ဆြမ္းခံအိမ္ႏွစ္အိမ္ရွိသည္။ ကုုန္သည္ ဦးေစာကိုုေလး+ေဒၚသိန္းသိန္းေဌးႏွင့္ တြင္ခံုုလုုပ္ငန္းလုုပ္သည့္ ဦးေအး+ေဒၚၾကည္တိုု႕ျဖစ္သည္။ ကံေကာင္းေထာက္မစြာ ေနာက္ဆံုုးအိမ္ႏွစ္အိမ္လည္း ျဖစ္ေနသျဖင့္ သူ႕ဆြမ္းဟင္းခြက္မ်ား လစ္ဟင္းေနလ်င္ ျဖည့္စြက္ေလာင္းလွဴတတ္ၾကသည္။
မိုုးရာသီ သရက္သီးမ်ားလိႈင္လႈိင္သီးေသာ တစ္ေန႕တြင္ ျဖစ္သည္။ သူ႕ဆြမ္းခံအိမ္ (၈)အိမ္ရွိရာ ပထမ(၆)အိမ္က ေပၚဦးေပၚဖ်ားသေဘာျဖင့္ ဆြမ္းတစ္ေယာင္းမႏွင့္ သရက္သီးတစ္လံုုးစီေလာင္းလိုုက္ၾကသည္။ ဒီသရက္သီးေတြနဲ႕ ဆြမ္းဘယ္လိုု စားရပါ့...ဒုုကၡ..။ သတၱမေျမာက္အိမ္ေရာက္ေတာ့ ေဒၚသိန္းသိန္းေဌး၏ မိခင္ၾကီးက ဆြမ္းပုုဂံျပားတစ္ခ်ပ္ႏွင့္ သရက္သီးလွလွတစ္လံုုး ကိုုင္ကာ ေရာက္လာျပန္ေတာ့သည္။ ဘုုရားေရ..။
အရွင္ဘုုရား ဦးဦးဖ်ားဖ်ား ဘုုန္းေပးရေအာင္ သရက္သီးခ်ိဳတယ္ဘုုရာ့ တဲ့..။
ဒီေန႕ ေတာ့ အံ့ၾသစရာပဲ တစ္ျခားဒကာမၾကီးေတြလည္း ဒကာမၾကီးနဲ႕  အေတြးခ်င္းထပ္ေနၾကၿပီဗ်... ဟုု သူက စကားဖြင့္ရေလေတာ့၏။
သိုု႕မွသာ သပိတ္ကိုု ဖြင့္ၾကည့္... အဲ ဟုုတ္ေပသား ဟုု..အိမ္တြင္ ခ်က္ေသာ ဆြမ္းဟင္းအခ်ိဳ႕ကိုု ခူးခပ္ေလာင္းလွဴေသာ ဟူ၏။
ေနာက္ဆံုုးျဖစ္သည့္ ဦးေအးတိုု႕ အိမ္ကေတာ့ သူ႕အတြက္ လက္ဘက္ရည္ပူပူတစ္ခြက္ႏွင့္ ကြမ္းတစ္ယာအသင့္ျပင္ေပးထားျမဲျဖစ္ပါသည္။

သတၱမဆြမ္းခံအိမ္မိသားစုုသည္ သာမေဏဘ၀ျဖင့္ ဓမၼာစရိယတန္းတက္ေနေသာ သူ႕ကိုု ရဟန္းဒကာအျဖစ္ ခ်ီးေျမွာက္ေထာက္ပ့ံလိုုၾက၏။
သိုု႕ေသာ္ ၾကိဳတင္မေလ ွ်ာက္ထားခဲ့ၾက..။  ေတာင္ၾကီးျမိဳ႕မွ ရြာေဆြမ်ိဳးရပ္ေဆြမ်ိဳးမိသားစုုကိုု ရဟန္းဒကာဒကာမမ်ားအျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳလက္ခံလိုုက္သျဖင့္ ေန႕ေကာင္းရက္သာေရြးခ်ယ္၊ ပရိကၡရာပစၥည္းမ်ားပင္ ၀ယ္ယူၿပီးၾကေလၿပီ။ ထိုုအခ်ိန္မွာမွ ထိုုမိသားစုုက ရဟန္းးခံခြင့္ေတာင္းၾကျခင္းျဖစ္သည္။ သကၤန္းပရိကၡရာမ်ားလည္း ၀ယ္ယူၿပီးျဖစ္ေၾကာင္း၊ အရွင္ဘုုရားအံ့ၾသသြားေအာင္ ခုုမွ ခြင့္ေတာင္းၾကေၾကာင္း စသည္ ေလ ွ်ာက္ထားၾကေလသည္။ သိုု႕ေသာ္ ခ်ဥ္ေပါင္ကိုု ကာျပန္၊ ၀က္သားကိုု ေျခကန္ရုုန္းလိုု႕ မျဖစ္ေတာ့ၿပီ။ စိတ္မေကာင္းၾကီးစြာ ျငင္းပယ္ရေတာ့သည္။
သိုု႕ႏွင့္ ရဟန္းခံပြဲအတြက္ ၀ယ္ယူထားေသာ ပရိကၡရာသကၤန္းမ်ားသည္ ၀ါဆိုုသကၤန္းမ်ားအျဖစ္ ေျပာင္းလဲသြားရ၏။

ထိုု၀ါဆိုုသကၤန္းကပ္လွဴပြဲသိုု႕ မစိုုးရိမ္ေက်ာင္းတိုုက္(ေဟာင္း)၊ ပိဋကႏ်ဴပေဒသဆရာေတာ္ ဦးေကာ၀ိဒါဘိ၀ံသ(အေမရိကားမွာ ပ်ံလြန္ေတာ္မူေသာ သာသနာ့ဥေသ ွ်ာင္ဆရာေတာ္ၾကီး)ႏွင့္ မစိုုးရိမ္တိုုက္သစ္ဆရာေတာ္အရွင္ရာဇဓမၼာဘိ၀ံသတိုု႕ကိုုယ္တိုုင္ ၾကြေရာက္ေတာ္မူၾကမည္။
ၾကြရမွာက မနက္ေစာေစာအရုုဏ္ဆြမ္း...။

 သူ အိပ္ရာ မႏိုုးမွာ စိုုးသြားသည္။ ညဦးကတည္းက အဆင္သင့္ျဖစ္ေစရန္ ၀တ္ရံုုသကၤန္းတစ္စံုုကိုု အသင့္ျပင္ထားသည္။
လာပင့္သည့္အခ်ိန္မွာ သူ မႏိုုးသည့္တိုုင္ အျခားတစ္ပါးပါးက အလြယ္တကူ ႏိႈးႏိုင္ေစရန္  ၾကပ္ညပ္ေနေသာေက်ာင္းေဆာင္အတြင္းခန္းထဲ ၀င္မအိပ္ဘဲ အျပင္ဘက္လသာေဆာင္တြင္ ဖ်ာတစ္ခ်ပ္ခင္းကာ အိပ္သည္။ ႏိုးမွ ႏိုးပါ့မလား အေတြးက ႏွိပ္စက္၏။  ထင္သည့္အတိုုင္း တကယ္လည္း မႏိိုုးခဲ့...။
လာေရာက္ၾကိဳေသာ ကားကလည္း ေက်ာင္းေရွ႕ ပိေတာက္ပင္ေအာက္သိုု႕ ေရာက္ေနၿပီ၊ ဆရာေတာ္ကလည္း အသင့္ျဖစ္ေနၿပီ။ သူ႕ကိုု လိုုက္ရွာသည့္ ကိုုယ္ေတာ္ေတြက ခါတိုုင္းအိပ္ေနက် ေနရာမွာ ရွာၾကသည္။ မေတြ႕..။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ လသာေဆာင္မွာလည္း အိပ္တုုန္းက သူတစ္ပါးတည္းေပမယ့္ သူအိပ္ေပ်ာ္သြားသည္ႏွင့္ သူ႕ေဘးမွာ သကၤန္းေခါင္းျမီးျခံဳကာ ၀င္ထိုုးအိပ္သည့္ ေမာင္ရွင္မ်ားက ေလးငါးပါးျဖစ္ေနျပန္သျဖင့္ ရွာရေဖြရခက္သြားသည္။
ေနာက္ဆံုုးသကၤန္းျခံဳေတြ ဆြဲခြာ ရွာပါမွ သူ႕ကိုု ေတြ႕သြားၾကသည္။

သူ႕ကိုု ႏိႈးသည့္ ကိုုယ္ေတာ္ၾကီးက
ထ ထ...ဟေကာင္...မင္းေတာ့မလြယ္ဘူး...။ ဆရာေတာ္ ေစာင့္ေနတာ ၾကာလွေပါ့..။
ေဘးမွာ အသင့္ခ်ထားသည့္ သကၤန္းကိုု အိပ္ခ်င္မူးတူးလဲကာ ေျပးရသည္။
ပိေတာက္ပင္ေအာက္ ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ခြပ္ ကနဲ အခါမဲ့လ ွ်ပ္စီးလက္သြားသည္။
မ်က္ႏွာတြင္ ပူထူသြားကာ တရားဓမၼတစ္ခုုခုု ရလိုုက္သည္ ထင္၏။ ဆာတိုုရီ(Satori)....:D
ဒီ ႏြားက ဘယ္ေရာက္ေနတုုန္း...။ အဆင္သင့္ျပင္မထားဘူး..။ ကဲ ၾကြ...။
လက္သီးတစ္ခ်က္ စကားတစ္ခြန္း...။
ထိုုေန႕က အျခားဂုုိဏ္းမွ ဆရာေတာ္မ်ားက ဆြမ္းတစ္၀ိုုင္း၊ သူကေတာ့ သာသနာ့အေက်ာ္အေမာ္ဆရာေတာ္ၾကီးႏွစ္ပါးႏွင့္ ဆြမ္းတစ္၀ိုု္င္းတည္း...။
ေၾကာက္ရြံ႕ရိုုေသလြန္းေသာ စိတ္ျဖင့္ ေနာက္ေတာ္ပါးက ရုုတ္တရက္လိုုက္ခဲ့ရေသာေၾကာင့္ မ်က္ႏွာသစ္ခ်ိန္မရလိုုက္ဘဲ ဆရာေတာ္ၾကီးမ်ားႏွင့္ ဆြမ္းတစ္၀ိုုင္းတည္း ထိုုင္စားခဲ့ရသည္ကိုု ေတြးမိတိုုင္း ၾကက္သီးထေနဆဲ...။

မည္သိုု႕ဆိုုေစ...
ဆရာေတာ့္လက္သီးမ်ား၏ အရွိန္အဟုုန္တြင္ ျဗဟၼစိုုရ္ထိခ်က္မ်ားပါေနသည္ကိုု ခံစားရဆဲပင္။

ဆရာေတာ္ဘုုရား၏ ျဗဟၼစုုိရ္လက္သီခ်က္မ်ားအား ပူေဇာ္ဂါရ၀ျဖင့္
တပည့္

ဓမၼဂဂၤါ
@အရွင္၀ိစိတၱသာရ
ဧည့္ပါေမာကၡ
ဗဟိုုတိဘက္ေလ့လာေရးတကၠသိုုလ္
ဗာရာဏသီျမိဳ႕၊ ဥတၱရာပရာေဒ့ရွ္ျပည္နယ္
အိႏၵိယႏိုုင္ငံ
(၄၊၁၂၊၂၀၁၂)

မစိုးရိမ္အလြမ္း(၇)

ရဟန္းတစ္ပါးအတြက္ အမွတ္တရေက်ာင္းသခၤန္း

(၁)

မိဂဒါ၀ုန္နံနက္ခင္းသည္ မုိးစြပ္စိုမႈမရွိေတာ့ေသာ္လည္း စိမ္းလန္းေတာက္ပေနသည္ ။ တိဘက္တကၠသိုလ္ပရိ၀ုဏ္အတြင္းရွိ ျမဴးတူးခုန္ေပါက္မတတ္ ယိမ္းထိုးေနသည့္ သစ္ပင္ပ်ိဳမ်ားၾကားတြင္ သူ ျဖတ္ေလွ်ာက္မိေသာအခါ သူ႕ေျခလွမ္းမ်ားသည္ပင္ သြက္လက္စိုရႊမ္းလာသေယာင္ထင္ရသည္။ သစ္ပင္မ်ားကို ရဟန္းတစ္ပါးျဖစ္ေသာ သူက ျမတ္ႏိုးရပါသည္။

သစ္ပင္သည္ ရဟန္း၏ မွီရာ ဟု ဗုဒၶအရွင္က ရဟန္းအားလံုးကို သညာေပးလိုက္သည္။ ရဟန္းတစ္ပါး အျဖစ္ခံယူလိုက္သည့္ေန႕မွ စ၍ သစ္ပင္ရင္းကို ေက်ာင္းအမွတ္ျဖင့္ ေနႏိုင္ရေပမည္ တဲ့..။ ရဟန္းတစ္ပါးသည္ တိုင္းသားျပည္သူတို႕၏ ၀န္ထုပ္၀န္ပိုးမျဖစ္ေစရ..။ ရဟန္းတစ္ပါးကသာ ေလာကသားအားလံုးအတြက္ ဓမၼ၀န္ေဆာင္ပုဂၢဳိလ္အျဖစ္ စြန္႕လႊတ္ရဲရင့္ရမည္ ဟူေသာ မူကို အေသခ်မွတ္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။

သို႕ေသာ္လည္း ဗုဒၶအရွင္ႏွင့္ မဟာသာ၀ကအဆက္ဆက္တို႕၏ ဓမၼ၀န္ေဆာင္မႈကို ေက်းဇူးတုန္႕ျပန္လိုေသာ ျပည္သူတို႕က ခမ္းနားျပည့္စံုေသာ ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးမ်ားကို ေဆာက္လုပ္လွဴဒါန္းခဲ့ၾကသည္သာ။ ထိုေက်ာင္းေတာ္ၾကီးမ်ားသည္ပင္ ဓမၼ၀ိဇၨာလယေခၚ တကၠသိုလ္ၾကီးမ်ားအျဖစ္ စည္ပင္လာရသည္။ သက္ဆိုင္ရာတိုင္းျပည္ႏွင့္ လူမ်ိဳးအတြက္ ဓမၼအသိႏွင့္ ယဥ္ေက်းမႈတို႕ သီးပြင့္ရာ ပညာသစ္ပင္ၾကီးမ်ားျဖစ္လာရသည္။

ေခတ္အဆက္ဆက္ ျမန္မာ့ေရေျမတြင္ ဗုဒၶဓမၼ၏ ယဥ္ေက်းမႈအရိပ္မ်ားျဖင့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေအးျမခဲ့ရေလသည္မွာ ထို၀ိဇၨာလယေက်ာင္းေတာ္ၾကီးမ်ား၏ ေက်းဇူးပင္ျဖစ္ေလသည္။

မည္သို႕ဆိုေစ သစ္ပင္ရင္းကို ေက်ာင္းအမွတ္ျဖင့္ သီတင္းသံုးရေလေသာ ေန႕ရက္တို႕ ကုန္ဆံုးသြားၿပီဟု မဆိုလိုေပ။ သူကိုယ္တိုင္ အရိပ္ခိုခဲ့ဖူးေသာ သစ္ပင္ေလးတစ္ပင္ ရွိခဲ့ဖူးပါသည္။

ဓမၼသီတဂူေက်ာင္းေဆာင္

(၂)

သူ မႏၱေလးၿမိဳ႕တြင္ ပညာသင္ယူရန္စဥ္းစားလိုက္ေသာအခါ မစိုးရိမ္တိုက္သစ္ကို မ်က္စိက်သြားသည္။ မိမိကိုယ္ကိုယ္အာမခံခ်က္(အတၱသမၼာပဏိဓိ)သာ ေပးရေသာ သံဃိကေက်ာင္းတိုက္ၾကီးတစ္တုိက္၏ အရိပ္အေငြ႕ကို အျပည့္အ၀ခံစားရသည္ ဟု ယံုၾကည္ေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ သို႕ႏွင့္ မစိုးရိမ္တိုက္သစ္၊ဓမၼသီတဂူေက်ာင္းေဆာင္တြင္ ေနထိုင္ခြင့္ရရန္ ေလွ်ာက္ထားျဖစ္ခဲ့သည္။

မစိုးရိမ္တိုက္သစ္တြင္ ပညာသင္ၾကားလိုေသာ ရွင္ငယ္ရဟန္းငယ္တစ္ပါးသည္ မိမိကိုယ္တိုင္ နာယကဆရာေတာ္ၾကီးထံ ခ်ဥ္းကပ္ကာ ပညာသင္ၾကားရန္ ေနထိုင္ခြင့္ျပဳေစလိုေၾကာင္း ေလွ်ာက္ထားႏိုင္သည္။ မိဘဆရာသမားမ်ား လိုက္လံအပ္ႏွံဖြယ္ မလို..လွဴဖြယ္ပစၥည္းမလို.။ မိမိကိုယ္တိုင္ ပညာသင္ယူလိုေၾကာင္းအာမခံမႈသာ လိုေပလိမ့္မည္။

ပရိယတၱိပညာေရးေလာကတြင္ ေက်ာ္ေဇာကိတၱိၾကီးမားလွသည့္ ေက်ာင္းတိုက္ၾကီး၏ တံခါး၀သို႕ စာသင္သားရဟန္းသာမေဏတို႕ ႏွစ္စဥ္ စုျပံဳတိုးေ၀ွ႕ေနၾကသည္။ သို႕အတြက္ ေက်ာင္းဒကာဒကာမမ်ားက သဒၶါတရားထက္သန္စြာ ေက်ာင္းေဆာင္အသစ္မ်ား တုိးတက္ေဆာက္လုပ္ေနၾကသည့္တိုင္ စာသင္သားသံဃာႏွင့္ မမွ်ျဖစ္ကာ ေနရာအခက္အခဲကေတာ့ ရွိေနၿမဲျဖစ္သည္။ (သူ ပထမဆံုးမစိုးရိမ္စာသင္သားျဖစ္ခြင့္ရေသာႏွစ္က သံဃာငါးရာမွ်သာ ရွိေသာ စာသင္တိုက္ၾကီးသည္ ယခုႏွစ္တြင္ သံဃာသံုးေထာင္ခန္႕သီတင္းသံုးလ်က္ရွိသည္ဟု သိရသည္။)

ကဆုန္လျပည့္ေက်ာ္တစ္ရက္ေန႕တြင္ စာသင္သားအသစ္မ်ားကို စတင္လက္ခံသည္။ ေက်ာင္းခံမိတ္ေဆြ ရဟန္းသာမေဏ တစ္ပါးရွိလ်င္ေတာ့ တြန္႕ဆုတ္ဖြယ္မရွိဘဲ နာယကဆရာေတာ္ၾကီးတစ္ပါးပါးထံ ၀င္ေရာက္ ေလွ်ာက္ထားရံုသာ ျဖစ္သည္။ သူကေတာ့ ကံေကာင္းေထာက္မစြာပင္ သူ႕ကိုယ္စား ဦးေဆာင္ေလွ်ာက္ထားေပးမည့္ စီနီယာရဟန္းေတာ္မ်ားရွိေနခဲ့ပါသည္။

မည္သို႕ဆိုေစ သံဃာေတာ္မ်ားအတြက္ ရည္စူးေဆာက္လုပ္ထားေသာ သံဃိကေက်ာင္းသည္ သံဃာေတာ္မ်ားအတြက္ ျဖစ္ရမည္ ဟူေသာ မူကို ျမတ္ႏိုးေတာ္မူၾကသည့္ နာယကဆရာေတာ္ၾကီးမ်ားက စည္းကမ္းႏွင့္ ညီညြတ္ေသာစာသင္သားငယ္တို႕ကို အၿမဲၾကိဳဆိုခဲ့ပါသည္။

သို႕ေသာ္

(၁) ၀ါမဆိုမီ သတ္မွတ္ထားေသာ အတန္းႏွင့္ သက္ဆိုင္သည့္ စာမ်ားကို အလြတ္အာဂံု(Oral Test) ျပန္ဆိုရမည္။

(၂)ဤေက်ာင္းတိုက္ၾကီးတြင္ ေနထိုင္သမွ် မိမိအား ေကာင္းဆိုးႏွစ္တန္ အာမခံေပးႏိုင္မည့္ ပုဂၢိဳလ္ႏွစ္ပါးရွိရမည္။ ဟူေသာ စည္းကမ္းခ်က္ကိုေတာ့ လိုက္နာရေပမည္။ ထိုအခ်က္မ်ားပ်က္ကြက္ပါက ၀ါဆိုခြင့္ မေပး ဟု သတ္မွတ္ထားသည္။

ပထမအခ်က္ထက္ ဒုတိယအခ်က္က ပို၍ အေရးၾကီးသည္။ သတ္မွတ္ထားေသာစာကို ၀ါဆိုၿပီးမွလည္း ျပန္ဆိုႏိုင္သည္။ သိုေသာ္ အာမခံေပးမည့္ ပုဂၢိဳလ္မရွိလ်င္ေတာ့ မစိုးရိမ္စာသင္သားျဖစ္ရန္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မဲ့သြားသည္။

ကဆုန္လျပည့္ေန႕မွ ၀ါဆိုလျပည့္ေန႕အထိ ႏွစ္လတာကာလအတြင္း စာသင္သားအသစ္သည္ အာမခံေပးမည့္ ပုဂၢိဳလ္မ်က္စိက်ေလာက္ေအာင္ အပိုးက်ိဳးစြာ ေနထိုင္တတ္ရေပမည္။ စာ၀ါလိုက္ျခင္းႏွင့္ ဘုရား၀တ္ျပဳျခင္းတြင္ ပံုမွန္တက္ၾကြျပရသည္။ း)

အာမခံမည့္ပုဂၢိဳလ္မ်ားသည္ ပထမၾကီးတန္းေအာင္ျမင္ၿပီး အစိုးရဓမၼာစရိယႏွင့္ သက်သီဟဓမၼာစရိယတန္းတြင္ ပညာသင္ယူေနသူမ်ားျဖစရမည္။ ပထမၾကီးတန္းေအာင္ျမင္ၿပီးေသာ ရွင္သာမေဏသည္ပင္ အာမခံပုဂၢိဳလ္ျဖစ္ခြင့္ရွိသည္။

သူကိုယ္တိုင္ ရွင္သာမေဏဘ၀ျဖင့္ ပထမၾကီးတန္းေအာင္ျမင္ၿပီးသည့္အခါ အာမခံပုဂၢိဳလ္ျဖစ္လာသည္။ ၀ါမဆိုမီရက္မ်ားတြင္ သူ မ်က္ႏွာပြင့္လွသည္။ ဆြမ္းခံမၾကြမီ နံနက္တိုင္း စိန္ေမတၱာကေဖး မင္းမင္းလက္ဘက္ရည္ဆိုင္မ်ားသို႕ စာသင္သားအသစ္မ်ားက မိတ္ဖြဲ႕ကာ ဖိတ္ေခၚၾကသည္။

သို႕ႏွင့္ ၀ါဆိုလျပည့္ေန႕ အာမခံပုဂၢိဳလ္ေခၚသည့္အခါ စာသင္သားအသစ္မ်ားက သူ႕ကို လက္ညွိဳးထိုးၾကေတာ့သည္။ စာသင္သားအသစ္မ်ားက ရွင္သာမေဏမ်ားသာမဟုတ္၊ ဆယ္၀ါျပည့္တင္းၿပီးေသာ မေထရ္ရဟန္းၾကီမ်ားလည္း ပါ၀င္ေနသည္။ ထိုစဥ္က ဓမၼသီတဂူနာယကဆရာေတာ္ (ယခုေျမာက္ဒဂုန္မစိုးရိမ္တိုက္သစ္ဆရာေတာ္)က မ်က္လံုး၀င့္ကာ သူ႕ကို ၾကည့္သည္။ ''ဟေကာင္ မင္း ဒါၾကီးေတြကို ႏိုင္ေအာင္ ထိန္းႏိုင္ပါ့မလား'' တဲ့ ။

''ျဖစ္ပါတယ္ '' ဟု သူက ျပန္ေလွ်ာက္ထားေသာအခါ အားလံုးပြဲက်သြားသည္။

ပိေတာက္ပင္ႏွင့္ ေရးခ်မ္းစင္

(၄)

သူ႕အတြက္ အာမခံခ်က္ေပးခဲ့ေသာ စီနီယာရဟန္းေတာ္ႏွစ္ပါးရွိခဲ့သည္။ မွတ္မွတ္ရရ အရွင္သုစရိတ(ငါန္းဇြႏ္)ႏွင့္ အရွင္ဇနက (ခင္ဦး)တို႕ျဖစ္သည္။ ထိုအာမခံရဟန္းေတာ္ႏွစ္ပါးသည္ သူ႕အား အခ်ိန္မေရြး ဆံုးမႏိုင္သည့္ (နားရင္းအုပ္ႏိုင္သည့္) ပါ၀ါရွိသည္။ အျပစ္တစ္စံုတရာမက်ဴးလြန္ေအာင္ ထိုရဟန္းေတာ္မ်ားက ထိန္းေက်ာင္းေပးရသည္။

ေက်ာင္းတိုက္ၾကီး၏ နာယကဆရာေတာ္မ်ားက စာသင္သားတစ္ပါးကို အျပစ္က်ဴးလြန္သည္ဟု ယူဆကာ ေက်ာင္းတုိက္မွ ႏွင္ထုတ္လ်င္ အာမခံပုဂၢိဳလ္မ်ားက ေလွ်ာက္ထားကယ္တင္ခြင့္ရွိသည္။ (ၾကီးမားေသာ ျပစ္မႈမ်ားကို က်ဴးလြန္ခဲ့လ်င္ေတာ့ ေျဖေဆးမရွိေပ၊) သို႕ေသာ္ အာမခံပုဂၢိဳလ္မ်ားက စကားမနာခံဟု ယူဆေသာ စာသင္သားကို ''အာမမခံႏိုင္ေတာ့ပါ'' ဟု နာယကဆရာေတာ္မ်ားအား ေလွ်ာက္ထားလ်င္ နာယကဆရာေတာ္မ်ားသည္ပင္ လက္ခံပိုင္ခြင့္မရွိေပ။

အာမခံစီနီယာပုဂၢိဳလ္မ်ား၏ အျခားတာ၀န္တစ္ခုမွာ ဂ်ဴနီယာစာသင္သားငယ္၏ ပညာေရးကို အေရးထားရျခင္းျဖစ္သည္။ ေက်ာင္းတိုက္မွ ပို႕ခ်ေပးေသာ အတန္းမ်ားတြင္ ေနာက္မက်ေစရန္ ထိုစီနီယာရဟန္းေတာ္မ်ားက စာသင္သားငယ္အား အပိုက်ဴရွင္ေပးရသည္။

ထိုအာမခံရဟန္းေတာ္ႏွစ္ပါးတြင္ အရွင္ဇနကသည္ သူ႕မွီရာနိသ်ည္းဆရာျဖစ္သည္။ သူ႕ပညာေရးအတြက္ စာပံုမွန္ပို႕ခ်ေပးရံုသာမက ဆြမ္းကြမ္းအဆင္ေျပေအာင္ပါ စီမံေပးခဲ့သည္ ။ ေက်းဇူးေတြ ဘယ္လို ေက်ေအာင္ဆပ္ရပါ့..။

(၅)

၀ါဆိုလျပည့္ေန႕တြင္ မစိုးရိမ္စာသင္သားတရား၀င္ျဖစ္သြားသည္ႏွင့္ ေနရာခ်ထားေပးသည္။ သူေနထိုင္ရာ ဓမၼသီတဂူေက်ာင္းေဆာင္အပါအ၀င္ မစိုးရိမ္တိုက္သစ္ေက်ာင္းေဆာင္မ်ားက အတြင္းပိုင္းအကာအရံမရွိေသာ ေဟာလ္(Hall)ခန္းမ်ားသာျဖစ္သည္။ (ဓမၼဒီပေက်ာင္းေဆာင္တစ္ခုသာ တကၠသိုလ္အေဆာင္ကဲ့သို႕ အခန္းဖြဲ႕ထားသည္း)

ေလးဘက္ေလးတန္ နံရံေခါင္းျပဳထားေသာ ေနရာမ်ားကို ႏွစ္ခ်ိဳ႕စာသင္သားမ်ားအတြက္ ဦးစားေပးသည္။ ေခါင္းရင္းမွာ ေသတၱာထားခြင့္ရသည္။ အလယ္ကြက္လပ္တြင္ စာသင္သားအသစ္မ်ားကို ေနရာခ်ေပးသည္။ ေသတၱာထားစရာေနရာမရွိ။ ေျမေအာက္ခန္းထဲမွာ သြားထားရသည္။ ဓမၼသီတဂူေက်ာင္း၏ ေျမတိုက္ခန္းက စာသင္သားမ်ား၏ ေသတၱာမ်ားျဖင့္ ျပည့္ေနသည္။

စာသင္သားအသစ္တစ္ပါးအေနျဖင့္ ၀ါဆိုလျပည့္မေရာက္မခ်င္း အဆင္ေျပသလို ေနရသည္။ ေက်ာင္းခံမိတ္ေဆြစာသင္သားရွိလ်င္ေတာ့ ကပ္ရပ္ေနထိုင္ကာ အဆင္ေျပႏိုင္သည္။ အစိမ္းသက္သက္ဆိုလ်င္ေတာ့ ညပိုင္း အားလံုးအိပ္စက္ဖို႕ ေနရာယူၿပီး ကြက္လပ္က်န္သည့္ေနရာကို ေခ်ာင္းရသည္။ ကြက္လပ္မက်န္ေတာ့ဘူးဆိုလ်င္ေတာ့ ေလွကားထိပ္မွာ သို႕မဟုတ္ ၀ရံတာမွာ ..။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ေက်ာင္းေရွ႕က ပိေတာက္ပင္ေလးေအာက္မွာ..။

သူ႕အတြက္ ဓမၼသီတဂူေက်ာင္းေဆာင္(တတိယထပ္) အလယ္ပိုင္းတြင္ ပထမဆံုး ေက်ာတစ္ခင္းစာေနရာရပါသည္။ သူ႕ထံသို႕ အာဂႏၱဳတစ္ပါပါးးၾကြလာလ်င္ေတာ့ သူ႕အိပ္ရာကို ေပးကာ သူကိုယ္တုိင္ကေတာ့ ပိေတာက္ပင္ရိပ္ေလးဆီ ေျပးရပါေလသည္။ ပိေတာက္ပင္ေလး၏ ကြပ္ပ်စ္ေလးေပၚတြင္ သံုးပါးခန္႕ေတာ့ အိပ္လို႕ ရတတ္သည္။

တခါတရံ ကိုယ့္ထက္၀ီရိယေကာင္းေသာ ေမာင္ရွင္မ်ားရွိေနလ်င္ေတာ့ လူမေနေသာ ေဆာက္လက္စ ဆြမ္းစားေက်ာင္းေဆာင္ပ်ဥ္ပံုၾကား တိုးေ၀ွ႕ အိပ္ရပါေလမည္..။

သစ္တစ္ပင္ရင္း ၀ါးတစ္ပင္းရင္း ဟူေသာ ေ၀ါဟာရကို သူလည္း နားလည္ခဲ့ဖူးေလသည္။

ဓမၼဂဂၤါ

(၂-၉-၂၀၁၁)

မစိုးရိမ္အလြမ္း(၆)

(၁)
၁၉၈၇ ခုႏွစ္ မစိုးရိမ္တိုက္သစ္ကို ေရာက္ေရာက္ခ်င္းမွာပဲ လကၤာတိုေလးတစ္ခုကို အမိအရမွတ္သားရပါတယ္။ “ကိုသီတိုက္သစ္က” တဲ့။ မစိုးရိမ္တိုက္သစ္ရဲ႕ တစ္ခုတည္းေသာ ဖုန္းနံပါတ္ေလးပါ။ အကၡရာသေကၤတအရ ၂၆၇၆၂ ။ သဘာ၀က်တဲ့မွတ္သားခ်က္ေလးပါပဲ။ မစိုးရိမ္တိုက္သစ္ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးရဲ႕ ဘြဲ႕ေတာ္က ဦးသီရိႏၵမို႕ “ကိုသီ(ဦးသီရိႏၵ) တိုက္သစ္က(မစိုးရိမ္တိုက္သစ္က)။” ဖုန္းနံပါတ္ ၂၆၇၆၂ ။

ခုခ်ိန္ထိလည္း “ကိုသီတိုက္သစ္က”ဆိုတဲ့ ဖုန္းနံပါတ္(၂၆၇၆၂) ေလးက လြန္ေတာ္္မူရွာၿပီျဖစ္တဲ့ ဆရာ ေတာ္ၾကီးရဲ႕ ဂုဏ္ေက်းဇူးေတြကို ေအာက္ေမ့အမွတ္ရဖြယ္ ျမတ္ႏိုးစရာေ၀ါဟာရေလးအျဖစ္စြဲထင္ေနပါေသး တယ္။ စာသင္သားေတြ အခ်င္းခ်င္းေတြ႕ဆံုမိတ္ဖြဲ႕ၾကတဲ့အခါ လိပ္စာအျပန္အလွန္လွဲလွယ္ၾကၿပီဆိုရင္ “ကိုသီ တိုက္သစ္က” ဆိုတဲ့ ဖုန္းနံပါတ္ေလးေပးရေတာ့တာပါ။

သူမစိုးရိမ္တိုက္သစ္ကို ေရာက္ဦးစႏွစ္ေတြမွာ သံဃာေတာ္ငါးရာေက်ာ္(ခုသံုးေထာင္ေက်ာ္)သီတင္းသံုးေနတဲ့ နာမည္ေက်ာ္စာသင္တိုက္ၾကီးရဲ႕ တစ္လံုးတည္းေသာဖုန္းေလးပါပဲ။ ဆက္သြယ္ေရးလမ္းေၾကာင္းေတြ ပိတ္ရင္း ဖြင့္ရင္းနဲ႕ မပြင့္တပြင့္ျဖစ္လာခဲ့တဲ့ ဒီေန႕ေခတ္မွာေတာ့ ကမၻာနဲ႕ မျပိဳင္ႏိုင္ေသးေပမယ့္ ယခင္ မႏၱေလးထက္ ႏွာတစ္ဖ်ား သာခဲ့ၿပီဆိုတာ ေသခ်ာေနမွာပါ။ ဟိုတုန္းကေတာ့ ဖုန္းေလးတစ္လံုးတည္း။ မစိုးရိမ္ေသြးနဲ႕ နီးသူေတြ ရဲ႕ ရင္ထဲမွာ “ကိုသီတိုက္သစ္က”၊ဖုန္းနံပါတ္၂၆၇၆၂။

(၂)

ေရွးေခတ္ျမန္မာမႈနယ္ပယ္နဲ႕ သာသနာေတာ္ေလာကမွာ အေၾကာင္းအရာတစ္ခုခုကို မွတ္တမ္းတင္တဲ့အခါ အေရအတြက္ဂဏန္းနံပါတ္ေတြကို အကၡရာသေကၤတေတြနဲ႕ အလြယ္မွတ္သားေလ့ရွိဖူးပါတယ္။ “အုတ္က်စ္ ေက်ာ္ေအး၊ မႏၱေလး”“ လွည္း၀င္ရိုးသံ၊ တညံည၊ံ ပုဂံဘုရားေပါင္း။”ဆိုတာမ်ိဳးေလးေတြပါ။ မေမ့ေတာ့ဘူးပ။

မႏၱေလးသာသနာ့တကၠသိုလ္ေန႕ရက္ေတြဆီက မိတ္ေဆြရဟန္းေတာ္တစ္ပါးကိုလည္း အမွတ္ရေနမိပါေသး တယ္။ သာသနာ့တကၠသုိလ္ျပဌာန္းက်မ္းစာေတြထဲက ပိဋကတ္စာေပသမိုင္းသင္ရတဲ့အခါ က်မ္းျပဳဆရာေတာ္ ေတြရဲ႕ အတၳဳပၸတၱိမွာပါတဲ့ ေမြးသကၠရာဇ္နဲ႕ က်မ္းျပဳႏွစ္၊ က်မ္းၿပီးႏွစ္ေတြ မွတ္ဖို႕ ၾကိဳးစားရပါတယ္။ စာေမးပြဲနီးၿပီ ဆိုရင္ သကၠရာဇ္မွတ္ အတိုေကာက္သေကၤတစာတိုေလးေတြ ပလူပ်ံေအာင္ ထြက္လာတတ္ပါတယ္။ ကိုယ္မွတ္ တတ္သလို အာေတြ႕သလို သေကၤတလကၤာေလးေတြ စာခ်ိဳးေလးေတြ ေရးၿပီးေတာ့ မွတ္ၾကတာပါ။ ရဟန္းေတာ္ မ်ားရဲ႕ စာက်က္နည္းတစ္မ်ိဳးပါပဲ။

သူ႕မိတ္ေဆြရဟန္းေတာ္ကေတာ့ စာေတြမွတ္သားတဲ့အခါ ငယ္သံေယာဇဥ္နာမည္ေလးတစ္ခုကို ပင္တိုင္ထားၿပီး အသံုးျပဳေလ့ရွိ ပါတယ္။ ေအးေအးမာဆိုတဲ့ ငယ္ကြ်မ္းေဆြေလးက ပိဋကတ္စာေပ သမိုင္းမွတ္စုရဲ႕ အထင္ရွားဆံုးနာမည္တစ္ခု ျဖစ္လာပါေတာ့တယ္။ “ေအးေအးမာမာ၊ မိတၳွီလာ ၊ ရြာမွာသေျပကုန္း” ဆိုတာမ်ိဳးပါ။ ပဥၥမသံဂါယနာပြဲေတာ္မွာ အၾကီးအမွဴးဆရာေတာ္ အျဖစ္ေဆာင္ရြက္ ေတာ္မူခဲ့တဲ့ မင္းတုန္းမင္းတရားၾကီး အကိုးကြယ္ခံဘုရားၾကီးဆရာ ေတာ္ရဲ႕ ေမြးႏွစ္နဲ႕ ဇာတိရြာအေၾကာင္းလို႕ ထင္ပါတယ္။ ၁၁၅၅ ခုႏွစ္ မိတၳီလာၿမိဳ႕နယ္၊ သေျပကုန္းဆိုတဲ့ရြာေလးမွာ ေမြးဖြားခဲ့တယ္ေပါ့။ (ေအး=၁၊ေအး=၁၊ မာ=၅၊မာ=၅)။

သင္ရတဲ့ပိဋကတ္စာေပသမိုင္းထဲမွာ သကၠရာဇ္ ၁၁၀၀ ေႏွာင္းပိုင္းကို ကိုယ္စားျပဳတဲ့ ကုန္းေဘာင္ေခတ္ စာဆိုေတြရဲ႕ အတၳဳပၸတၱိေတြကို က်က္မွတ္ရတဲ့အခါ မိတ္ေဆြရဟန္းေတာ္က သူ႕စိတ္ၾကိဳက္(၁) ဂဏန္းေတြကို “ေအး” ဆိုတဲ့ စကားလံုးနဲ႕ အစားထိုးဖို႕ ၾကိဳးစားေတာ့တာပါ။ “ဥၾသေအာ္မည္ ကုန္းေဘာင္တည္” ဆိုတာ ကိုေတာင္ “ ေအးသံုးခါ၊ မာတစ္ခ်က္၊ ကုန္းေဘာင္ တည္ပႏၷက္။” ဆိုတာမ်ိဳး လုပ္ခဲ့တဲ့အထိ ဥပါဒါန္ မွတ္စုေလးျပဳစု ခဲ့ရွာပါေသးတယ္။ ခုေတာ့ ျပဳစုသူမိတ္ေဆြရဟန္းေတာ္လည္း စ်ာန္သမာပတ္ကစားရင္း စြန္ၾကိဳးနဲ႕ ထိလို႕ ျပတ္က်သြားရွာပါၿပီ။

(၃)

ဒီလပိုင္းအတြင္း တိဘက္တကၠသိုလ္မွာ ပါဠိသင္တန္းစဖြင့္ေတာ့ သင္တန္းမွာ ျမန္မာလူမိ်ဳးေတြရဲ႕ အမည္ေပး ပံု ဓေလ့ထံုးတမ္းေလးအေၾကာင္း မိတ္ဆက္ျဖစ္ပါတယ္။ပါဠိအကၡရာေတြကို ေရးခ်ျပရင္းနဲ႕ပါ။ ေရႊျပည္ၾကီးစီတီဇင္ ေတြကေတာ့ ေန႕နံသင့္နာမည္ေပးပံုေတြကို ကြ်မ္း၀င္ၿပီး သားမို႕ ရွင္းျပဖြယ္မလိုေပဘူးပ။ တိဘက္ တကၠသိုလ္ စာသင္ခန္းထဲက တပည့္သာ၀ကေတြကိုေတာ့ ေသေသခ်ာခ်ာရွင္းျပျဖစ္ပါတယ္။ သာ၀ကေလးေတြကလည္း စိတ္၀င္စားၾကတယ္။

အ အာ ဣ ဤ ဥ ဦ ဧ ၾသ= တနဂၤေႏြေန႕
က ခ ဂ ဃ င= တနလၤာေန႕
စ ဆ ဇ စ် ည=အဂၤါေန႕
ဋ ဌ ဍ ဎ ဏ တ ထ ဒ ဓ န= စေနေန႕
ပ ဖ ဗ ဘ မ=ၾကာသပေတးေန႕
သ ဟ =ေသာၾကာ
( အင္း ခုမွပဲ လက္ကြက္ျပန္က်င့္ၿပီးသားျဖစ္ေတာ့တယ္)

ဒါေပမယ့္ အေမးအျမန္းထူတတ္တဲ့ သူ႕သာ၀ကေလးေတြဆီက “ေထရ၀ါဒျဖစ္ၿပီး ဘုန္းၾကီးရဟန္းေတြကိုယ္တိုင္ က ဘာျဖစ္လို႕ ေန႕နံသင့္နာမည္ေတြ စဥ္းစားေရြးခ်ယ္ၾကသလဲ၊ ဘယ္ေခတ္က ဒီယဥ္ေက်းမႈ စတင္ခဲ့သလဲ ” ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းေတြ တက္မလာတာေတာ့ ကံေကာင္းသြားတယ္။ သူကိုယ္တိုင္လည္း စာသင္ခန္းထဲက ထြက္လာမွ ေတြးမိလို႕။ သာသနာ့တကၱသိုလ္ဂုရုၾကီးတစ္ပါးကလည္း ဒီလိုအေတြးမ်ိဳးေလး လမ္းစခဲ့ဖူးတာ မွတ္သားဖူးပါရဲ႕။ဂုရုၾကီးကိုယ္တိုင္က ေမးခြန္းနားမွာပဲ ကပ္ဆင္းသြားတာမို႕ သူကိုယ္တိုင္လည္း အေျဖမွတ္တိုင္ ထိ မလိုက္ခဲ့မိေတာ့ဘူး။

(၄)
ေအာ္ ေန႕နံသင့္အကၡရာသေကၤတေလးေတြနဲ႕ မွတ္ထားမိတဲ့ ဖုန္းနံပါတ္ေလး။ “ကိုသီ တိုက္သစ္က” “ ၂၆၇၆၂”။ သူ႕အတြက္ေတာ့ ဒီဖုန္းေလးက အမ်ားၾကီးအလုပ္မလုပ္ခဲ့ရရွာပါဘူး။ ေနခဲ့တဲ့ ေလးႏွစ္တာအတြင္းမွာ သံုးၾကိမ္ေလာက္ပဲ သူ႕နာမည္ကို ဖုန္းေလးက ရွာခဲ့ဖူးတာပါ။ စာသင္သားေတြအမ်ားၾကီးၾကားထဲမွာ ဖုန္းေခၚသံပိုင္ရွင္ကို မေတြ႕ေတြ႕ေအာင္ လိုက္ရွာေပးတဲ့ ဖုန္းေစာင့္ကိုယ္ေတာ္ၾကီးကိုယ္ေတာ္ေလးေတြက လည္း ေက်းဇူးတင္စရာပါ။ ဆရာေတာ္ၾကီးသီတင္းသံုးတဲ့ ေက်ာင္းမွာ ဖုန္းကရွိတာမို႕ လိုတိုရွင္း ေျပာရေလ့ရွိပါတယ္။ ၾကဴတာ မူတာ ႏြဲ႕တာ လွည့္တာမ်ား အလ်င္းမရွိေစရ။

တကယ္ပါပဲ ဒီဖုန္းေလးက စာခ်စာသင္သံဃာေတာ္အရွင္ေတြရဲ႕ ပုဂၢလိကအေရးအရာေတြအတြက္သာမက သာသနာေတာ္အတြက္၊ တိုင္းျပည္ အတြက္ပါ အမ်ားၾကီးအလုပ္လုပ္ခဲ့ရေၾကာင္း သမိုင္းေရး ထိုးႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။

မစိုးရိမ္ တိုက္သစ္မွာ နာယကဆရာေတာ္ၾကီးသံုးပါး စီမံအုပ္ခ်ဳပ္ေတာ္မူေၾကာင္း စကားစပ္မိတိုင္း ေျပာျပခဲဖူးပါၿပီ။ သိကၡာေတာ္အၾကီးမားဆံုးဆရာေတာ္ၾကီး ဦးသီရိန္(အဂၢါဘိဓဇ)က ႏိုင္ငံေတာ္သံဃ မဟာနာယကအျဖစ္နဲ႕ ရန္ကုန္ကမၻာေအးမွာ သာသနာေရးတာ၀န္နဲ႕ သြားေရာက္သီတင္းသံုးရေလ့ရွိပါတယ္။ ဒုတိယဆရာေတာ္ ဦးနာယကေတာ့ အသံေတာ္တိတ္စြာ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းပဲ စာေပနဲ႕ ေမြ႕ေနေလ့ရွိပါတယ္။

တတိယသက္ေတာ္အငယ္ဆံုးဆရာေတာ္ဦးရာဇဓမၼ(ယခုလက္ရွိဆရာေတာ္ၾကီး)ကေတာ့ ထက္ျမက္ေခတ္မီစြာ ေလာကဓမၼႏွစ္ဌာနလံုးကို ဦးေဆာင္ေလ့ရွိပါတယ္။ မႏၱေလးၿမိဳ႕ရဲ႕ ၾသဇာအရွိဆံုးဆရာေတာ္မ်ားစာရင္းမွာ ထင္းထင္းၾကီး ေရးထြင္းရမွာပါ။ ဒါေၾကာင့္လည္း ဆိတ္ဖလူးနံ႕တို႕ နရသိန္တို႕ဆိုတဲ့ ေ၀ါဟာရေတြနဲ႕ ရင္းႏွီးကြ်မ္း ၀င္ခဲ့ရတာျဖစ္မွာပါပဲ။

ဆရာေတာ္အရွင္ရာဇဓမၼရဲ႕ ၾသ၀ါဒေကာက္ႏႈတ္ခ်က္ေလးကို ျပန္လွန္ျဖစ္ပါတယ္။

“ေအး အဲဒီ သံုးပါးက ညီညီညြတ္ညြတ္နဲ႕ တက္ညီလက္ညီ သာသနာျပဳတယ္ ဟုတ္လား၊ အဲသလို သာသနာျပဳလို႕ ဒီတိုက္ၾကီး ဒီေလာက္တိုးတက္လာတာ ဟုတ္လား၊ အဲဒါ ေဘးက ဘယ္ေလာက္ထိေအာင္ အေႏွာက္အယွက္ေတြေပးၾကသလဲဆိုေတာ့ ဟိုအေရးအခင္းကိစၥ(ရွစ္ေလးလံုးကို ရည္ညႊန္း)တုန္းက တိုက္သစ္ က ဘုန္းၾကီးဦးသီရိန္ကို လက္မခံေတာ့ဘူး၊ သူက ရန္ကုန္ေရာက္ေနတာကိုးကြ၊ ဟုတ္လား၊ ရန္ကုန္ေရာက္ ေနေတာ့ တိုက္သစ္က ဘုန္းၾကီးဦးသီရိန္ကို လက္မခံေတာ့ဘူးတဲ့၊ ဒါ ႏိုင္ငံေရးပေယာဂ၊”

ႏိုင္ငံေရးပေယာဂဆိုတာ ႏိုင္ငံေရးခ်ည္းမထင္နဲ႕ အုပ္ခ်ဳပ္သူလူတန္းစားပါေကာင္းပါလိမ့္မယ္။ ေအး ဒီအုပ္ခ်ဳပ္သူလူတန္းစားဆိုတာ စည္းစည္းလံုးလံုးနဲ႕ ညီညြတ္ေနတာ အင္မတန္ေၾကာက္တာေပါ့ ဟုတ္လား၊ေအး ကြဲျပားမွ၊ ဒါက ၿဗိတိသွ်အစိုးရအဆက္ဆက္ ဒီအတိုင္းပဲကြ၊ ဟုတ္လား၊ မကြဲကြဲေအာင္ သူတို႕က လုပ္မွာ၊”

“အဲဒီေတာ့ ဘုန္းၾကီးဦးသီရိန္က ရန္ကုန္မွာ ၀ါဆိုတယ္၊ ၀ါဆိုေတာ့ မစိုးရိမ္တိုက္သစ္က ဘုန္းၾကီး ဦးသီရိန္လက္မခံဘူးတဲ့။ ဒါကို ၿမိဳ႕ထဲ ေလွ်ာက္လႊင့္တယ္ ဟုတ္လား၊ သူတို႕ကသာ လက္မခံဘူး လႊင့္ေနတာ၊ ငါနဲ႕ ဘုန္းၾကီးဦးသီရိန္က ဖုန္းအဆက္သြယ္အၿမဲတမ္းရွိတယ္။ ေဟ့ ဘယ္လိုလုပ္ ဘယ္လိုလုပ္၊ ဟုတ္တယ္မဟုတ္လား သူကလည္း၊ ငါကလည္း ဘာေတြ လုပ္ထားတယ္၊ ဘယ္လိုလုပ္ထားတယ္ေပါ့၊ အဲလိုဖုန္းအဆက္အသြယ္က အၿမဲတမ္းရွိတယ္၊ဟုတ္လား၊”

“ေနာက္ဆံုး မင္းတို႕ေျပာျပမယ္၊ (၇-၈-၈၈)ေန႕က တိုက္ေဟာင္း(မစိုးရိမ္ေက်ာင္းတိုက္ၾကီး)ထဲမွာ ဦးညိဳ၀င္း(မႏၱေလးတိုင္းျပည္သူ႕ေကာင္စီဥကၠ႒)ကို ဖမ္းထားတာ၊ အဲဒီဖမ္းထားတာ ငါက ကမၻာေအးက ဖုန္းဆက္မွ သိရတာ၊ သိကုိ မသိဘူး၊ ဒီမွာက ငါက စာအံခိုင္းၿပီးေတာ့ စာသင္သားေတြ စစ္ေနတာဟုတ္လား၊ စာသင္သားေတြ ျပည့္ရဲ႕လား၊ စာအံေက်ာင္းမွာ စံုရဲ႕လားဆိုၿပီးေတာ့ စစ္ေနတာ၊ ကမၻာေအးက ဖုန္းဆက္လို႕ ကိုညိဳ၀င္းဖမ္းခံရတယ္ ဆိုတာငါသိရတာ၊ ဟာ ဘာေၾကာင့္ဖမ္းတယ္ညာရယ္ မသိေသးဘူး၊ သိေအာင္ တိုက္ေဟာင္းသြားၿပီးေတာ့ “ အဆိုးထဲက သက္သာေသာအဆိုးျဖစ္ေအာင္ လုပ္မယ္” ငါဒီေလာက္ပဲ တာ၀န္ယူပါတယ္။

အဲ ေကာင္းၿပီ၊ လံုး၀ေကာင္းလာပါေစ့မယ္လို႕ တာ၀န္မယူဘူး၊ အဆိုးထဲက သက္သာေသာ အဆိုးျဖစ္ေအာင္ လုပ္ပါ့မယ္။ ဟုတ္လား၊ အဲသလို ျပန္လိုက္တယ္ ဖုန္း။” ကမၻာေအးကၿပီးေတာ့ တိုင္းေကာင္းစီေမာင္ဘတူ ဗိုလ္မွဴးဘတူ၊ သူကအတြင္းေရးမွဴးမဟုတ္လား၊ ေမာင္ဘတူက ငါ့ဆီ ဖုန္းဆက္ျပန္ေရာ၊ “ ဆရာေတာ္ဘုရား တပည့္ေတာ္တို႕ ဥကၠ႒ေတာ့ အဖမ္းခံထားရတယ္ေပါ့၊ ဆရာေတာ္ၾကည့္ၿပီးေတာ့ ရွင္းေပးပါဦး၊”

“ ေအး ငါလည္း ခုပဲ ရန္ကုန္က ဖုန္းရလို႕ ငါ အခုပဲ သြားမယ္၊ ဆယ္မိနစ္ေလာက္ေတာ့ ၾကာတယ္၊ ဒီအတြင္းမွာ မင္းတို႕ကလည္း စိတ္လုိက္မာန္ပါ မလုပ္နဲ႕၊ ငါ အဆိုးထဲက သက္သာေသာ အဆိုးျဖစ္ေအာင္ လုပ္ေပးမယ္ ဟုတ္လား၊ အဲဒီလိုေျပာၿပီးေတာ့ သြားလိုက္တယ္။ သြားလိုက္ေတာ့ အကုန္ရွင္းသြားတယ္ဆိုပါစို႕ကြာ”

“ဆိုလိုရင္းက ေဘးကသာ ၀ိုင္းၿပီးေတာ့ ေျမွာက္ေပးတယ္၊ တိုက္ၾကီးကြဲေအာင္ လုပ္ေနတယ္၊ ဒို႕သံုးပါးက လံုး၀မကြဲဘူး၊”

(၅)
ေအာ္ “ကိုသီတိုက္သစ္က”။ ဖုန္းနံပါတ္ေလး ၂၆၇၆၂ ၊ ရွစ္ေလးလံုးအေရးေတာ္ပံုၾကီးစေတာ့မယ့္ တစ္ရက္အလိုမွာ မႏၱေလးၿမိဳ႕ၾကီးမီးဟုန္းဟုန္းေတာက္သြားေစႏိုင္တဲ့ ေသြးမ်က္ရည္ျမစ္ၾကီးစီးသြားႏိုင္တဲ့ အေျခအေနကို ထိန္းသိမ္းေပးနိုင္လိုက္တဲ့ တယ္လီဖုန္းေလး။

ဒါေပမယ့္ ဆရာေတာ္ကေတာ့ အဲဒီအေရးအခင္းၿပီးတဲ့အခ်ိန္မွာ သီးသန္႕ပင့္ေခၚရာဆီ ၾကြခဲ့ရရွာပါတယ္။ ေနလနကၡတ္ေတြ လည္ပတ္မႈကင္းရာ ကမၻာေျမျပားရာဆီ။ The world is flat. ကသိုဏ္းကို သံုးႏွစ္တာမွ် တကိုယ္ေတာ္စီးျဖန္းခဲ့ရွာပါတယ္။

ဒီအေၾကာင္းေလးကို ဆရာေတာ္က အမွတ္ရစြာ ေျပာျပပါေသးတယ္။

“ အဲဒီေနာက္ ငါက ေရွးဘ၀တုန္းက ကုသိုလ္ေတြလုပ္ခဲ့ေတာ့ ေထာင္ထဲေရာက္သြားေရာ၊ ကုသိုလ္လုပ္လို႕ ေထာင္ထဲေရာက္သြားတာ၊ ဟုတ္လား၊ မင္း“ ေဗာဓိပင္ပ်ိဳးလို႕ ေပါင္က်ိဳးတယ္” ဆိုတာၾကားဖူးလား၊ ေဗာဓိပင္စိုက္ရင္ ကုသိုလ္ရမွာကြ၊ အဲဒါ ေပါင္က်ိဳးသတဲ့၊ အဲဒါတစ္ျခားမဟုတ္ဘူးကြ၊ ေဗာဓိပင္ပ်ိဳးတဲ့ ကုသိုလ္ခံလို႕ ေပါင္ပဲ က်ိဳးတာတဲ့၊ ေဗာဓိပင္သာ မပ်ိဳးဘူးဆိုရင္ ေသကို ေသမွာကြ၊ ေအး ငါလည္း ေဗာဓိပင္ပ်ိဳးလို႕ ေပါင္က်ိဳးတာဟုတ္လား၊”

“ ေအး ငါက လူထုလည္းပဲ သတ္တာျဖတ္တာေတြ မျဖစ္ေအာင္ ေျပာတယ္၊ အာဏာပိုင္အဖြဲ႕အစည္းေတြလည္း ေျပာတယ္ေပါ့ကြာ၊ သူတို႕လည္းပဲ ေျပာတယ္၊ မင္းတို႕ ရမ္းမပစ္နဲ႕၊ လူထုကိုလည္း သိပ္ၿပီးေတာ့ မင္းတို႕မေစာ္ကားၾကနဲ႕ ဟုတ္လား၊ အဲလိုဆိုရင္ အကုန္လံုး ဒုကၡျဖစ္ကုန္မယ္၊ ငါလည္း လူထုလည္း ေျပာ၊ အထက္အာဏာပိုင္အဖြဲ႕လည္း ေျပာတယ္၊ အဲဒီေတာ့ ငါ့ၿငိမ္းခ်မ္းေအာင္ လုပ္တဲ့ပုဂၢိဳလ္ပဲ ဆိုၿပီး ဦးေစာေမာင္တို႕က ေထာင္ခ်တယ္ေပါ့ကြာ၊ ကိုေစာေမာင္လက္ထက္မွာ၊ ဒါ ေမာင္ခင္ညြန္ရဲ႕ ကုသိုလ္ ေကာင္းမႈဟုတ္လား၊”

(၆)
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အဲဒီ တယ္လီဖုန္းေလး ရွိေနဦးမွာပါ။

မစိုးရိမ္အလြမ္း(၅)

မစိုးရိမ္မွာေနတဲႏွစ္ေတြမွာ အလုပ္နဲ႔ ညီညြတ္မႈဆိုတဲ့စကားလံုးႏွစ္လံုးကို အၿမဲၾကားရေလ့ရွိပါတယ္။ မစိုးရိမ္ ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးဦးသူရိယယုံၾကည္စိတ္ခ်စြာ လႊဲအပ္ေတာ္မူခဲ့တဲ့အတိုင္း နာယကဆရာေတာ္သံုးပါးက ညီညြတ္မွ်တေအာင္ ေက်ာင္းတိုက္ၾကီးရဲ႕လုပ္ငန္းစဥ္ေတြကို ပုခံုးနဲ႕ေရာ ႏွလံုးသားနဲ႔ပါ ထမ္းေတာ္မူခဲ့ၾကလို႕ မစိုးရိမ္တိုက္သစ္ရဲ႕ ႏွစ္ငါးဆယ္ခရီးဟာ ျမန္မာႏိုင္ငံသာသနာအတြက္ မႏၱေလးစာမ်က္ႏွာမွာပါ အက်ိဳးဆက္ေကာင္းေတြကို ေမြးျမဴစိုက္ပ်ိဳးႏိုင္ခဲ့ၾကပါတယ္။

နာယကဆရာေတာ္သံုးပါး ညီညြတ္စြာ အလုပ္လုပ္ပံုုနဲ႕ပတ္သက္ၿပီး ဆရာေတာ္အရွင္ရာဇဓမၼက ဆရာေတာ္အရွင္နာယကာဘိ၀ံသ လြန္ေတာ္မူျခင္းအထိမ္းအမွတ္ပြဲေတြမွာ ဒီလိုျပန္ေျပာင္းေျပာျပတတ္ပါတယ္။

“မစိုးရိမ္တိုက္သစ္တည္ေထာင္တာက (၁၃၁၆)ခုႏွစ္မွာ----။ (၁၃၂၀) မွာေတာ့ ခုပ်ံေတာ္မူတဲ့ ဦးနာယက ဒီမစိုးရိမ္တိုက္သစ္ကိုေျပာင္းတယ္။ သူကေတာ့သက်သီဟေအာင္ၿပီးၿပီးခ်င္း မစိုးရိမ္တိုက္သစ္ေျပာင္းသြားတယ္။ မစိုးရိမ္တိုက္ၾကီးမွာ စာမခ်ဘူး။ ေနာက္ (၁၃၂၇)မွာေတာ့ ဘုန္းၾကီးဦးသီရိန္-----။ ဘုန္းၾကီးဦးသီရိန္ကေတာ့ မစိုးရိမ္တိုက္ၾကီးမွာ ၁၀ ႏွစ္ေလာက္စာခ်ခဲ့တယ္။ (၁၃၂၈)က်ေတာ့ ငါက မစိုးရိမ္တိုက္သစ္ကို ေျပာင္းၿပီး စာခ်တယ္။ မစိုးရိမ္တိုက္ၾကီးမွာေတာ့ (၅)ႏွစ္တိတိစာခ်ခဲ့တယ္။ အဲဒီ (၁၃၂၈)ငါေျပာင္းတဲ့ႏွစ္တုန္းက တစ္တုိက္လံုးမွ သံဃာ (၆၃)ပါးပဲ ရွိတယ္။------။”

“အဲ ငါေျပာင္းေတာ့ ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးက----“မင္း မစိုးရိမ္တိုက္သစ္ကို စာသင္တိုက္ပံုစံျဖစ္ေအာင္ အနည္းဆံုးသံဃာ(၂၀၀) လက္ခံ ”အဲဒီလို အမိန္႕ရွိတယ္။ အဲဒီတုန္းက အေဆာက္အဦနဲ႕ဆိုရင္ေတာ့ သံဃာႏွစ္ရာေလာက္ပဲ ေနေလာက္မွာပါပဲ---။အခုေတာ့ သံဃာႏွစ္ေထာင္ေက်ာ္ရွိလာတယ္။ ေက်ာင္းေတြ လည္း တိုးလာတယ္။ ----ဘာျဖစ္လို႕ တိုးတက္လာသလဲဆိုရင္ ဒီနာယကၾကီးသံုးပါး ညီညီညြတ္ညြတ္နဲ႕ သာသနာျပဳလုပ္ငန္းလုပ္ၾကတဲ့အတြက္ ဒီတိုက္တာၾကီးဟာ သံဃာေတြလည္း တိုးလာတယ္။ ေက်ာင္ေတြလည္း တိုးလာတယ္။ ဒီေတာ့ ဘယ္လုပ္ငန္းမဆို ညီညြတ္ေရးဟာ အင္မတန္လိုအပ္တယ္။”

မစိုးရိမ္တိုက္သစ္ဆိုတာဟာ သာသနာေလာကမွာ ညီညြတ္မႈရဲ႕ ျပယုဂ္ျဖစ္ေၾကာင္း အလုပ္ေတြနဲ႕ သက္ေသျပခဲ့တာပါ။ ဘယ္သူခြဲခြဲ ဒို႕မခြဲဆိုတာကို စာလံုးမဲၾကီးေတြနဲ႕ ေဖာ္ျပစရာမလိုပဲ ကာယသာမဂၢီ စိတၱသာမဂၢီတရားေတြနဲ႕ လက္ေတြ႕က်င့္သံုးခဲ့တာေသခ်ာခဲ့ပါတယ္။ ညီညြတ္မႈဟာ အင္အားျဖစ္ပါတယ္။
အဲဒီအင္အားကို ထိတ္ျပာေ၀၀ါးသူတို႕လည္း ရွိခဲ့ဟန္တူပါတယ္။ ညီညြတ္မႈကို ၿဖိဳခြဲရင္ အင္အားဟာ ၿပိဳလဲရမွာပါပဲ။ ဗုဒၶေခတ္က အေနာက္ႏိုင္ငံေရာမ ေခါမတို႕နဲ႕ အျပိဳင္ ဒီမိုကေရစီစနစ္ကို က်င့္သံုးၿပီး ညီညြတ္စည္းလံုးပါတယ္ဆိုတဲ့ ဂဏႏိုင္ငံေတာ္ေ၀သာလီဟာ ေ၀ႆကာရအမတ္ၾကီးရဲ႕ ေသြးခြဲမႈေၾကာင့္ မဂဓနိုင္ငံေျခဖ၀ါးေအာက္ေရာက္ကာ ပ်က္သုဥ္းသြားခဲ့ရဖူးပါတယ္။

အေရးအရာေတြ ရႈပ္ေထြးက်ယ္ျပန္႕လွတဲ့ ေရႊျပည္ၾကီးမွာ မစိုးရိမ္ဟာ အင္အားစုၾကီးတစ္ရပ္ျဖစ္ေနခဲ့ျပန္ပါေရာ။ တကယ္ေတာ့ မစိုးရိမ္ဟာ သာသနာအတြက္ ခံတပ္ၾကီးသာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အင္အားနဲ႕ေအာင္ျမင္မႈဟာ မုဒိတာပြားတတ္သူအဖို႔ လက္ခုပ္တီးဖို႕ေကာင္းေပမယ့္ တစ္ခါတစ္ရံ အေတြးက်ဥ္းေျမာင္းသူတို႕အတြက္ေတာ့ မ်က္စိစပါးေမႊးစူးစရာပါ။

“ ဒို႕မစုိးရိမ္တိုက္သစ္နဲ႕ပတ္သက္ၿပီး ေဘးက ေျပာၾကတယ္ေပါ့။ တစ္ခိ်ဳ႕က ဘြဲေတြနဲ႕--- ဆရာေတာ္ဦးသီရိန္အုပ္စု ဆရာေတာ္ဦးနာယကအုပ္စု ဆရာေတာ္ဦးရာဇအုပ္စု အဲဒီလိုသံုးတာလဲရွိတယ္။ တစ္ခ်ိဳက အေရွ႕အုပ္စု အေနာက္အုပ္စု အလယ္အုပ္စုတဲ့ ---။ ဘယ္လိုပဲ အုပ္စုအေနနဲ႔ သံုးသပ္သည္ျဖစ္ေစ ဒို႕ဒီအထဲမွာေနတဲ့ လူၾကီးသံုးပါးအပါအ၀င္ အားလံုးေသာနာယကအဖြဲ႕က အုပ္စုသေဘာရွိမွ မရွိဘဲ..ညီညီညြတ္ညြတ္သာသနာျပဳၾကတယ္။ ”

လုံး၀အုပ္စုသေဘာမထားဘဲ ညီညီညြတ္ညြတ္သာသနာျပဳၾကတဲ့အတြက္ ဒီတိုက္ၾကီးက တိုးတက္လာတာ။ သူတို႔ေဘးကေျပာသလို အုပ္စုသေဘာရွိေနရင္ သေဘာထားေတြ ကြဲလြဲေနရင္ ဘယ္နည္းနဲ႕မွ ဒီတိုက္မတိုးတက္ဘူး။ ဘာျဖစ္လို႕တုန္း ၊ သေဘာထားကြဲတယ္ဆိုတာ ရန္ျဖစ္တာပဲ။ -----အျပင္က အဲဒီအသံုးအႏႈံးေတြဟာ မသိလို႕သံုးတာလည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္၊ သို႕မဟုတ္ ေဘဒဥပါယ္အေနနဲ႕ သံုးတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ ေဘဒဥပါယ္ဆိုတာ တစ္ဦးနဲ႕တစ္ဦးမတည့္ေအာင္ ခြဲပစ္တာ.................သူတို႕ ရည္ရြယ္ခ်က္ဘယ္လိုပဲ ရွိရွိေပါ့၊ ---နာယကေတြက ညီညီညြတ္ညြတ္နဲ႕ ေဆာင္ရြက္ၾကမယ္ဆိုရင္ ဒီတိုက္ဟာ ဒီထက္ဒီ တိုးတက္မွာပဲ။”

မစိုးရိမ္ရဲ႕ျပတင္းဖြင့္သံမ်ားထဲမွာ အလုပ္ အလုပ္ဆိုတဲ့အသံေတြသာ မည္ဟည္းေနတတ္ပါတယ္။ ကိုယ့္ဆြမ္းကိုုယ္ခံစားၿပီး အလုပ္လုပ္တဲ့ဆရာေတာ္ေတြပါပဲ။ မႏၱေလးဆိုတာက ဘာမွ လာဘ္လာဘ ေမွ်ာ္ကိုးစရာရွိတာမွ မဟုတ္ေလပဲ။ စာခ်ဆရာေတာ္ဆိုတဲ့ ပီတိေလးကို ခ်ိဳေနၾကတာပါ။ပရိယတၱိသာသနာဆိုတဲ့ အရိပ္ေအာက္မွာ ရပ္ေနရတာကို ၾကည္ေနၾကတာပါ။

လြန္ေတာ္မူသြားၿပီျဖစ္တဲ့မစိုးရိမ္တိုက္သစ္ပထမမဟာနာယကဆရာေတာ္ၾကီးအရွင္သီရိႏၵမဟာေထရ္ဟာ ႏိုင္ငံေတာ္သံဃမဟာနာယကအဖြဲ႕မွာ ဒုတိယဥကၠ႒တာ၀န္လို ၾကီးေလးျမင့္ေမာက္တဲ့တာ၀န္ၾကီးကုိ ထမ္းၿပီး ႏိုင္ငံေတာ္ရဲ႕အဆင့္ျမင့္ဆံုးဘြဲ႕တံဆိပ္ေတာ္ေတြျဖစ္တဲ့ အဂၢမဟာပ႑ိတနဲ႕ အဘိဓဇမဟာရ႒ဂုရုဘြဲ႔ေတြကို ရရွိေတာ္မူတဲ့ဆရာေတာ္ၾကီးျဖစ္ေပမယ့္ သက္ေတာ္ရွစ္ဆယ္လြန္ေတာ္မူခါနီးအထိဆြမ္းခံ၀တ္ကို ဖ်က္ေတာ္ မမူခဲ့ပါဘူး။

သံဃမဟာနာယကတာ၀န္ထမ္းေဆာင္ဖို႕ ရန္ကုန္ကမၻာေအးကုန္းေျမကို ၾကြေရာက္ သီတင္းသံုးၿပီး မႏၱေလးကို ျပန္ေရာက္တာနဲ႕ အခ်ိန္မီေသးရင္ သပိတ္ကို ျပန္ပိုက္ၿပီး ဆြမ္းခံၾကြေတာ္မူေလ့ရွိတာပါ။ အေနအထိုင္လည္း သိုသိပ္ေတာ္မူလြန္းလို႕ ဒကာ ဒကာမေတြက ႏွစ္ရွည္လမ်ားဆြမ္းခံၾကြေနတဲ့ ဆရာေတာ္ၾကီးကို အလြန္နာမည္ေက်ာ္တဲ့ မစိုးရိမ္တိုက္သစ္ဆရာေတာ္ၾကီးလို႕ မသိၾကပါဘူးတဲ့။ ရုပ္ျမင္သံၾကားမွာ သတင္း စာေတြမွာ ဖူးေတြ႕ရပါမွ မနက္တိုင္း သပိတ္ၾကီးပိုက္ပိုက္ၿပီး အိမ္ေရွ႕ကို အေရာက္ၾကြေတာ္မူလာတတ္တဲ့ ကုိယ္ေတာ္ၾကီးဟာ မစိုးရိမ္ဆရာေတာ္ၾကီးပါလားလို႕ ဆရာေတာ္ၾကီးရဲ႕ ရိုးဂုဏ္ကို ၾကည္ညိုမကုန္ ေအာင္ျဖစ္ၾကရတာပါ။ စာသင္သားေလာကမွာေတာ့ မစိုးရိမ္တိုက္သစ္ဆရာေတာ္ၾကီးဆြမ္ခံၾကြျခင္းဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္နဲ႕ ေျပာမကုန္တဲ့ခ်စ္စရာပံုျပင္ေလးေတြ ကိုယ္စီရွိေနၾကပါတယ္။

ဆြမ္းခံၾကြဖို႕ အိမ္သီးျခားမရွိတဲ့ကုိရင္ေပါက္စေလးေတြ ရဟန္းငယ္ေတြဟာ လမ္းဆံုေလးခြမွာ ရပ္ၿပီးေလာင္းတဲ့ ဘုံဆြမ္းကို တိုးၾကရပါတယ္။ ဘံုဆြမ္းဆိုတာက ေန႔စဥ္ ဘယ္သံဃာပဲ ၾကြၾကြေလာင္းတာမို႕ ဟင္းေကာင္းေကာင္းေလာင္းဖို႕ဆိုတာမျဖစ္နိုင္ပါဘူး။ တစ္ခါတစ္ရံ သဒၶါေပါက္ၿပီးေလာင္းတဲ့သူေပၚလာရင္ေတာ့ အဲဒီဆြမ္းေလာင္းမွာ သံဃာေတြ တိုးတိုးေ၀ွ႕ေ၀ွ႕ျဖစ္ေလ့ရွိပါတယ္။ မႏၱေလးသူ မႏၱေလးသားေတြေတာ့ ျမင္ေယာင္မိၾကမွာပါ။

အဲဒီလိ္ုမ်ိ္ဳး ဆြမ္းေလာင္းေတြက ဟင္းေကာင္းတတ္ပါတယ္။ အဲဒီလိုေန႕မ်ိဳးမွာ အျမဲတမ္းဆြမ္းခံၾကြတဲ့ မစိုးရိမ္ဆရာေတာ္ၾကီးကို ကိုရင္ေလးေတြက မ်က္မွန္းတန္းမိၿပီး ရင္းႏွီးေနေလေတာ့ “ ဦးဇင္းၾကီး ဦးဇင္းၾကီး ဟုိနားမွာ ၀က္သားေလာင္းေနတယ္” ဆ္ိုၿပီး သကၤန္းစအတင္းဆြဲၿပီးေခၚၾကေတာ့တာပါတဲ့။ ဆရာေတာ္ၾကီးကို သူတို႕က မစိုးရိမ္တိုက္သစ္ဆရာေတာ္ၾကီးလို႕ သိမွ မသိရွာၾကေလပဲ။ ဆြမ္းဟင္းသက္သက္တြက္မဟုတ္ဘဲ ေရွးေရွးဘုရား ရဟႏၱာအရိယာအရွင္ျမတ္ေတြက်င့္ၿမဲ ဆြမ္းခံ၀တ္ကို က်င့္သံုးေတာ္မူတဲ့ ဆရာေတာ္ၾကီးလို႕မသိရွာၾကေလပဲ။ ဆရာေတာ္ၾကီးက သည္းခံေတာ္မူကာ သူတို႕ဆြဲေခၚရာေနာက္ကို လိုက္ပါေလ့ရွိပါသတဲ့။

ဒါေပမယ့္ ဆရာေတာ္ၾကီးဟာ သာသနာေတာ္အေရးအရာနဲ႕ပတ္သက္လာရင္ေတာ့ ဘယ္သူ႕မ်က္ႏွာမွ ေထာက္ထားေလ့မရွိခဲ့ပါဘူး။ ဆရာေတာ္ၾကီးရဲ႕ သီလ သမာဓိ ပညာနဲ႕ပတ္သက္ၿပီး ေရႊစင္အစစ္ျဖစ္ေၾကာင္း မွတ္ေက်ာက္ေတြ ရွိခဲ့ပါတယ္။ သံဃမဟာနာယကတာ၀န္ေတြ မအားလပ္တဲ့ၾကားက စာေပပို႕ခ်မႈကိုလည္း လြန္ေတာ္မူခါနီးကာလထိ မပ်က္ကြက္ခဲ့ပါဘူး။ ဆရာေတာ္ၾကီးဟာ အလြန္ခံရခက္တဲ့အူမၾကီးကင္ဆာေရာဂါကို သမာဓိမပ်က္ရင္ဆိုင္ႏိုင္ခဲ့တာကိုလည္း ကုသေပးတဲ့ ဆရာ၀န္ၾကီးမ်ားက အံၾသၾကည္ညိုခဲ့ၾကပါသတဲ့။

သူကိုယ္တိုင္လည္း ဆရာေတာ္ၾကီးလြန္ေတာ္မမူမီ တစ္လေလာက္အလိုမွာ ရန္ကုန္ ဂ်ပန္ေဆးရံုၾကီးမွာ ေနာက္ဆံုးဖူးျခင္းနဲ႕ ဖူေမွ်ာ္ခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။ သက္ေတာ္ရွစ္ဆယ္အရြယ္ေတာ္နဲ႕မလိုက္ေအာင္ ၊ ခံစားေနရတဲ့ ေရာဂါေ၀ဒနာနဲ႕ ကင္းကြာေနသေယာင္ ေအးျမတည္ၾကည္ေနတဲ့မ်က္ႏွာေတာ္ကို ဖူးခြင့္ရလိုက္တာပါ။ သတင္းစာတစ္ေစာင္ကို ဖတ္ေနတဲ့ၾကားက ဆရာေတာ္ၾကီးရဲ႕ ထံုးစံအတိုင္း တပ္ထားတဲ့မ်က္မွန္ကို ေက်ာ္ၾကည့္ၿပီး ဂါရ၀ျပဳမႈကို အသိအမွတ္ျပဳေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္တစ္လအၾကာ စင္ကာပူႏိုင္ငံက ေဆး၀ါးကုသအၿပီးအျပန္မွာ လြန္ေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။ ဆံုးရႈံးေလစြ ။

မစိုးရိမ္တိုက္သစ္ဆိုတာက အဲဒီလို ကိုယ့္ဆြမ္းကုိယ္ခံစားၿပီး ကိုယ့္သမာဓိနဲ႕ကုိယ္ သာသနာကိုသာ အာရံုစိုက္ေတာ္မူတဲ့ ဆရာေတာ္ၾကီးက ဦးေဆာင္ခဲ့တာဆိ္ုေတာ့ တုိးတက္ရၿပီေပါ့။ ဒီအပင္စိုက္မွေတာ့ ဒီအသီးသီးၿပီေပါ့။ အဲဒီအသီးက ခ်ိဳလည္း ခ်ိဳပါတယ္။ခြ်င္းခ်က္ေတာ့ ရွိသေပါ့။ ဆရာေတာ္အရွင္နာယကကေတာ့ က်န္းမာေရးအရ ဆြမ္းခံမၾကြပါဘူး။ ဆရာေတာ္အရွင္ရာဇဓမၼကေတာ့ ဆရာေတာ္ၾကီး ဦးသီရိန္နဲ႕ စာခ်ဳပ္ရွိလို႕ ဆြမ္းခံမၾကြတာလို႕ စာသင္သားေတြ လက္ဆင့္ကမ္းကာ ျမတ္ျမတ္နိုုးႏိုး ေျပာေလ့ရွိပါတယ္။

“ မစိုးရိမ္တိုက္သစ္ တိုးတက္တာက ၀ါဒျဖန္႕ေကာင္းလို႕မဟုတ္ဘူး၊ ဟုတ္လား၊ အလုပ္လုပ္လို႕။ ၀ါဒျဖန္႕ေကာင္းလို႕တိုးတက္တယ္ဆိုတဲ့တိုက္ကေတာ့ ၀ါဒျဖန္႕ႏိုင္တုန္း၊ ၀ါဒျဖန္႕တာကို ဒကာ ဒကာမေတြက ယံုၾကည္တုန္း ....အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ တိုးတက္မွာ။ ၀ါဒမျဖန္႕နိုင္ေတာ့ဘူး၊ ၀ါဒျဖန္႕တာကို ဒကာဒကာမေတြက ၀ါဒျဖန္႕တာပါလို႕ အသိၪာဏ္၀င္သြားၿပီဆိုရင္ အဲဒီတိုက္ဟာ က်ဆံုးသြားတာ။


အလုပ္လုပ္လုိ႕တိုးတက္ဆိုတာကေတာ့ အလုပ္လုပ္ေနေသးရင္ အၿမဲတမ္းတိုးတက္မွာ ။ဒို႕တိုက္က ၀ါဒျဖန္႕စရာမလိုဘူး။ ေနာက္ႏွစ္ ႏွစ္ငါးဆယ္ျပည့္မယ္။------------ဘယ္စာေရးဆရာဆီကမွ ေဆာင္းပါးမေတာင္းဘူး။ ကိုယ့္ဟာကုိယ္ မစိုးရိမ္တိုက္သစ္အေၾကာင္း စာအုပ္ေလးထုတ္မယ္။ ဆရာေတာ္ၾကီးရဲ႕ ေထရုပၸတၱိျပန္ထုတ္မယ္၊ အဲဒီေလာက္ပဲ လုပ္မွာ ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္လဲ မလုပ္ဘူး။ ဘယ္သူ႕ဆီကမွလဲ အလွဴမခံဘူး။ မေကာင္းဘူးလား။

စာသင္သားေတြ မင္းတို႕------ေနာက္ႏွစ္ ႏွစ္ငါးဆယ္ျပည့္ကဆုန္လျပည့္ေန႕လုပ္မယ္ ၊ ႏွစ္ငါးဆယ္ျပည့္ ဘုန္းၾကီးဦးသီရိန္ တစ္ႏွစ္ျပည့္ ----ကိုယ့္စားရိတ္နဲ႕ကုိယ္လာ၊ ကိုယ့္ဆြမ္းကိုယ္စား ၊အခမ္းအနားတက္ ၊မေကာင္းဘူးလား၊ ရွင္းသလား မရွင္းဘူးလား ------အခမ္းအနားကည ညပဲလုပ္မွာ တရားပြဲနဲ႕ ေဟာေျပာပြဲေလးဒါပဲ လုပ္မယ္ ။”
(၁၃၆၄-၅ ခုႏွစ္ မဟာနာယကဆရာေတာ္ ဦးနာယကာဘိ၀ံသ အထိမ္းအမွတ္ပြဲမ်ားတြင္ ေပးေသာၾသ၀ါဒ)

မစိုးရိမ္အလြမ္း(၄)

မစိုးရိမ္တိုက္သစ္ဆိုတာက မစိုးရိမ္ေက်ာင္းတိုက္(ေဟာင္း)ၾကီးကိုတည္ေထာင္ၿပီး အဲဒီေရႊေရာင္တ၀င္း၀င္း ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးအတြင္းမွာပဲ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ စာေပပရိယတ္ကို ကမၻာနဲ႕ခ်ီေအာင္ လင္းေစႏိုင္ခဲ့တဲ့ အဂၢါဘိဓဇမစိုးရိမ္ဆရာေတာ္ၾကီး ဦးသူရိယအတြက္ ေအးေအးလူလူသီတင္းသံုးဖို႕ရည္ရြယ္ျဖစ္တည္လာတဲ့ ေက်ာင္းတိုက္ပါပဲ။ (မစိုးရိမ္ေက်ာင္းတိုက္ၾကီးနဲ႕ပတ္သက္ၿပီး “ယခင္စာသင္တိုက္ ယခုတကၠသိုလ္” မွာ တို႔ထိေရးသားခဲ့ၿပီး။)

ဆ႒သံဂါယနာကို ဦးေဆာင္ၿပီး အထက္တန္းသာသနာ့တာ၀န္ေတြကို ရြ႕ံရြံခြ်န္ခြ်န္ထမ္းေဆာင္ခဲ့တဲ့ မစိုးရိမ္ဆရာ ေတာ္ဘုရားၾကီးဟာ ဘုန္းကံလည္း ၾကီးမားေတာ္မူေလေတာ့ ေအးေအးလူလူေနဖို႕ ရည္ရြယ္ထားတဲ့ မစိုးရိမ္ေက်ာင္းအသစ္ရဲ႕ ပရိ၀ုဏ္ထဲမွာ ေက်ာင္းဒကာေက်ာင္းဒကာမေတြက ေန႕ခ်င္းညခ်င္း ေက်ာင္းေတြ ေဆာက္လုပ္လွဴဒါန္းၾကပါေတာ့တယ္။

ဒီေနရာမွာ မစိုးရိမ္တိုက္သစ္ရဲ႕ ပထမဆံုးေက်ာင္းဒကာဦးေတာနဲ႔ ေက်ာင္းဒကာမေဒၚႏိုင္တုိ႕ရဲ႕အေၾကာင္း ကလည္းစိတ္၀င္စားစရာပါ။ မစိုးရိမ္ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးဟာ မစိုးရိမ္ေက်ာင္းတိုက္ၾကီးမွာ စာေပပို႔ခ်ေန ေပမယ့္ ရံဖန္ရံခါဆိုသလို စစ္ကိုင္းေတာင္က နံ႕သာေခ်ာင္မွာ ေတာရိပ္ေတာင္ရိပ္ခိုေလ့ရွိပါတယ္။ ဒုတိယကမၻာစစ္ၾကီးျဖစ္တဲ့အခါမွာေတာ့ မႏၱေလးမွာ ေနထိုင္သီတင္းသံုးလို႕မျဖစ္ေတာ့တာမို႕ စစ္ကိုင္း ေတာင္ရိုးက အဲဒီနံ႕သာေခ်ာင္မွာပဲ စစ္ေဘးခိုရင္း သံုးႏွစ္တာ သီတင္းသံုးေတာ္မူခဲ့ရပါတယ္။

သစ္ဆိမ့္ေခ်ာင္မွာ စစ္ေဘးခိုေနတဲ့ ဦးေတာ+ေဒၚႏိုင္တို႕ဟာ မစိုးရိမ္ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးကို ဆည္းကပ္ခြင့္ရခဲ့ၾကတာပါ။ ဆရာေတာ္ၾကီးရဲ႕ ဆြမ္းကြမ္းေ၀ယ်ာ၀စၥကို ေန႕စဥ္အနီးကပ္ ေဆာင္ရြက္ခြင့္ ရခဲ့ၾကတာမို႕ ဆရာေတာ္ၾကီးရဲ႕ သိကၡာသံုးပါးအရိပ္က ေက်ာင္းဒကာေက်ာင္းဒကာမေလာင္းေတြရဲ႕ ႏွလံုးသား ေပၚမွာ ေအးျမစြာ ထိုးက်ခဲ့တာပါ။ မစိုးရိမ္ဆရာေတာ္ၾကီးဆိုတာက ပြင့္ပြင့္လင္းမိန္႕ေတာ္မူတတ္သလို ရိုးရွင္းစြာလည္း ေနေတာ္မူတတ္တာကိုး။

သက္ေတာ္(၉၆)ႏွစ္ေမြးေန႕ေတာ္မွာ “ ငါေတာ့ အသက္ကိုးဆယ့္ေျခာက္ႏွစ္ရွိၿပီ၊ ဘာတရားထူးမွ မရေသးဘူးဗ်ား” လို႕ ရိုးရိုးၾကီးမိန္႕ေတာ္မူတာကို လူပ်ံေတာ္ပတၱျမားဦးေမာင္ေမာင္က ဒီလိုေလွ်ာက္ထားခဲ့ပါတယ္။” ဆရာေတာ္ ဘာတရားထူးမွ မရေပမယ့္ ပုထုဇဥ္ရဟန္းတစ္ပါးအေနနဲ႕ အနီးကပ္အကိုးအကြယ္ခံႏိုင္တဲ့ဆရာေတာ္ပါဘုရား” တဲ့။ ေၾသာ္ အံၾသဖြယ္ရွိေပစြ..။

ဒုတိယကမၻာစစ္ၾကီးၿပီးတာနဲ႕ မစိုးရိမ္ဆရာေတာ္ၾကီးကလည္း ေက်ာင္းတိုက္ၾကီးမွာ ျပန္လည္သီတင္းသံုးကာ စာေပပို႕ခ်မပ်က္ရွိေတာ္မူခဲ့သလို ဦးေတာ+ ေဒၚႏိုင္ဇနီးေမာင္ႏွံတို႕ကလည္း ေဂါ၀ိန္ဆိပ္ကမ္းမွာ ဆန္ဆိုင္ေလးဖြင့္ကာ စီးပြားရွာခဲ့ရာမွ (၇) ႏွစ္(၈) ႏွစ္ခန္႔အတြင္းမွာပဲ မႏၱေလးၿမိဳ႕ ဆန္ကုန္သည္ေလာကမွာ ထင္ရွားေလာက္ေအာင္ စီးပြားျဖစ္ခဲ့ၾကပါတယ္။

စီးပြားျဖစ္ထြန္းလာတဲ့အခါ သူတို႕ဇနီးေမာင္ႏွံရဲ႕ ပထမဆံုးစိတ္ကူးက မစိုးရိမ္ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးကို ေက်ာင္းေဆာက္လွဴဒါန္းဖို႕ပါပဲ။ ခက္တာက မစိုးရိမ္ေက်ာင္းတိုက္ၾကီးမွာ ေက်ာင္းေဆာက္ကိုးကြယ္စရာေျမကြက္လပ္မက်န္ေတာ့ပါဘူး။ ၿပီးေတာ့ မစိုးရိမ္ေက်ာင္းဒကာမိသားစုကလည္း မစိုးရိ္မ္ေက်ာင္းတိုက္ၾကီးကို တစ္ဦးတည္းမူပိုင္ေဆာက္လုပ္ၿပီး ေက်ာင္းရွိသံဃာေတြကိုလည္း ပစၥည္းေလးပါးနဲ႕ မညွိဳးငယ္ရေအာင္ စိတ္ၾကိဳက္ ေထာက္ပံ့ လွဴခ်င္ၾကတာ ကလား။ အဲဒီေတာ့ မစိုးရိမ္ဆရာေတာ္ၾကီးက ေက်ာင္းသစ္ကန္သစ္အတြက္ ေနရာပရိ၀ုဏ္အသစ္ကို ရွာေဖြေပးခဲ့ပါတယ္ ။

မစိုးရိမ္ဆရာေတာ္ၾကီးကို ယံုၾကည္ကိုးစားေတာ္မူတဲ့ လားရႈိးဆရာေတာ္ဦးေကသရက သူပိုင္ဆိုင္တဲ့ ဒိုင္၀န္ေက်ာင္းေျမကြက္ကို ကန္႔သတ္ၿပီး ယခုမစိုးရိမ္တိုက္သစ္ေနရာအကြက္ၾကီးကို လွဴဒါန္းခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီေနရာအသစ္မွာ ဦးေတာ+ေဒၚႏိုင္မိသားစုတို႕က ဓမၼဒါယာဒေက်ာင္းေဆာင္သစ္ကို စတင္ေဆာက္လုပ္လွဴဒါန္းခဲ့ရာက မစိုးရိမ္တိုက္သစ္ရဲ႕ နိဒါန္းပြင့္ခဲ့ေတာ့တာပါ။ ေက်ာင္းဒကာမိသားစုတို႕က ေက်ာင္းအရင္ေဆာက္လုပ္ၿပီးမွ ေနဖို႕အိမ္ေဆာက္ၾကပါသတဲ့။ တိုက္အိမ္သစ္တက္မဂၤလာက်င္းပတဲ့ေန႕မွာပဲ အဲဒီတိုက္နဲ႕အတူ ျခံေျမကိုပါ မစိုးရိမ္တိုက္သစ္သံဃိကအျဖစ္ ေရစက္္ခ်လွဴဒါန္းခဲ့ၾကျပန္ပါသတဲ့။

အဲဒီလို ဦးေတာ+ေဒၚႏိုင္တို႕ကို အတုလိုက္ၿပီး အိမ္ကို ေက်ာင္အမွတ္နဲ႕ လွဴသူေတြမ်ားစြာရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မစိုးရိမ္ဆရာေတာ္ၾကီးက တစ္သက္ေနဆိုၿပီး ျပန္လည္စြန္႕ခဲ့တာခ်ည္းပါပဲ။

ဦးေတာ+ေဒၚနိုင္တိို႕အုတ္ျမစ္ခ်လိုက္တဲ့ မစိုးရိမ္တိုက္သစ္ရဲ႕ ပရိ၀ုဏ္ထဲမွာ ေက်ာင္းဒကာဒကာမေတြက ေက်ာင္းေတြ အဆက္မျပတ္ေဆာက္လုပ္လွဴဒါန္းၾကေတာ့တာပါ။ ဓမၼကို အထြတ္တင္တဲ့ေက်ာင္းေတြ အစီအရီေပၚလာပါေတာ့တယ္။

ဓမၼဒါယာဒ( ၁၃၁၆)

ဓမၼကာမ( ၁၃၁၇)

ဓမၼဒီပ (၁၃၁၈)

ဓမၼသုခ(၁၃၁၈)

ဓမၼာဘိမတသာသနေသာဘိဏီသိမ္ေတာ္(၁၃၂၀)

ဓမၼ၀ိနယရံသီ(၁၃၂၇) စသည္ စည္ပင္ထြန္းကားလာခဲ့ပါတယ္။

မစိုးရိမ္ရဲ႕လွပတဲ့အစဥ္အလာထဲမွာ ေက်ာင္းအမည္ေပးတာလည္း တစ္ခုအပါအ၀င္ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ မစိုးရိမ္ေက်ာင္းတိုက္(ေဟာင္း)မွာ ရွိတဲ့ေက်ာင္းေဆာင္ေတြရဲ႕နာမည္ေတြမွာ နယူပေဒသဆိုတဲ့စကားလံုးေလးေတြကို ေနာက္ဆက္တြဲထည့္ေလ့ရွိပါတယ္။ ပါဠိနယူပေဒသ၊ သာသနနယူပေဒသ၊ပိဋကနယူပေဒသဆိုတာမိ်ဳးေပါ့။ နယူပေဒသဆိုတာ နည္းဥပေဒေပါ့ေလ။ ပိဋကတ္ဆိုင္ရာနည္းဥပေဒေတြ သင္ၾကားပို႔ခ်ေပးရာေက်ာင္းေတာ္လုိ႕ ဆိုခ်င္တာပါ။ မစိုးရိမ္တိုက္သစ္မွာ ရွိတဲ့ေက်ာင္းေတြကို နာမည္ေပးတဲ့အခါမွာေတာ့ ဓမၼကို ေရွ႕တင္လိုက္ပါတယ္။

မစိုးရိမ္တိုက္သစ္ေျမေနရာက အကြက္အကြင္းအလြန္က်ပါတယ္။ တိုက္သစ္ရဲ႕ ေတာင္ဘက္မ်က္ႏွာစာမွာ ဒိုင္၀န္ကြင္းေက်ာင္းၾကီးကို ရွည္ေမ်ာေမ်ာေျမြၾကီးတစ္ေကာင္ပတ္ေခြထားသလုိပါပဲ။ တိုက္သစ္ကိုေတာ့ သဂၤဇာေခ်ာင္းက ပတ္ေခြထားျပန္ပါတယ္။ ေက်ာင္းတိုက္ၾကီးအတြင္းမွာ မင္းလမ္းမၾကီးက တစ္ခုတည္းပဲ ရွိပါတယ္။ မင္းလမ္းမၾကီးရဲ႕ လက္၀ဲလက်္ာမွာ ေက်ာင္းေဆာင္ေတြ စီစီရီရီခမ္းနားစြာ တည္ေဆာက္ထားေလရဲ႕။

သူ မစိုးရိမ္တုိက္သစ္ကို ေရာက္တဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ေက်ာင္းတိုက္ၾကီးအတြင္း ဓမၼေရွ႕သြားေက်ာင္းေဆာင္သစ္ေတြနဲ႕ ေ၀ဆာေနခဲ့ပါၿပီ။ ေက်ာင္းတိုက္ၾကီးရဲ႕ အလယ္ လမ္းမၾကီးရဲ႕ လက္်ာဘက္မွာ လန္ဒန္ၿမိဳ႕ေတာ္က ဘစ္ဘင္းနာရီ စင္ၾကီးရဲ႕ပံုတူ နာရီစင္ၾကီးကို ေတြ႕လိုက္ရတာနဲ႕ပဲ ရင္သပ္ရႈေမာျဖစ္သြားရတာပါ။

(အေပၚမွာေဖာ္ျပထားတဲ့နာရီစင္က မစိုးရ႔ိမ္ေက်ာင္းတိုက္ေဟာင္းက နာရီစင္အုိၾကီးပါ) တစ္ခါတုန္းက အဂၤလန္ႏိုင္ငံသား တစ္ေယာက္နဲ႕ စကားေျပာျဖစ္ေတာ့ မစိုးရိမ္ကနာရီစင္အေၾကာင္းေျပာျပတဲ့အခါ သူ႕မိတ္ေဆြက ျပံဳးပါတယ္။ ကိုယ့္အထြာနဲ႕ကိုယ္ေတာ့ ၾကီးက်ယ္တာပါပဲ။ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာေတာ့ သူေတြ႔ဖူးသမွ်နာရီစင္ေတြထက္ မစိုးရိမ္တိုက္သစ္ နာရီစင္က ခန္႕ခန္႕ထည္ထည္ရွိပါတယ္။ ထားပါ။

မစိုးရိမ္တိုက္သစ္က စကတည္းကိုက လွတာပါ။ ေနရာလွသလို လုပ္ငန္းအစပ်ိဳးတာလည္း လွပါတယ္။ မစိုးရိမ္ဆရာ ေတာ္ဘုရားၾကီးက မစိုးရိမ္ေက်ာင္းတိုက္ၾကီးထဲက အသစ္လြင္ဆံုး အတက္ၾကြဆံုး မ်ိဳးဆက္ သစ္စာခ်ရဟန္းေတာ္ သံုးပါး ကို ေရြးခ်ယ္ၿပီးစာသင္တိုက္တစ္ခုတည္ေထာင္ဖို႕တာ၀န္ေပးအပ္ေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။ အရွင္သီရိႏၵ၊ အရွင္နာယကနဲ႕ အရွင္ရာဇဓမၼဆိုတဲ့ ရဟန္းပ်ိဳသံုးပါးပါ။ သက်သီဟဓမၼာစရိယေအာင္ျမင္ၿပီးစ အနာဂတ္သာသနာအျမင္သစ္ေတြနဲ႕ ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္စီမံကိန္းေတြကို အိပ္မက္မက္လို႕ ေကာင္းတဲ့အရြယ္မွာ တကယ့္လုပ္ငန္းခြင္ထဲကို ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးက အေမွ်ာ္အျမင္ၾကီးစြာ ဆြဲေခၚေနရာေပးလိုက္တာပါ၊ ဒီလိုေလးလည္း မွာေတာ္မူပါေသးသတဲ့၊

“မျဖစ္ဘူးဆိုတဲ့စကားငါ့မေျပာရ၊ ဦးဇင္းတို႕ သံုးပါး သာသနာၾကီးပြားေအာင္လုပ္ၾက၊ ငါကိုယ္တိုင္အားေပးေနသည္၊ ငါတို႕လုပ္ခဲ့တုန္းက အားေပးသူမရွိခဲ့ဘူး ။” တဲ့။ ၿပီးေတာ့လည္း “ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သိလွၿပီ တတ္လွၿပီဟု ဘယ္ခါမွ မထင္ေလနဲ႕ လက်္ာေတာ္ရံအရွင္သာရိပုတၱရာကိုယ္ေတာ္ၾကီးေသာ္မွ နိဗၺာန္ေရာက္မည့္ပုဂၢိဳလ္ကို ျဗဟၼာ့ျပည္ေရာက္ ေၾကာင္းတရားေဟာမွား၍ ဘုရားရွင္ျပင္ဆင္ေဟာရေသးသည္ ” လို႕ ဆက္ၿပီး ဆရာအသစ္ေတြကို တပ္ထြက္မိန္႕ခြန္းတိုတိုမိန္႕ခဲ့ပါေသးသတဲ့။

ဆရာေတာ္ၾကီးအတြက္ ေအးေအး လူလူ ၿငိမ္းၿငိမ္းခ်မ္းခ်မ္းသီတင္းသံုးဖို႕ ေဆာက္လွဴထားတဲ့ေက်ာင္းေဆာင္ေတြကို ပရိယတ္သာသနာ အတြက္ ငဲ့ကြက္ေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။ ဆရာေတာ္ၾကီးက မ်ိဳးဆက္သစ္အားကို အထူးယံုၾကည္ ေတာ္မူခဲ့သလို ေနရာေပးတတ္ျခင္းဆိုတဲ့ သမာနတၱတာက်င့္၀တ္ကိုလည္း ျဖည့္ဆည္းေတာ္မူ ေလ့ရွိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း မစိုးရိမ္တိုက္ၾကီးေတြ ဒီေန႕တိုင္ေအာင္ျမင္ေနျခင္းပဲျဖစ္ပါတယ္။

စာသင္သားသံဃာ ႏွစ္ရာေလာက္သာေမွ်ာ္မွန္းတာ၀န္ေပးခဲ့တဲ့ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးသာ စာခ်စာသင္သံဃာေတာ္ သံုးေထာင္၀န္းက်င္ေလာက္နဲ႕ စည္ပင္ေနတဲ့မစိုးရိမ္တိုက္သစ္သာသနာကိုသာ ေတြ႕ရမယ္ဆိုရင္ အႏႈိင္းမဲ့ပီတိနဲ႕ အၾကိမ္ၾကိမ္သာဓုေခၚေတာ္မူမွာပါပဲ။ ေနရာေပးတတ္ေတာ့လည္း ေနရာကို ေသေသခ်ာခ်ာၾကီးကို ယူခဲ့ၾကတာကလား။

မစိုးရိမ္ဆရာေတာ္ၾကီးက သူကိုယ္တိုင္ သက်သီဟအသင္းၾကီးက က်င္းပျပဳလုပ္တဲ့ဓမၼာစရိယစာေမးပြဲကို ေအာင္ျမင္တဲ့ စာခ်ဆရာေတာ္တစ္ပါးျဖစ္ေလေတာ့ မစိုးရိမ္ေက်ာင္းတိုက္မွာ ပညာသင္ယူခဲ့ၿပီး သက်သီဟဓမၼာစရိယျဖစ္လာတဲ့ ရဟန္းေတာ္မွန္သမွ်ကို စာခ်အျဖစ္သာမက နာယက(ပါေမာကၡ)အျဖစ္ပါခန္႕အပ္ၿပီး ေက်ာင္းေဆာင္တစ္ခုရဲ႕ ေက်ာင္းထိုင္တင္ေျမွာက္ေလ့ရွိပါတယ္။

အသက္သိကၡာတို႕ လုပ္သက္တို႕ မလိုအပ္ပါဘူး။ အရည္အေသြးနဲ႕ စြမ္းေဆာင္ရည္ကိုသာ ရႈျမင္ေတာ္မူေလ့ရွိတာပါ။ သက္ေတာ္ငယ္ငယ္နဲ႕ သက်ဓမၼာစရိယကုိယ္ေတာ္ေလးေတြ မစိုးရိမ္မွာ နာယကအျဖစ္တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ေနၾကတာ အားတက္စရာပါပဲ။ တိုးတက္ေအာင္ျမင္ေနတဲ့ ႏိုင္ငံတကာတကၠသိုလ္ၾကီးေတြ အဖြဲ႕အစည္းၾကီးေတြ က်င့္သံုးေနတဲ့ ဥပေဒသကို ဆရာေတာ္ၾကီးက က်င့္သံုးၿပီးသားျဖစ္ေနခဲ့တာပါ။ ဘုရားရွင္ရဲ႕ သမာနတၱတာလမ္းစဥ္က ေခတ္အဆက္ဆက္အသံုးတည့္ေနမွာပါပဲ။ ေဆြမ်ိဳးသံေယာဇဥ္နဲ႕ မစိုးရိမ္မွာေက်ာင္းထိုင္နာယကျဖစ္ဖို႕ေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။

အဲဒါနဲ႕ပတ္သက္ၿပီး ေက်းဇူးေတာ္ရွင္မစိုးရိမ္ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးရဲ႕ ဇာတိရြာ မတၱရာျမိဳ႕နယ္၊ေပါက္၀ဲရြာက သက်သီဟဓမၼာစရိယေအာင္ျမင္တဲ့ ရဟန္းေတာ္အရွင္ေကာ႑ညရဲ႕ ဂုဏ္ျပဳပြဲမွာ ဆရာေတာ္အရွင္ရာဇဓမၼက ေက်းဇူးရွင္ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးနဲ႕ပတ္သက္ၿပီး ခုလို မွတ္မွတ္ရရေျပာခဲ့ပါတယ္။

“ဒီသက်သီဟစာေမးပြဲဟာ ၁၂၆၅ ခုႏွစ္က စတင္က်င္းပခဲ့တယ္။-------အဲဒီစတင္က်င္းပတဲ့ႏွစ္မွာပဲ ေဟာဒီေပါက္၀ဲရြာ ဇာတိ ဒို႕ရဲ႕ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး ဦးသူရိယ ေအာင္ျမင္ခဲ့တယ္။ ဒါက စာသင္တန္း၊ ေနာက္ ---၁၂၆၉ ခုႏွစ္မွညာ သက်သီဟစာခ်တန္းကို ေအာင္ျမင္ခဲ့တယ္။(မွတ္ခ်က္ သက်သီဟစာေမးပြဲတြင္ စာသင္တန္းႏွင့္ စာခ်တန္းဟုႏွစ္ တန္းရွိသည္) ---မင္းတို႕ဆရာေတာ္ၾကီး ဘယ္ေလာက္နာမည္ၾကီးလဲဆိုေတာ့ ဘယ္လ္ဂ်ီယန္နိုင္ငံမွာ ထုတ္ေ၀တဲ့ Who is who in the world လို႕ေခၚတဲ့ ကမၻာမွာနာမည္ၾကီးတဲ့ပုဂၢိဳလ္ေတြ ဘယ္သူလဲဆိုတဲ့ စာအုပ္ထဲမွာ ဒို႕ဗမာႏိုင္ငံက ေဟာဒီေပါက္၀ဲဇာတိျဖစ္တဲ့ ဆရာေတာ္ၾကီးတစ္ပါးတည္း ပါတယ္။ အဲသေလာက္နာမည္ေက်ာ္တဲ့ဆရာေတာ္ၾကီး---။

ေပါက္၀ဲရြာဇာတိျဖစ္တဲ့ ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးက သူအသက္ထင္ရွားရွိတုန္းက သူ႕ေပါက္၀ဲတို႕ သမင္ျခံတို႕က ဦးဇင္းေလးေတြကို သက်သီဟေအာင္ေစခ်င္တယ္----ဘာျဖစ္လို႕လဲ ဒို႔မစိုးရိမ္တိုက္သစ္တို႔-- တိုက္ေဟာင္းတို႔ဆိုတာ သက်သီဟေအာင္မွ နာယကအျဖစ္အသိအမွတ္ျပဳတယ္၊ေက်ာင္းအပ္တယ္၊ ------ဒါေပမယ့္ တစ္ပါးမွ မေအာင္ဘူး၊

လူဆိုတာ ပုထုဇဥ္ျဖစ္ေတာ့ ေဒသစြဲက ရွိတယ္ကြ။ တိုက္တာမွာ စည္းကမ္းလုပ္ထားေတာ့ ---- သက်သီဟမေအာင္ေတာ့ ေက်ာင္းအပ္လို႕လည္း မရဘူး။ ေအာင္မယ့္ေအာင္ေတာ့ ဆရာေတာ္ၾကီးရဲ႕ သက္ေတာ္ (၁၂၀) တိတိျပည့္တဲ့ႏွစ္(၁၃၆၁) ခုႏွစ္က်မွ ေမာင္ေကာ႑ည မင္းတို႕ေပါက္၀ဲရြာဇာတိ ဦးဇင္းတစ္ပါးက သက်သီဟေအာင္ျမင္လာတယ္။ ဒီေတာ့ ဒို႕ကလဲပဲ ဆရာေတာ္ၾကီးနည္းအတိုင္းပဲ ဒီႏွစ္၀ါဆိုလမွာပဲ သူ႕ကို ေက်ာင္းအပ္လိုက္တယ္။”

ေၾသာ္ မွတ္ဖြယ္မွတ္ရာပါတကား။

တစ္မ်ိုးသားလံုး တစ္သာသနာလံုးက်င့္သံုးထိုက္ေသာစံနမူနာပါတကား။

အရည္အခ်င္းေတြ ေမြးျမဴၾက၊

စြမ္းေဆာင္ရည္ ေတြ ထက္ေအာင္ ေသြးၾက၊

ထုိက္သူ ယူေစ စနစ္ကို က်င့္သံုးၾကေပါ့ေလ။

သာဓု သာဓု သာဓု အၾကိမ္မီလ်ံ။

မစိုးရိမ္အလြမ္း(၃)

တကယ္ေတာ့ သူက မစိုးရိမ္တုိက္သစ္တံခါး၀ၾကီးကို သံုးၾကိမ္တိတိ ၀င္လိုက္ထြက္လိုက္ လုပ္ခဲ့တာပါ။ ၁၉၈၈။ ၁၉၉၀။ ၁၉၉၃။ ခုႏွစ္ေတြမွာပါ။ ဘယ္အၾကိမ္ၾကိမ္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ဆရာေတာ္အရွင္ရာဇဓမၼရဲ႕ ပံုရိပ္က မေျပာင္းလဲ ခဲ့ပါဘူး။ စာအုပ္ထူထူႀကီးေတြထမ္းလုိ႕..၊ ကြ်ဲေကာ္မ်က္မွန္ထူထူၾကီးတပ္လို႕…၊ တစ္၀က္တစ္ပ်က္ဖြင့္ထားတဲ့ ပုသိမ္းထီးကို ေဆာင္းလို႕ ပါပဲ။ရာသီအကန္႕ေတြသာ ေျပာင္းမယ္ ။ ဆရာေတာ္ကေတာ့ မစိုးရိမ္တုိက္သစ္ရဲ႕ မင္းလမ္းမၾကီးအတိုင္း အျမဲသီတင္းသံုးရာ ဓမၼဒါယာဒေက်ာင္းေဆာင္ကေန ေန႕သန္႕စင္ရာ ဓမၼသီတဂူေက်ာင္းေဆာင္ဆီကို ေန႔စဥ္မပ်က္ ေလွ်ာက္လာတတ္တာပါ။

ပထမတစ္ေခါက္ေတြကေတာ့ ဆရာေတာ္ၾကီးထမ္းလာတတ္တဲ့ စာအုပ္ၾကီးေတြက အလွမ္းေ၀းလြန္းလွပါတယ္။ ဆရာေတာ္ၾကီးက သူထမ္းလာတဲ့ စာအုပ္ထူထူၾကီးေတြကို ဓမၼသီတဂူအေဆာင္အလယ္ထပ္က စာၾကည့္စားပြဲမွာ ထိုင္ၿပီး ဖတ္ေလ့ရွိပါတယ္ ။

ေနာက္ဆံုးအေခါက္၀င္ျဖစ္တဲ့ႏွစ္မွာေတာ့ ဆရာေတာ္ၾကီးဖတ္ေနတဲ့ စာအုပ္ထူထူၾကီေတြရဲ႕ ေခါင္းစဥ္ေလာက္ကိုေတာ့ သူက ေစာေၾကာမိပါၿပီ။ ခ်ိန္းဘားအဂၤလိမ္အဘိဓာန္စာအုပ္ၾကီးနဲ႕ အိႏၵိယလြတ္လပ္ေရးေခါင္းေဆာင္ၾကီး မစၥတာေနရူးရဲ႕ ကမၻာ့သမိုင္းေစာင္းငဲ့ၾကည့္ျခင္းဆိုတဲ့ စာအုပ္ထူထူၾကီးႏွစ္အုပ္ကိုေတာ့ မွတ္မွတ္ရရရွိေနခဲ့တာပါ။

သူကိုယ္တိုင္လည္း အဲဒီႏွစ္ေတြမွာ စာၾကမ္းပိုး(ဂ်ပိုး)လိုလို ဂိုက္ဖမ္းၿပီး အဂၤလိပ္စာကိုလည္း ေထာ့နဲ႕ေထာ့နဲ႕ ေလ့လာတဲ့အပိုင္းကို ေရာက္ေနခဲ့ပါၿပီ။ ဂရမ္မာစာအုပ္ေတြ ေကာင္းတယ္ဆိုသမွ် ၀ယ္ဖတ္ သင္တန္းေတြ ေကာင္းတယ္ဆိုသမွ် ၀င္တက္လုပ္ေနခဲ့တာပါ။ ျမေတာင္ေက်ာင္းက ဘုန္းေတာ္ၾကီးထံမွာ ႏွစ္ရက္ခန္႕၊ ေငြေတာင္ တိုက္က ဘုန္းၾကီးအိုၾကီးဆီမွာ တစ္ပတ္ခန္႕။ ၃၅ ေအလမ္းေပၚက ဖားသားလဖုန္းေက်ာင္းက ခရစ္ယန္ ဘုန္းေတာ္ၾကီးထံမွာ တစ္လခန္႕ စသည္စသည္..။

သင္တန္းေတြကို သူက အၾကာၾကီးမတက္ျဖစ္ခဲ့တာက ရြာဦးဘုန္းေတာ္ၾကိးသင္ေပးလိုက္တဲ့ အဂၤလိပ္စာဓါတ္ခံေလးကို အားျပဳၿပီး အေျခခံအဂၤလိပ္စာအုပ္ေလးမ်ားကို အကူမပါပဲ ဖတ္ႏိုင္ခဲ့တာေၾကာင့္ပါ။ တက္မိတဲ့ သင္တန္းေတြကလည္း အဂၤလိပ္စာအေျခခံအားနည္းၾကတဲ့ သာသနာ့၀န္းထမ္းအမ်ားစုအတြက္ ရည္ရြယ္တာျဖစ္ေလေတာ့ အေျခခံကို ေက်ာ္ခြခ်င္တဲ့ သူ႕အတြက္ ဖားသားလဖုန္းေက်ာင္းက ဘုန္းေတာ္ၾကီးရဲ႕ သင္ျပမႈကေတာ့ အဆင္ေျပခဲ့ပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ သာသနာ့တကၠသိုလ္၀င္ခြင့္စာေမးပြဲေအာင္စာရင္းမွာ သူ႕အမည္ပါလာေလေတာ့ နန္းေတာ္ေရွ႕ ဇာတ္လမ္းဇာတ္ကြက္ေတြဆီ ပညာသင္ႏွစ္အသစ္ေတြဆီ ဆက္လက္ခုတ္ေမာင္းခြင့္ရခဲ့ၿပီးေနာက္ပိုင္း ခရစ္ယန္ ဘုန္းေတာ္ၾကီးရဲ႕ ေစတနာစာသင္ခန္းေလးနဲ႕ ေ၀းခဲ့ရေတာ့တာပါ။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ဖာသာ။

ဘာသႏၱရ(ႏိုင္ငံျခားဘာသာစကား) ကို အရူးအမူးျဖစ္စြာ.. စာေပမွန္သမွ် အထူးအားျဖင့္ ေမာ္ဒန္စာေပလႈပ္ရွားမႈမွန္သမွ် ေစာင့္ၾကည့္ကာ ဓမၼသီတဂူေက်ာင္းေရွ႔က ပိေတာက္ပင္ေလးေအာက္မွာ ကဗ်ာေတြအေၾကာင္းေျပာျဖစ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ သူနဲ႕ စာေပအေၾကာင္း စာအုပ္ေတြအေၾကာင္း ၾကံဳတိုင္းေျပာျဖစ္ခဲ့တဲ့ မိတ္ေဆြစီနီယာ ရဟန္း ေတာ္တစ္ပါးေတာ့ ရွိခဲ့ဖူးပါရဲ႕။ သူ႕မိတ္ေဆြရဟန္းေတာ္ကို မိုက္ကယ္လ္ၾကီးလို႕ ေခၚခဲ့ၾကသလို သူ႕ကိုလည္း ေမာ္ဒန္ေတြ ဒန္လြန္းလို႕ ေမာ္ဒန္ၾကီးလို႕ နစ္ခ္နိမ္းေပးခဲ့ၾကျပန္ပါတယ္။ဒါေပမယ့္ ေမာ္ဒန္ဆိုတာ ဘာလဲအေမးကိုေတာ့ သူမေျဖႏိုင္ခဲ့ပါေလ။

တကယ္ေတာ့ အဲဒါဟာ ကိုယ့္ကိုယ့္ကို ဟုတ္လွၿပီထင္ေပမယ့္ မစိုးရိမ္တိုက္သစ္ၾကီးရဲ႕ စည္းမ်ဥ္းေတြအေပၚမွာ သစၥာေဖာက္ခဲ့သလို ကိုယ္တိုင္ေရြးခ်ယ္ထားတဲ့ ကိုယ့္ပညာေရးလမ္းေၾကာင္းကိုလည္း မရိုးမသားလုပ္ခဲ့တာပါပဲ..။ သူက အဲဒီႏွစ္ေတြမွာ သက်သီဟစာသင္တန္းမွာ စာရင္းသြင္းထားတာပါ ။ ကမၻာ့သာသနာျပဳအေက်ာ္ ဆရာေတာ္ၾကီး အရွင္ေသ႒ိလရဲ႕ ဆရာျဖစ္တဲ့ နာမည္ေက်ာ္အရွင္အာဒိစၥ၀ံသ( ေနာင္ဆရာၾကီး ဦးေအာင္ျမတ္ထြဋ္ ) ေမွ်ာ္မွန္းခဲ့ဖူးသလို မစိုးရိမ္အ၀န္းအ၀ိုင္းမွာ နာယကစာခ်ျဖစ္ေရးအိပ္မက္ေတြ မက္ခဲ့ေသးတာပါ။ ဒါေပမယ့္ သူက မရုိးသားခဲ့ပါဘူး။

တကယ္ေတာ့ ကိုယ္ဘာလိုတယ္ဆိုတာ အကဲမျဖတ္နိုင္ခဲ့တာလည္း ျဖစ္ပါတယ္။

“မင္းတို႕ေခတ္က ကိုယ့္ပညာေရးကိုေတာင္ မင္းတို႕ အေလးမထားဘူး။ ပညာသင္တဲ့ပုဂိၢဳလ္ဆိုတာ ေဗာဓိရာဇ ကုမာရသုတ္(မ၊၂၊၂၂၇)မွာ ဘုရားရွင္က ေဟာထားတယ္။

ေဗာဓိရာဇကုမာရက ပထမေမးတယ္ေပါ့ကြာ။ အရွင္ဘုရား မဂ္ဖိုလ္ရခ်င္ရင္ ဘယ္ႏွစ္ရက္ေလာက္ ေနရင္ရမွာတုန္း။ ကတ္သီးကတ္သတ္ေမးတဲ့ေမးခြန္းပါကြ၊ ဒီေတာ့ သူက ရိုးသားမႈရွိတယ္ဆိုရင္ကေတာ့ (၇)ႏွစ္ေပါ့။ (၇)လေပါ့။သို႕မဟုတ္ (၇) ရက္ေပါ့ကြာ။ ရိုးသားမႈရွိဖို႕ေတာ့ လိုတယ္။ ဒီအားထုတ္တဲ့ပုဂၢိဳလ္္က ရိုးသားမႈရွိရင္ကေတာ့ ဒါ ျမန္ျမန္ရတာပဲေပါ့။

ေဗာဓိမင္းသားကို ဘုရားရွင္က ျပန္ေမးတယ္၊ မင္းလည္းကြာ ဆင္အတတ္ေတြ ျမင္းအတတ္ေတြ သူမ်ား သင္ေပးေန တာပဲ။ ကဲ အဲဒီသင္ေပးေနေတာ့ မင္းမွာလဲ တပည့္ေတြ အမ်ားၾကီးရွိတာပဲကြ။ အဲဒီတပည့္ေတြထဲမွာ မရိုးသားတဲ့ တပည့္ကို မင္းပညာတတ္ေအာင္ သင္ႏိုင္ရဲ႕လား။ ဟာ အရွင္ဘုရားမရဘူး။ မရိုးသားရင္ေတာ့ ဘာပညာမွ သင္လို႕မရဘူး။

ေအးအဲဒါမွတ္ထား။ ဒါေၾကာင့္ ပညာသင္တယ္ဆိုတာ မင္းတို႕ေလာကီပညာပဲသင္သင္ ေလာကုတၱရာပညာပဲသင္သင္ ရိုးသားမႈက အင္မတန္လိုတာ၊ ခုမင္းတို႕က အဲဒီအဂၤါရပ္သိပ္ခ်ိဳ႕တဲ့ေနၾကတာ။ ေနရာတကာေလွ်ာက္ညာေနၾကတယ္။”

“ဟိုတစ္ေန႕က ေျပာခဲ့တဲ့ ဟဲလင္ကဲလားဆိုတဲ့အမ်ိဳးသမီးေလးဆိုတာ မ်က္စိကန္းေနတာပဲ။ ဒါေပမယ့္ မ်က္မျမင္စာနဲ႕ စိတ္၀င္စားမႈရွိေတာ့ကို ပညာသင္ေတာ့ တတ္သြားတာပဲ။ ဘီေအေတြ ဘာေတြ ေအာင္သည္အထိ ---ပညာတတ္သြားတယ္။ သူက မ်က္စိမျမင္ေပမယ့္ ပညာေရးမွာ စိတ္၀င္စားတယ္။ ရိုးသားတယ္။ တကယ္ပညာတတ္ခ်င္တဲ့ အဲဒီစိတ္ထားရွိတယ္။ ….မင္းတို႕အေျခအေနက သူ႕ထက္အမ်ားၾကီးသာတယ္၊ ဒါေပမယ့္ မရိုးသားေတာ့ ပညာအတတ္နည္းတာပဲ။”

“ဒို႕ေခတ္တုန္းက ေဗာဓိရာဇကုမာရသုတ္မွာ ေဟာတဲ့အတိုင္း ရိုးသားၾကတယ္။ ကိုယ့္ပညာကိုယ္သင္မွ ရမယ္။ အဲသလို ရိုးသားတယ္။ ----ဒို႕ေခတ္မွာ ဘုရား၀တ္တက္ စည္းမ်ဥ္းလုပ္ဖို႕မလိုဘူး။ စာအံေက်ာင္းတက္ရမယ္ဆိုတဲ့ စည္းမ်ဥ္းလိုပ္ဖို႕မလိုဘူး။ သူစာနဲ႕သူအံေနၾကတာပဲ။ မင္းတို႕ေခတ္မွာ အဲလိုျဖစ္ဖို႕လိုတယ္။ အဲသလို ျဖစ္မွ မင္းတို႕သာသနာလည္း တိုးတက္မွာ။ တိုင္းျပည္လည္းတိုးတက္မွာ ။ ဒီအတိုင္းသာ လူပ်င္းေတြခ်ည္းသာ ျဖစ္ေနရင္ေတာ့ ဒို႔သာသနာလည္း မတိုးတက္ပါဘူး။ တိုင္းျပည္လည္း မတိုးတက္ပါဘူး။”( ၁၃၆၆ ခု ၊ ဒုတိယ၀ါဆိုလျပည့္ေန႔ ၾသ၀ါဒ)

သက်သီဟစာေမးပြဲဆိုတာက ေန႕ေန႕ညည သင္ခန္းစာေတြနဲ႕ လံုးေနရတာပါ။ စာေတြခက္လြန္းလို႕ ပုစၦာထုတ္တဲ့ ဆရာေတာ္ေတြရဲ႕ အာေဘာ္ေတြက နက္လြန္းလို႕ ေအာင္ျမင္သူရာခိုင္ႏႈံးအနည္းဆံုးစာေမးပြဲမို႔ ေရွးဆရာေတာ္ၾကီးေတြက လူသတ္ပြဲလို႕ေတာင္ ေျပာၿပီး ကန္႕ကြက္တာေတြ ရွိခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ပါရမီနဲ႕ ကံၪာဏ္၀ီရိယျပည့္စံုတဲ့ သူ႕မိတ္ေဆြ အခိ်ဳ႕ကေတာ့ အဲဒီေတာင္ကို ေက်ာ္ျဖတ္နိုင္ခဲ့ၾကပါတယ္။

သူကေတာ့ သက်သီဟေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာ မျဖစ္မေနတက္ရမယ့္ စာ၀ါေတြ တာ၀န္ေၾကတက္၊ အပတ္စဥ္စာေမးပြဲ ေတြကို တစ္ပြဲထိုးက်က္ကာ ဒဏ္မက်ေအာင္ ေျဖဆိုလို႕ တကယ့္တကယ္ေတာ့ သူက ေအဘီစီေတြနဲ႕ ဂႏၳ၀င္ေတြ ေမာ္ဒန္ေတြနဲ႕ …….ေရာေထြးေပ်ာ္ေမြ႕ေနခဲ့တာပါ။

ဒီလိုနဲ႕ မစိုးရိမ္မွာ ေလးႏွစ္ၾကာခဲ့ေပမယ့္ စာေမးပြဲဆိုလို႕ ဘာတစ္ပြဲမွ မေအာင္ခဲ့ပါဘူး..။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ့္ေရြးခ်ယ္တဲ့လမ္းကိုေတာ့ လြမ္းေလာက္ေအာင္ ေလွ်ာက္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ သက်သီဟစာေျဖခန္းကိုေတာ့ ေနာက္ထပ္ႏွစ္ေတြ အမ်ားၾကီးက်န္ေသးေပမယ့္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ရိုးသားဖို႕အခ်ိန္မီခဲ့ပါတယ္။ သူနဲ႕သဟဇာတက်မယ့္ တကၠသိုလ္စာသင္ခန္းေတြကို ေရြးခ်ယ္လိုက္တာပါ။

ေၾသာ္ေမာ္ဒန္လြန္ေန႕ရက္မ်ား....။

မစိုးရိမ္အလြမ္း(၂)

မစိုးရိမ္တုိက္သစ္ကို သူေရာက္ေတာ့ ၁၉၈၈ ရုတ္ရုတ္သဲသဲကာလၾကီးမွာပါ။ ဆရာေတာ္ဦးရာဇဓမၼဆိုတာကို ေမွ်ာ္လင့္ထားတာနဲ႕တစ္ျခားစီ ဖူးေတြ႕ခြင့္စတင္ရရွိခဲ့ပါတယ္။ မစိုးရိမ္နဲ႕စပ္သမွ်သံဃာေတာ္ေတြရဲ႕ စကား၀ိုင္းမွာ အၿမဲဘာသာရပ္တစ္ခုအျဖစ္ရပ္တည္ႏိုင္တဲ့ ဆရာေတာ္တစ္ပါးရဲ႕ ပံုရိပ္ကို သူက ပန္းခ်ီအႏုပညာကို ျမတ္ႏိုးသူပီပီ ပံုေဖာ္ထားခဲ့ၿပီးသားပါ။ ေထာင္ေထာင္ေမာင္းေမာင္း မတ္မတ္မားမားေပါ့။ ဆရာေတာ္က စာေပနဲ႔သီလတင္မက အေရး အရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကိုလည္း ေျဖရွင္းတတ္ပါေသးသတဲ့။.

သူတကယ္ေတြ႕ခဲ့တဲ့ အရွင္ရာဇဓမၼဆိုတာက ပိန္ပိန္ပါးပါး။ ၀တ္ထားတဲ့သကၤန္းက တြန္႕ေခါက္ခ်ိဳး။ ေဆာင္းထားတဲ့ ပုသိမ္ထီးကုိ တစ္၀က္မဖြင့္ ကုပ္ကုပ္ေလးေဆာာင္းလို႕ မစိုးရိမ္တိုက္သစ္ၾကီးရဲ႕ တစ္ခုတည္းေသာေက်ာင္းလမ္းမၾကီးကို ေမာ့ေမာ့မင္းမင္းေလွ်ာက္လာတတ္တာ လြမ္းစရာပါပဲ ။ ၿပီးေတာ့လည္းသိန္းေဖျမင့္တို႕တပ္တဲ့ မ်က္မွန္မ်ိဳးတပ္ ဆင္ထားပါတယ္။ အသံကေတာ့ သူ႕လိုကိုရင္ေလးတစ္ပါးအတြက္ ဥပမာေပးစရာမရွိေအာင္ ထူးျခားခဲ့တာ ေသခ်ာခဲ့ပါတယ္။ ေနာင္အခါက်မွ ဘယ္သူနဲ႕မွ မတူတဲ့ အသံပိုင္ရွင္မွန္းသိရပါတယ္။

လြန္ေတာ္မူရွာၿပီျဖစ္တဲ့ မစိုးရိမ္တိုက္သစ္ပထမဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး အရွင္သီရိႏၵာဘိ၀ံသ(ႏိုင္ငံေတာ္သံဃမဟာ နာယ ကဒုတိယဥကၠဌ၊ အဂၢမဟာပ႑ိတ၊ အဘိဓဇမဟာရဌဂုရု) ရဲ႕ မွတ္တမ္းမွာ ေရးမွတ္သြားတာေလးက ေက်းဇူးရွင္ၾကီးႏွစ္ ပါးၾကား မ်က္ရည္စို႕စရာပါပဲ။ သူဆိုရင္ေတာ့ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အရိယာတစ္ျခမ္းေလာက္ျဖစ္ေနရင္ေတာင္မွ ငိုခ်င္ရက္လက္တို႔ျဖစ္စရာပါ။ ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး ဦးသီရိႏၵရဲ႕မွတ္တမ္းထဲမွာ ဆရာေတာ္ေရးမွတ္သြားတာေလးက

“ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးသည္ (ဆရာေတာ္ဘုရာၾကီးဆိုသည္မွာ ဆ႒သဂၤါယနာပြဲတြင္ ဦးေဆာင္ေတာ္မူခဲ့သည့္ အဂၢါဘိဓဇ မစိုးရိမ္ဆရာေတာ္ ဦးသူရိယကို ဆိုလို၏) ဆြမ္းစားပင့္ဖိတ္ေသာအခါတို႔တြင္ ဦးရာဇဓမၼကို သီလေပးေရ စက္ခ်တရားေဟားစမ္းၾကည့္ခိုင္းသည္။ ဦးရာဇဓမၼ၏ သီလေပးေရစက္ခ်ေဟာေျပာမႈမ်ားကို ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး ေက်နပ္ႏွစ္သက္သျဖင့္ “တစ္ခ်ိဳ႕တစ္ခ်ိဳ႕ဂိုဏ္းေတြက အေဟာအေျပာေလး က်က္ထားတာကြ၊ ေခ်ာေမာေအာင္ လုပ္တတ္တယ္။ ဒို႕သုဓမၼာေတြ ေခ်ာေမာေအာင္မလုပ္တတ္ဘူး” ဟုအမိန္႔ရွိေသာ ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးသည္ ဦးရာဇဓမၼ ေရာက္ခ်ိန္မွစ၍ အထက္ပါေျပာဆိုမႈ အသံတိတ္ၿပီး ကိစၥရပ္ေပၚလာတိုင္း ဦးရာဇဓမၼကို လက္မလြတ္ေတာ့ဘဲ အၿမဲတမ္း ေခၚေဆာင္သြားေတာ္မူသည္။ အျခားပုဂၢိဳလ္တို႔အသံသည္ ၾကည္သည္ျမသည္ဟု ထူးျခားမႈရွိတတ္သည္။ ဦးရာဇဓမၼ၏ အသံကား ၾကည္သည္ ျမသည္ဟု ဆိုရရံုသာမက သူတစ္ပါးထက္ ထူးကဲၿပီး ပီသမႈပိုသည္၊ ထုိကဲ့သို႕ ပီသမႈပိုသည္ကို ဦးရာဇဓမၼကိုယ္တိုင္ သိသည္မထင္၊ မိမိက အထူးဂရုျပဳထား၍ သိရေသာအရာျဖစ္သည္။” တဲ့။

ဒီဆရာေတာ္ၾကီးႏွစ္ပါးဆိုတာက ငယ္သူငယ္ခ်င္းေတြျဖစ္ၾကသလို အသက္ကႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ပဲကြာတာဆိုပဲ။ ဆရာေတာ္ဦးသီရိန္ဆိုတာက စီနီယာပါ။ ဂ်ဴွနီယာရဟန္းေတာ္တစ္ပါးရဲ႕ အားသားခ်က္ကို ရႈျမင္ေနခဲ့တာကလည္း သာသနာေတာ္မွာ ပုထုဇဥ္ရဟန္းေတြရဲ႕ျဖဴစင္မႈျပယုဂ္ကို ထင္ထင္ရွားရွားျပခဲ့တဲ့ ေက်းဇူးေတာ္ရွင္အဂၢါဘိဓဇ မစိုးရိမ္ ဆရာေတာ္ၾကီး ဦးသူရိယရဲ႕ ေျခမႈံေတြကို နမ္းရိႈက္လိုၾကတဲ့တပည့္ေတြမို႕သာပါ။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ မစိုးရိမ္တိုက္သစ္က ဆရာေတာ္ေတြကို သူ႕အေနနဲ႕ တစ္ခါတစ္ရံ ခပ္ပါးပါး၊ တစ္ခါတစ္ရံမွာေတာ့ မထူမပါး …..။ အဲဒီႏွစ္မွာပဲ သူအေနနဲ႕ တကယ္ေသနတ္သံနဲ႕ ဒီမိုကေရစီဆိုတဲ့စကားလံုးကို ၾကားခဲ့ဖူးခဲ့တယ္။

အဲဒီႏွစ္က သူ႕အသက္က ၁၄ ႏွစ္မျပည့္တတ္ေသးပါဘူး။ ေျဖထားတဲ့ စာေမးပြဲကေတာ့ ပထမလတ္တန္း။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီႏွစ္ ပါဠိပထမျပန္စာေမးပြဲမွာ သူက်ခဲ့ပါတယ္။ သူက စာေမးပြဲက်ေပမယ့္ မစိုးရိမ္တိုက္သစ္မွာေတာ့ လူရာ၀င္ခဲ့ပါေသးတယ္။ သက်သီဟအသင္းၾကီးက က်င္းပမယ့္ သာမေဏေက်ာ္စာေမးပြဲမွာ ၀င္ေရာက္ေျဖဆိုဖို႕ စာရင္းသြင္းျဖစ္ခဲ့ပါရဲ႕။ အဲဒီႏွစ္က မစိုးရိမ္တိုက္သစ္မွာ သာမေဏေက်ာ္စာေမးပြဲေျဖမယ့္ကိုရင္ေလးေတြဆိုတာက လက္ခ်ဳိးေရတြက္လို႔ ရေနခဲ့ပါေသးတယ္။

အဲဒီအခ်ိန္က မစိုးရိမ္ဟာ အခုလို သံဃာေတြ ေပါက္ကြဲလုမတတ္ မျဖစ္ခဲ့ေသးေပမယ့္ ေအာင္ျမင္တဲ့ စာသင္တိုက္ၾကီးတစ္တိုက္အျဖစ္ ဘုရားအလိုေတာ္က်ေနခဲ့ပါၿပီ။ ပဓာနမဟာနာယကဆရာေတာ္ အရွင္သီရိႏၵ၊ နာယကဆရာေတာ္မ်ားျဖစ္တဲ့အရွင္နာယက၊ အရွင္ရာဇဓမၼဆိုတာကလည္း မစိုးရိမ္တိုက္သစ္ ဆိုတာဘာလဲဆိုတဲ့ ေမးခြန္းကို အေျဖတစ္ခုတည္း ထုတ္ခဲ့ၾကသူေတြပါပဲ။

မဟာနာယကဆရာေတာ္ၾကီးေတြသံုးပါးလံုးနဲ႕ ပတ္သက္မိေတာ့လည္း ဆရာေတာ္ၾကီးေတြက ခ်စ္စ္စရာ။ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ မဟာနာယကဆရာေတာ္ၾကီးႏွစ္ပါးအေၾကာင္းေတာ့ ေနာက္မွပဲ လြမ္းပါရေစ။ ၿပီးေတာ့ ဆရာေတာ္ၾကီးႏွစ္ပါးက ခုေတာ့ ဂုဏ္သတင္းမွ်သာ ရုပ္ၾကြင္းအျဖစ္က်န္ေတာ့တာကလား။

ဒီေတာ့လည္း အနီးဆံုးဆရာေတာ္ၾကီးကိုပဲ လြမ္းလက္စမပ်က္ လြမ္းပါရေစဦး။ ဆရာေတာ္ၾကီး အနားမွာ ရွိရင္ေတာ့ “ဒီႏြားက မအိပ္ေသးဘူးလားဗ်ာ” လိုိ႕ လုပ္ခ်င္လုပ္ေနဦးမွာ။

ဆရာေတာ္အရွင္ရာဇဓမၼက သူ႕တပည့္ေတြ စာအုပ္ဖတ္တာကုိ သိပ္ၾကိဳက္ေလ့ရွိပါတယ္။ဒါေပမယ့္ သူ႔ခမ်ာ တပည့္ေတြလည္း စာဖတ္ေစခ်င္၊ ေလာကုတၱရာကလည္း ေလ်ာမက်ေစခ်င္။ ၿပီးေတာ့ ရာစုသစ္ၾကီးထဲမွာလည္း ႏံုႏံုအအမက်န္ရစ္ေစခ်င္နဲ႕ ရွည္ရွည္လ်ားလ်ားၾသ၀ါဒေတြ ေပးျဖစ္ခဲ့ပါေတာ့တယ္။

“ကဲ ကေန႕ စက္တင္ဘာ ၁၀ ရက္ ၊ မနက္ျဖန္ခါ စက္တင္ဘာ ၁၁ ရက္ အဲဒီေတာ့ အေမရိကန္မွာ World Trade Center ဆိုတဲ့ အေဆာက္အဦၾကီး အဖ်က္အဆီးခံရတာ မနက္ျဖန္ဆို ၂၀၀၂ စက္တင္ဘာ (၁၁)ရက္ဆိုေတာ့ တစ္ႏွစ္ျပည့္ သြားၿပီေပါ့။ အခုဘယ္လိုျဖစ္တုန္း၊ ဟုိတစ္ေန႕က ၿဗိတိန္က ၀န္ၾကီးတစ္ေယာက္က ေဆာင္းပါးေလးေရးတယ္၊ အဲဒါၾကီးကို ဖ်က္မယ္ဆိုတာ အေမရိကန္ၾကိဳတင္သိတယ္။ သိေပမယ့္ -----ဒါၾကီးမပ်က္ပ်က္ေအာင္ လုပ္တာတဲ့ဗ်ာ။ အဲဒါၾကီး ဖ်က္မွ အီရတ္တို႕ အာဖဂန္နစၥတန္တို႕ကို အေရးယူလို႕ရမွာကိုးကြ၊ -----------။

ေအးမင္းတို႕လည္း ႏိုင္ငံျခားသတင္းဖတ္မွာလည္း မဟုတ္ဘူး။ ငါကေတာ့ ဖတ္တယ္။ ႏိုင္ငံျခားသတင္းပဲ ဖတ္တယ္၊ ျပည္တြင္းသတင္းမဖတ္ဘူး၊ ျပည္တြင္းသတင္းကဘာထူးတာမွတ္လို႕ ပဂိုးဒါးရယ္ ဆိုးဂ်ားရယ္၊ဒါေတြပဲ ဥစၥာ၊-----------------။အစိုးရတစ္ခုဆိုတာ ဆူေစပူေစခ်င္ရင္ ဆူေအာင္ပူေအာင္ ဖန္တီးတာတို႕ ဘာတို႕ ဒါမ်ိဳးေတြ ရွိတတ္ပါတယ္။---------------။

မင္းတို႕စာေတြ ဖတ္တာေကာင္းပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မင္းတို႕ စာဖတ္ၿပီးေတာ့လည္းဗဟုသုတလည္း မရွိဘူး။ -------။ ကာတြန္းေလာက္ဖတ္တာကိုး၊ အဲဒီေတာ့ လူေတြလည္း သြားေတာ့ ကာတြန္းလိုသြား၊ ေရးေတာ့လည္း ကာတြန္းလက္ေရးျဖစ္ကုန္ေရာ။”“စာဖတ္တယ္ဆိုတာ ဗဟုသုတအေတြ႕အၾကံဳေတြ မ်ားေအာင္လို႕ စာဖတ္ဖို႕ လိုတယ္၊ ခုေတာ့ မင္းတို႔ဥစၥာ ေဖေတာ့ေမာင္ေတာ့ေလာက္ ဖတ္တာ၊ ၀တၳဳေတာင္မွ အခ်စ္မပါရင္ ၀တၳဳမပီသဘူးထင္တယ္။ ဖတ္ကို မဖတ္ေတာ့ဘူး။

မင္းတို႕ ဟုိေကာင္မတစ္ေယာက္ ေရးေတာင္ေရးတယ္ Living Together အားၾကီး သူက ဦးစားေပးေရးတာ။ ေဟ့ေကာင္ေတြ လစ္ဗင္းတူဂဲသားဆိုတာ သိလား၊( မသိပါဘုရား) လင္မယားမဟုတ္ဘဲနဲ႕ အတူတူေနတာကြ ဟုတ္လား၊ ------။အတူတူေနခ်င္လို႕ လင္မယားမဟုတ္ဘဲနဲ႕ လင္မယားလို အတူတူအိပ္ရတာ၊ အဲဒါကို လစ္ဗင္းတူဂဲသားေခၚတယ္။ အဲဒါကို ဦးစားေပးေရးတဲ့ စာေရးဆရာမတစ္ေယာက္ရွိတယ္ေျပာတာပဲ၊ ငါေတာ့ တစ္ခါမွ မဖတ္ဖူးေသးဘူး။ သူ႕နာမည္လည္း ငါၾကားေတာင္မၾကားဖူးပါဘူး။ ေအးမင္းတို႕က အဲဒါမ်ိဳးေတြပဲ အဖတ္မ်ားတယ္။”

“ ဒီေတာ့ စာဖတ္တာေကာင္းပါတယ္။ ကုိယ့္ကို ဗဟုသုတေပးမယ့္ စာေပမ်ိဳးကို ေရြးခ်ယ္ၿပီးေတာ့ အားလပ္တဲ့ အခ်ိန္တိုင္းမွာ မင္းတို႕ဖတ္ရတယ္၊ စာအံေက်ာင္းတို႕ဘာတို႕မွာ အဲဒီမဂၢဇင္းတို႕ ဘာတို႕ ယူလာရင္ ဒို႕ကေတာ့ ႏွင္ထုတ္မွာပဲ။”

(၁၃၆၅ ခု ေတာ္သလင္းလျပည့္ေန႔ ၾသ၀ါဒ)

ဟုိးလြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ္စုႏွစ္အလြန္ကာလမ်ားဆီ ျပန္လည္ကာ သူ႕အေတြးေတြ ဆန္တက္သြားခဲ့ သြားပါတယ္။ မစိုးရိမ္ တုိက္သစ္နားက ေဗဒါလမ္းဆိုတဲ့ စာအု့ပ္ဆိုင္ေလးမွာ ဆိုင္ပိုင္ရွင္ ဒကာၾကီးသိုမွီးထားတဲ့ အျမတ္တနိုးစာအုပ္ေတြ လက္သိပ္ထိုးငွားေပးလို႕ တိုးတိုးတိတ္တိတ္ဖတ္ခဲ့ရတာေတြ အမွတ္ရမိေသးေတာ့။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ တကၠသိုလ္ဘုန္းႏိုင္ရဲ႕ ေႏြကႏၱာဦး ကိုေတာ့ျဖင့္ ဓမၼသီတဂူအလယ္ထပ္မွာ ညလံုးေပါက္ဖတ္ခဲ့ဖူးပါေလရဲ႕။ ၀ါဆိုဖေယာင္တိုင္ၾကီး တစ္တိုင္ကို စြန္႕စြန္႕စားစားထြန္းၿပီးေတာ့ေပါ့ေလ။

မစိုးရိမ္ထံုးစံက ည ၁၂း၀၀ ဆိုရင္ ေက်ာင္းတိုင္းမီးပိတ္ရတာပါ။ အပိုစာက်က္ခ်င္တဲ့ ကိုယ္ေတာ္မ်ားအတြက္ေတာ့ ေက်ာင္းလမ္းမၾကီးေတြေပၚက မာက်ဴရီမီးသီၾကီးေတြက ေလာက္ေလာက္လန္းလန္းရွိေနခဲ့ပါတယ္။

သူကေတာ့ အိပ္ရာအ၀င္မွာ ႏုနုငယ္ငယ္တို႕ သာစည္ၿမိဳ႕စြန္က ရြာမြန္သာရြာေလးကို ၀ါဆိုဖေယာင္းတိုင္ၾကီး တစ္တိုင္နဲ႕ ေရာက္ေအာင္သြားပစ္ခဲ့တာပါ။ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ သူေနတဲ့တစ္ထပ္လံုးက သတိမျပဳလိုက္မိပါဘူး။ သတိျပဳမိတာက ဆရာေတာ္ အရွင္ရာဇဓမၼတစ္ပါးသာရွိခဲ့ပါတယ္။

“ေအး ညက မင္းတို႕ အထပ္မွာ မီးထြန္းတာ ေတြ႕တယ္၊ ေနာက္တစ္ခါေတြ႔ရင္ ႏွင္ထုတ္မယ္” ။

ဆရာေတာ္ဘုရား သည္းခံပါ ဖ်ာ့။ တပည့္ေတာ္ပါဘုရား။

အဲဒါထက္ ေတာင္ၾကီးျမိဳ႕ု ကို တစ္ႏွစ္တစ္ခါ လည္ပတ္ေလ့ရွိတဲ့ သူ႕အတြက္ သာစည္ၿမိဳႈ႕အလြန္က ရြာမြန္သာရြာေလးကို ဟိုင္းေ၀းမီနီဘတ္စ္ေလးနဲ႕ ျဖတ္ေက်ာ္ရေလတိုင္း ကိုဘခက္တို႕ ညြန္႔ေမတို႕နဲ႕ စကားေျပာခ်င္တဲ့ ေရာဂါ ရရွိခဲ့ပါေတာ့တယ္။

ေၾသာ္ အမွ် အမွ်