စင္ကာပူေရာက္ျမန္မာမ်ားအတြက္ ၀မ္းေျမာက္ဖြယ္

အမ်ိဳးဘာသာသာသနာအတြက္ ေဆာင္ရြက္ၾကရာတြင္ ေနရာအခက္အခဲျဖစ္ေနၾကသည့္ စင္ကာပူႏိုင္ငံရွိ ျမန္မာပရဟိတႏွင့္ ဘာသာေရးအသင္းအဖြဲ႕မ်ားအတြက္ စင္ကာပူႏိုင္ငံ၊ ယူႏို႕စ္ ၊ မဂၤလ၀ိဟာရေက်ာင္းတိုက္မွ အပတ္စဥ္တရားပြဲမ်ားက်င္းပရန္၊ ယဥ္ေက်းလိမၼာသင္တန္းမ်ားႏွင့္ အဘိဓမၼာစေသာ ဓမၼေရးရာသင္တန္းမ်ား ဖြင့္လွစ္ရန္၊ တံခါးဖြင့္လိုက္ၿပီ ျဖစ္ေၾကာင္း ေက်ာင္းထိုင္ဆရာေတာ္ အရွင္စိတၱရက အသင္းအဖြဲ႕မ်ားအား ဖိတ္ေခၚအသိေပးလိုက္ၿပီ ျဖစ္ပါသည္။

စင္ကာပူႏိုင္ငံရွိ ေထရ၀ါဒဗုဒၶဘာသာေက်ာင္းတိုက္မ်ားတြင္ မဂၤလ၀ိဟာရသည္ သင္တန္းမ်ားဖြင့္လွစ္ရန္ႏွင့္ တရားပြဲမ်ားက်င္းပရန္ လံုေလာက္ေသာ သင္ေထာက္ကူပစၥည္းမ်ား၊ စာသင္ခန္းမ်ား၊ ခန္းမမ်ား အျပည့္အစံုရွိသည္ ဟု သိရသည္..။

စိတ္ပါ၀င္စားသူမ်ားအေနျဖင့္ ဆရာေတာ္ထံ ဆက္သြယ္ေမးျမန္းေလွ်ာက္ထားႏိုင္ပါေၾကာင္း..။

ဓမၼဂဂၤါ

(၁၅-၇-၂၀၁၁)

MRT Seconds....(အမ္အာတီစကၠန္႕မ်ား..)

သီဟပူရတြင္ ရက္သတၱႏွစ္ပတ္ခန္႕ ေနထိုင္မိေသာအခါ သူသည္ အမ္အာတီရထားႏွင့္ ကလ်ာဏမိတၱျဖစ္သြားသည္။ သူသြားလိုရာကို သယ္ေဆာင္သြားႏိုင္သည့္ အမ္အာတီကို ေက်းဇူးတင္ပါသည္॥။ လြန္ခဲ့ေသာ သီဟပူရခရီးစဥ္မ်ားတြင္ သူသည္ အမ္အာတီရထားစီးရန္ တြန္႕ဆုတ္ခဲ့ေလသည္။ ျပဴးျပဴးေျပာင္ေျပာင္ အေရာင္မ်ားထဲတြင္ ရဟန္းတစ္ပါး၏ ရိုးစင္းေသာအသြင္က ခပ္ေၾကာင္ေၾကာင္ ခပ္ထင္းထင္းၾကီး ျဖစ္ေနမည္ဟု ထင္မိေသာ ေၾကာင့္ျဖစ္သည္॥။

သို႕ႏွင့္ ရြာက အမ်ိဳးမ်ားကို ျပသႏိုင္ရန္ ဓါတ္ပံုရိုက္ယူသင့္သည္ ဟုထင္ရေသာ ေနရာအခ်ိဳ႕ကိုသာ အငွါးယာဥ္ျဖင့္ ေျခဦးလွည့္ျဖစ္သည္။ မိတ္ေဆြရဟန္းတစ္ပါးက စင္ကာပူေရာက္ေနမွေတာ့ ဘယ္ၾကြဦးမလဲ တဲ့..။ ေလဆိပ္အ၀င္အထြက္ ဓါတ္ပံုတစ္ပံုရိုက္.. ၿပီးေရာတဲ့..။

တခုတရ ရိုက္ခဲ့သည့္ သူ႕မွတ္တမ္းဓါတ္ပံုမ်ား မေတာ္မဆေပ်ာက္ဆံုးသြားေသာေၾကာင့္ ရြာမွအမ်ိဳးမ်ားကလည္း သူ သီဟပူရကို ေရာက္ခဲ့သည္ဟူေသာ သတင္းစကားကို အတည္ျပဳရန္ သံသယျဖစ္ၾကျပန္ေလသည္॥။ တစ္မိေပါက္တစ္ေယာက္ထြန္းဗ်ိဳ႕ ဟု ခပ္ထြားထြားစကားဆိုေလ့ရွိသည့္ သူ႕ဖခင္ၾကီးသည္ပင္ သူ႕ကို ေက်နပ္လွသည္မဟုတ္ပါ..။ ဓါတ္ပံုေလးေတာ့ ရိုက္ခဲ့ဦးမွေပါ့ ကိုယ္ေတာ္ ..း)..။

အမ္အာတီကို အရဲစြန္႕စီးၾကည့္မိေတာ့လည္း ဘာမွ အခက္အခဲမရွိျပန္ပါ..။ သူ႕ ဣေျႏၵၾကီးတစ္ခြဲသားကို ပဲၾကီးေလွာ္ႏွင့္ လဲစားမည့္သူ တစ္ဦးတစ္ေယာက္မွ မရွိ..။ သီဟပူရတြင္ ပတ္၀န္းက်င္သည္ သူ႕အတြက္ အေႏွာက္အယွက္မဟုတ္ေၾကာင္း သူ ေကာင္းေကာင္းနားလည္သြားသည္။ ေမတၱာသုတ္ေတာ္၏ ဂါထာပါဒမ်ားကို သီဟပူရ၏ အမ္အာတီေပၚတြင္ ႏွလံုးသားတိုးတိုးျဖင့္ ျဖိဳးျဖိဳးေလး ရြတ္မိသည္..။

နပေရာ ပရံ နိကုေဗၺထ။
နာတိ မေညထ ကတၳစိ နကိဥၥိ॥။
တစ္ဦးကို တစ္ဦးက မလွည့္ဖ်ားၾကပါေစနဲ႕။
တစ္ဦးကို တစ္ဦးက အထင္မေသးၾကပါေစနဲ႕...။

ဓမၼဂဂၤါ
(၄-၇-၂၀၁၁)

စာၾကြင္းမ်ား

၁။ သီဟပူရတြင္ ပထမဆံုးဓမၼဂဂၤါပါဠိသင္တန္းကို သပၸဳရိသတစ္စု၏ အကူအညီျဖင့္ ေအာင္ျမင္စြာ ဖြင့္လွစ္ျဖစ္ခဲ့..။ေနရာႏွင့္ အခ်ိန္အခက္အခဲေၾကာင့္ သင္တန္းတက္လိုသည့္ ဆႏၵရွိၾကသည့္တိုင္ တက္ခြင့္မရၾကသူမ်ားအတြက္ သင္တန္းပို႕ခ်ခ်က္မ်ားကို ေပ်ာ္ေပ်ာ္လြယ္လြယ္သင္ယူႏိုင္ေစရန္ ေရးသားခဲ့။

၂။ေနရာအခက္အခဲျဖစ္ျခင္းသည္ပင္ သူ မၾကာခဏစဥ္းစားမိသည့္ ဗုဒၶအရွင္၏ ေရြ႕လ်ားပညာေရး (Mobile Education)ကို ျပန္လည္ပံုေဖာ္မိသလို ျဖစ္ေနသည္..။ ထိုအခက္အခဲတြင္ သူႏွင့္ အမ္အာတီပတ္သက္ရျခင္းျဖစ္သည္။

၃။သင္တန္းတြင္ ပို႕ခ်သည့္ မွတ္စုမ်ားကို အြန္လိုင္းေပၚတြင္ ေရးျခစ္မိေသာအခါ အေ၀းသင္ပညာေရး (Distance Education)ကိုပါ ပံုေဖာ္ခြင့္ရသြားျပန္သည္။ အဂၤလန္၊ အေမရိကန္ ၊ဂ်ပန္၊ ထိုင္းႏွင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံတို႕မွ သင္ခန္းစာမ်ားကို ေလ့က်င့္ခန္းမွန္မွန္လုပ္ၿပီး သင္ယူေနၾကသည့္အတြက္ သူကိုယ္တိုင္လည္း အ့ံၾသ ပီတိျဖစ္ရသည္။ ေလ့က်င့္ခန္း မလုပ္ႏိုင္ေသးသည့္တိုင္ သင္ခန္းစာမ်ားကို ေလ့လာေနပါသည္ ဆိုေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ားအတြက္လည္း မုဒိတာပြားရပါေသးသည္။

၄။ဓမၼဂဂၤါပါဠိသင္ခန္းစာမ်ားကို အဆင့္ျမင့္ ပိဋကတ္က်မ္းစာမ်ား အဆင့္ဆင့္ ေလ့လာႏိုင္သည္ထိ ၾကိဳးစားေရးၾကည့္သြားပါမည္။ သင္ခန္းစာေလ့က်င့္ခန္းမ်ားကို ေမးလ္ျဖင့္သာ ေပးပို႔ေစလိုပါေၾကာာင္း။

ဗုဒၶဟူးေန႕မွ မိုင္ငါးရာအလြန္

(၁)

နကၡတ္အမည္မသိ ၾကာသပေတးေန႕တစ္ေန႕တြင္ သီဟပူရသို႕ သူေရာက္လာခဲ့သည္။ မိတ္ေဆြရဟန္းေတာ္၏ အခန္းတြင္ သူဖတ္ခ်င္ေနေသာ စာအုပ္မ်ားရွိေနခဲ့သည္မွာ ၾကည္ႏူးခ်မ္းေျမ့ဖြယ္ေကာင္းလွသည္။ ဆယ္စုႏွစ္ခုနီးပါး ကင္းကြာခဲ့သည့္တိုင္ မွတ္သိစိတ္တြင္ စြဲထင္ေနဆဲ စာအုပ္ေဟာင္းေလးတစ္အုပ္ကို သူ ေကာက္ကိုင္မိသည္။

ပိုင္စိုးေ၀၏ ဗုဒၶဟူးေန႕မွ မိုင္ငါးရာ..၀တၳဳတိုမ်ား...

အျခားေသာ ၀တၳဳမ်ားထက္ သူ မၾကာခဏ သတိတရရွိေလတိုင္း တခုတ္ရျပန္လည္ဖတ္ခ်င္ေနသည့္
၀တၳဳတိုတစ္ပုဒ္ကို သူ ရွာေဖြလိုက္ပါသည္..။ ဦးေသာဘိတႏွင့္ ကြ်န္ေတာ္..။ နိဂံုးမွ သူ စဖတ္လိုက္သည္။

'' ဦးဇင္းဘုရား ရင္းႏွီးခင္မင္မႈနဲ႕႔ျဖစ္ေစ၊ တာ၀န္၀တၱရားေၾကာင့္ျဖစ္ေစ ေလာင္းလွဴလိုက္ရတဲ့ ဆြမ္းဟာ သန္႕ရွင္းစင္ၾကယ္မႈမရွိတဲ့ အဆိပ္အေတာက္တစ္ခုပဲလို႕ ဦးဇင္းခံစားရသလို အစစ္အမွန္ၾကိဳးစားမႈနဲ႕ မဟုတ္ဘဲ တစ္စံုတစ္ေယာက္ရဲ႕ ၾသဇာအရွိန္အ၀ါေၾကာင့္ ခင္မင္ရင္းႏွီးမႈေၾကာင့္ အသံုးျပဳလိုက္ရတဲ့ စာတစ္ပုဒ္ဟာလည္း တပည့္ေတာ္ ယံုၾကည္ျမတ္ႏိုးတဲ့ စာေပအႏုပညာဘ၀ကို အဆိပ္အေတာက္ျဖစ္ေစတယ္လို႕ သိကၡာတရားကို ထိခိုက္ေစတယ္လို႕ တပည့္ေတာ္ယံုၾကည္တဲ့ အတြက္...''။

ပိုင္စိုးေ၀က ဦးေသာဘိတသို႕ လိပ္မူထားေသာ ေပးစာတစ္ေစာင္ျဖင့္ ၀တၳဳကို အဆံုးသတ္ထားသည္။ သူ႕ဘ၀တစ္ေလ်ာက္လံုး ထိုေပးစာေလးတစ္ေစာင္၏ လႊမ္းမိုးမႈမ်ားစြာ ရွိခဲ့သည္၊ ေအာ္ ဦးေသာဘိတ ဦးေသာဘိတ။

(၂)

တကၠသိုလ္စာေပးစာယူတက္ေနခ်င္ေနသည့္ ကိုကံလွႏွင့္ ၿမိဳ႕ျပရွိ ပရိယတၱိစာသင္တိုက္မ်ားတြင္ စာေပသင္ယူလိုသည့္ ရဟန္းေတာ္ဦးေသာဘိတတို႕ ျမင္းျခံမွ မႏၱေလးသို႕ ထြက္လာခဲ့ၾကသည္။ ရဟန္းေတာ္ဦးေသာဘိတ၏ ရဟန္းမယ္ေတာ္ၾကီးႏွင့္ သမီးမျမျမ၀င္းတို႕လည္း ဘုရားဖူးရင္း မိမိတို႕ရဟန္းကို မႏၱေလးရွိမိတ္ေဆြမ်ားထံ အပ္ႏွံရန္ လိုက္ပါလာခဲ့ၾကသည္။

ငါးရက္တာမွ် မႏၱေလး၊ စစ္ကိုင္း၊ မံုရြာအႏွံ႕ ဘုရားဖူးထြက္ၾကသည္..။ ဦးေသာဘိတ၏ ရဟန္းအမသမီးက ကိုကံလွအတြက္ လမ္းခုလတ္ေ၀ဒနာတစ္ခု တိုးေစသည္၊ ကိုကံလွက ဗုိလ္ေအာင္ဒင္လို႕ အမည္ေျပာင္းခ်င္ျပန္သတဲ့။ ရဟန္းအမသမီးက '' က်မနာမည္က မျမ၀င္းမဟုတ္ဘူးေနာ္၊ ျမျမ၀င္း.''..။ ငါးရက္ျပည့္ေတာ့ ျမျမ၀င္းတို႕ ျပန္သြားၾကၿပီ၊

ဦးေသာဘိတႏွင့္ ကိုကံလွတို႕၏ မႏၱေလးဒိုင္ယာရီက ခုမွ စသည္..။ ဘုရားၾကီးတိုက္အတြင္း ရပ္ရြာေဆြမ်ိဳးဘုန္းၾကီးေက်ာင္းတြင္ ဦးေသာဘိတႏွင့္ ကိုကံလွတို႕ ေနထိုင္ခြင့္ရၾကသည္။ ပရိယတၱိစာေပသင္ယူမည့္ ဦးေသာဘိတ မႏၱေလးတြင္ ႏွစ္ရွည္လမ်ား ရပ္တည္ဖို႕ ဆြမ္းခံထြက္ရမည္..။ ကိုကံလွကေတာ့ ဦးေသာဘိတႏွင့္ အျခား ရဟန္းေတာ္မ်ား၏ ေ၀ယ်ာ၀စၥကို ေဆာင္ရြက္ေပးကာ ဆြမ္းက်န္ကြမ္းက်န္စားရင္း တကၠသုိလ္ စာေပးစာယူ သင္တန္းတက္မည္။ ၀ါသနာပါရာ စာေပနယ္ထဲ ၀င္ေရာက္ဖို႕ ၾကိဳးစားမည္.။

ဦးေသာဘိတ ဆြမ္းခံထြက္ပါသည္။ ဆြမ္းခံျပန္လာသည့္ ဦးေသာဘိတ၏ သပိတ္ကို ဆီးၾကိဳေနရာခ်ထားေပးရသည့္ ကိုကံလွ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရသည္။ သပိတ္ထဲတြင္ ဆြမ္းဟင္းအနည္းငယ္မွ်သာ၊ တစ္ပါးစာအတြက္ပင္ မလံုေလာက္ခ်င္..။

''အရွင္ဘုရား ရဟန္းမယ္ေတာ္ၾကီး အပ္ႏွံေပးသြားတဲ့ ဒကာ ဒကာမေတြက လူခ်မ္းသာေတြခ်ည္းပဲဘုရား ..။ သူတို႕က ဆြမ္းမေလာင္းၾကဘူးလား ''

'' ငါ အဲဒီအိမ္ေတြ မၾကြဘူးကြ ''

(၃)

မႏၱေလးေရာက္ ရဟန္းေတာ္မ်ားအတြက္ ဆြမ္းဟင္းက မ်ားစြာ အခက္အခဲရွိသည္။ မႏၱေလးသူ မႏၱေလးသားမ်ားကေတာ့ သံဃာေတာ္မ်ားအတြက္ ေခတ္အဆက္ဆက္ ဂရုစိုက္ခဲ့ၾကၿမဲပင္..။ သို႕ေသာ္ ၀န္ႏွင့္ အားမမွ်တာလည္း ျဖစ္မည္။ သို႕ မဟုတ္ ကံစမ္း မန္းတက္ ဟု ဆိုးရိုးအတိုင္း မိမိဘုန္းကံဘယ္ေလာက္ရွိသလဲ စမ္းသပ္ရန္ မႏၱေလးကြင္းသို႕ တက္လာေသာ ရဟန္းေတာ္မ်ားအတြက္ အစမ္းသပ္ခံေန႕ရက္မ်ားက ေစာင့္ေနတာမ်ိဳးလည္း ျဖစ္ႏိုင္သည္။

မႏၱေလးသူ မႏၱေလးသားမ်ားကလည္း ရဟန္းေတာ္မ်ားကို အဆင့္ဆင့္ေနရာေပးကိုး ကြယ္တာမ်ိဳးလည္း ရွိသည္။ မႏၱေလးေရာက္ရွင္ရဟန္းတစ္ပါးအေနျဖင့္ ဆြမ္းခံၾကြခြင့္ေပးရန္ အိမ္ေပါက္ေစ့ေအာင္ လိုက္လံဖိတ္ၾကားရသည္။ ကံေကာင္းလွ်င္ ထိုင္ကိုယ္ေတာ္အျဖစ္ ၾကြခြင့္ရမည္။ ကံမေကာင္းလွ်င္ေတာ့ ကန္ေတာ့ဆြမ္းပါ ဟု တိုးတိုးဆိုကာ အိမ္တံခါးကို ပိတ္ပစ္လိုက္ၾကမည္။

ကံမေကာင္းတေကာင္းဆိုလွ်င္ေတာ့ အိမ္ေရွ႕မွာ ရပ္ၾကြမယ္ဆို ဆြမ္းေတာ့ ေလာင္းႏိုင္ပါသည္ ဟူေသာ အာမခံခ်က္ရမည္..။

(အင္း ကိုယ့္လုပ္စာမွ မပါတာ သည္းခံေပါ့..။ ေပ်ာ္ဘြယ္က မိတ္ေဆြရဟန္းကေတာ့ ရြာက ျမင္ကြင္းေလးတစ္ခုကို ေျပာျပသည္။ ခပ္ငယ္ငယ္ကိုရင္ဘ၀က ရြာထဲကို ဆြမ္းခံၾကရသည္။ ေရွ႕ဆံုးက ေၾကးစည္တီးသည့္ ေက်ာင္းသား၊ အလယ္က သပိုက္ပိုက္သည့္ ကိုရင္၊ ေနာက္ဆံုးက ဆြမ္းအိုးထမ္းသည့္ ေက်ာင္းသားမ်ား.။ အိမ္တစ္အိမ္ေရွ႕ေရာက္ေတာ့ ေၾကးစည္တီးသည္။ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာ သည့္တိုင္ ေၾကးစည္တီးမရေသာအခါ ဆြမ္းေတာ္ဗ်ိဳ႕ သံျပိဳင္ေအာ္ၾကသည္။ ထိုအခါက်မွ အိမ္ရွင္အမ်ိဳးသားၾကီး အိပ္မႈံစံုမႊားထြက္လာသည္..။ လြယ္ပါ့ကြာ တဲ့..။;) )

အိပ္ေရွ႕တြင္ ၾကြရပ္လာေသာ ရွင္ရဟန္းကို အခါၾကီးရက္ၾကီးႏွင့္ ဥပုသ္ေန႕မ်ားတြင္ ဆြမ္းဟင္းတစ္ခြက္လွဴသည္မွအပ ဆြမ္း(ထမင္း)သက္သက္ကိုသာ ပံုမွန္ေလာင္းၾကသည္။

ႏွစ္ရွည္လမ်ား အိပ္ေရွ႕တြင္ ဆြမ္းရပ္ေသာရွင္ရဟန္းကို အိမ္ေရွ႕တြင္ ခုံေလးတစ္ခုံခ်၊ ေနရာထိုင္ေလး ခင္းကာ ဆြမ္းႏွင့္ ဆြမ္းဟင္းပံုမွန္ေလာင္းစျပဳသည္၊ သို႕ေသာ္ အကန္႕အသတ္ျဖင့္သာ..။ (ထိုသို႕ အိမ္ေရွ႕တြင္ ရပ္ရ.. ထိုင္ရသည့္ ႏွစ္ကာလက တစ္ႏွစ္ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မည္..။ ႏွစ္ႏွစ္ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မည္..။ ထို႕ထက္လည္း ၾကာခ်င္ၾကာသြားႏိုင္သည္၊ ထိုႏွစ္မ်ားအတြင္း စကားလည္း မေျပာၾကပါ..။ ဘြဲ႕အမည္ပင္ မေမးၾကပါ၊ အံ့ၾသစရာေကာင္းေသာ စမ္းသပ္မႈမ်ားျဖစ္လိမ့္မည္..။ )

ထိုႏွစ္မ်ားကို လြန္ေျမာက္ကာမွ ဆြမ္းခံျမဲေသာ ရွင္ရဟန္းတစ္ပါးကို မႏၱေလးက စကားေျပာပါသည္၊

ဘယ္အတန္းဘယ္စာ၀ါတက္ေနပါသလဲ ေမးျမန္းတတ္ၾကသည္။ ထိုအခ်ိန္မ်ိဳးတြင္ အေမးျမန္းခံရသည့္ ရွင္ရဟန္းကလည္း ပရိယတၱိစာေပ နယ္ထဲ ေလး စားေလာက္ဖြယ္ေနရာ ေရာက္ေနၿပီဆိုလွ်င္ အိမ္ဦးခန္းသို႕ပင့္ကာ ကိုးကြယ္ တတ္ၾကသည္။ ရဟန္းဒကာရဟန္းအမအျဖစ္ ခ်ီးေျမာက္ၾကသည္၊ ေက်ာင္းဒကာ ေက်ာင္းဒကာမအျဖစ္လည္း ခံယူတတ္ၾကသည္..။

သံေယာဇဥ္ႏွင့္ အေႏွာင္အဖြဲ႕ကင္းလိုေသာ၊ သို႕မဟုတ္ ရပ္ကိုယ္ေတာ္အျဖစ္ပင္ ဆြမ္းမရႏိုင္ေသာ ရွင္ရဟန္းတို႕အတြက္ အမ်ားသူငါေလာင္းလွဴေသာ ဘံုဆြမ္းကို ရွာေဖြၾကရသည္။

ရွင္စြဲ ရဟန္းစြဲ ေက်ာင္းစြဲ ဂိုဏ္းစြဲမထားေသာ မႏၱေလးသူ မႏၱေလးသားၾကီးမ်ားက အိုးၾကီးအိုးငယ္အသြယ္သြယ္ျဖင့္ ခ်က္ျပဳတ္ကာ ေန႕စဥ္ေသာ္လည္းေကာင္း သို႕မဟုတ္ အဖိတ္ဥပုသ္ေန႕ေသာ္လည္းေကာင္း ၾကြလာသမွ် ရွင္ရဟန္းတို႕ကို ဘံုဆြမ္းေလာင္းလွဴတတ္ၾကသည္။ လျပည့္လကြယ္ အခါၾကီးေန႕ၾကီးမ်ားတြင္ေတာ့ ဘံုဆြမ္းေလာင္းလွဴသူေတြ စည္စည္ကားကားရွိတတ္ၾကသည္။ ဘံုဆြမ္းၾကြသည့္ ကိုယ္ေတာ္က ၀ီရိယရွိရသည္။ မနက္ေစာေစာ ေလးနာရီေလာက္တြင္ အိပ္ရာထ မ်က္ႏွာသစ္ကာ ေျပးေျပးလႊားလႊားၾကြၾကရသည္။

ဘံုဆြမ္းဆိုသည္ကလည္း အကန္႕အသတ္(Limited)ႏွင့္ ျဖစ္သည္။ ေနာက္က်လွ်င္ အေပါက္၀က လွည့္ျပန္....

(၄)

ဦးေသာဘိတက ရဟန္းအမၾကီးမိတ္ဆက္ေပးထားေသာ လူကုန္ထံအသိုင္းအ၀ိုင္းသို႕ မၾကြခဲ့ပါ။ ဆြမ္းခံအိမ္လည္း မဖိတ္ခဲ့ပါ။ အမ်ားသူငါ ေလာင္းလွဴေသာ ဆြမ္း (ဘံုဆြမ္း)ကိုသာ ခံယူျခိဳးျခံခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ တစ္စံုတစ္ဦးႏွင့္ ပတ္သက္တာ၀န္ ယူရ၍ ဒကာ ဒကာမမ်ားက အားနာမႈျဖင့္ ေန႕စဥ္ဂရုစိုက္ေနရမည္ကို မလိုလား..။ ကိုယ့္ဆရာ ကိုယ့္ဒကာဟူေသာ အစြဲျဖင့္ ရရွိေသာဆြမ္းကို မလိုခ်င္ ဟု ဆိုသည္။ ကိုကံလွက ဦးေသာဘိတကို ဆြမ္းကြမ္းျပည့္ျပည့္စံုစံုျဖင့္ ပရိယတၱိစာေပကို ေပ်ာ္ေပ်ာ္ၾကီး အားထုတ္ေစခ်င္သည္။ သို႕ေသာ္ ဦးေသာဘိတကေတာ့ အစြဲကင္းေသာ ဘံုဆြမ္းျဖင့္သာ ေခါင္းမာစြာ ေရာင့္ရဲခဲ့သည္။

ထိုႏွစ္မ်ားအတြင္း ဦးေသာဘိတ စာေမးပြဲမ်ားတစ္ဆင့္ၿပီးတစ္ဆင့္ ျမင့္တက္ေအာင္ျမင္ခဲ့သည္။ ဦးေသာဘိတ၏ ဥပဓိႏွင့္ ၾကည္ညိုဖြယ္အရာအသြင္အျပင္ေၾကာင့္ ဆြမ္းေလာင္း လွဴမည့္သူမ်ား ေပါမ်ားလာသည္။ အိမ္အတြင္းသို႕ပင့္ကာ ဆြမ္းကပ္သူမ်ား၊ သီလယူမည့္သူမ်ား၊ ရပ္ကြက္ဥပုသ္ဇရပ္မ်ားတြင္ တရားနာယူလိုသူမ်ားျဖင့္ ဘုန္းကံေတာက္လာသည္။

ကိုကံလွတစ္ေယာက္လည္း တကၠသိုလ္စာေပးစာယူေျဖရင္း ဘြဲ႕တစ္ခုရသည္။ အစိုးရရံုးတစ္ရံုးတြင္ ေအာက္တန္းစာေရးေလး၀င္လုပ္သည္။ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွ ေျပာင္းကာ ရပ္ကြက္ထဲတြင္ အခန္းေလးငွါးေနခဲ့သည္။ တစ္ေန႕ ဦးေသာဘိတ ကိုကံလွအခန္းေလးသို႕ ၾကြလာသည္၊ ယခု ဓမၼာစရိယတန္းေအာင္ျမင္ၿပီးသည့္အတြက္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ေတာ္သို႕ဆင္းကာ အျခားေလ့လာစရာရွိတာမ်ား ဆည္းပူးရန္ ၾကြေေတာ့မည္ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာဆိုႏႈတ္ဆက္သည္။ ကိုကံလွအတြက္လည္း စာအုပ္မ်ား ၀ယ္ေပးကာ ၾကိဳးစားဖို႕၊ အသိအလိမၼာႏွင့္ ဆင္ျခင္သံုးသပ္ၿပီးေနတ္ဖို႕ ၾသ၀ါဒစကားလည္း ခ်ိးေျမာက္ခဲ့ေသးသည္။

ကိုကံလွကေတာ့ မႏၱေလးတြင္ က်န္ရစ္ကာ စာတိုေပစမ်ားဆက္လက္ ေရးသည္။ မဂဇင္းတိုက္မ်ားသို႕ စာမူေပးပို႕သည္။ တစ္ပုဒ္မွ အေရြးမခံရပါ..၊ သို႕ႏွင့္ သံုးႏွစ္ၾကာသြားသည္။ ဦးေသာဘိတ မႏၱေလးသို႕ ခဏတာ ၾကြလာခိုက္ ကိုကံလွထံ ၀င္ျဖစ္ေအာင္ ၀င္သည္။ တပည့္ေမာင္ေက်ာင္းသား၏ မေအာင္ျမင္ေသးေသာ အေျခအေနကို ကရုဏာသက္မိသည္။ ယခုအခ်ိန္မွာ ဥိးေသာဘိတက နယ္ပယ္အစံုတြင္ ၀င္ဆန္႕ေသာ ရဟန္းေတာ္တစ္ပါးျဖစ္ေနၿပီ။ စာေပနယ္တြင္လည္း အယ္ဒီတာမ်ားစြာႏွင့္ ကြ်မ္း၀င္မႈရွိေနသည္။

သို႔ႏွင့္ ဦးေသာဘိတက မိတ္ေဆြဒကာအယ္ဒီတာမ်ားထံ တပည့္ေက်ာင္းသားအတြက္ မိတ္ဆက္စာေတြ တစ္ေစာင္ၿပီးတစ္ေစာင္ ထိုင္ေရးေပးခဲ့သည္မွာ ထို႕ေန႕ ညေနေစာင္းသည္အထိျဖစ္သည္။ ကိုကံလွက ဦးေသာဘိတ၏ စာမ်ားကို အမွတ္တရသိမ္းဆည္းထားပါသည္။ ထိုမိတ္ဆက္စာမ်ားကို ကိုင္ၿပီး မည္သည့္အယ္ဒီတာထံသို႕ မွ ကိုကံလွ မသြားခဲ့ပါ..။ ကိုကံလွ၏ ဒိုင္ယာရီတြင္ ေရးျခစ္ထားေသာ ေပးစာေလးျဖင့္ ပိုင္စိုးေ၀က ၀တၳဳကို အဆံုးသတ္ထားေလးသည္။

'' ဦးဇင္းဘုရား ရင္းႏွီးခင္မင္မႈနဲ႕႔ျဖစ္ေစ၊ တာ၀န္၀တၱရားေၾကာင့္ျဖစ္ေစ ေလာင္းလွဴလိုက္ရတဲ့ ဆြမ္းဟာ သန္႕ရွင္းစင္ၾကယ္မႈမရွိတဲ့ အဆိပ္အေတာက္တစ္ခုပဲလို႕ ဦးဇင္းခံစားရသလို အစစ္အမွန္ၾကိဳးစားမႈနဲ႕ မဟုတ္ဘဲ တစ္စံုတစ္ေယာက္ရဲ႕ ၾသဇာအရွိန္အ၀ါေၾကာင့္ ခင္မင္ရင္းႏွီးမႈေၾကာင့္ အသံုးျပဳလိုက္ရတဲ့ စာတစ္ပုဒ္ဟာလည္း တပည့္ေတာ္ ယံုၾကည္ျမတ္ႏိုးတဲ့ စာေပအႏုပညာဘ၀ကို အဆိပ္အေတာက္ျဖစ္ေစတယ္လို႕ သိကၡာတရားကို ထိခိုက္ေစတယ္လို႕ တပည့္ေတာ္ယံုၾကည္တဲ့ အတြက္...''။


(၅)

၀တၳဳဖတ္ၿပီးေသာအခါ သူ အိပ္စက္လိုက္ပါသည္..။ ဗုဒၶဟူးေန႕မွ မိုင္ငါးရာအလြန္...ၾကာသပေတးေန႕မွသည္.....။

ဓမၼဂဂၤါ
(၁၇-၀၆-၂၀၁၁)
တစ္လ စင္ကာပူ

စင္ကာပူမဂၤလာ၀ိဟာရဓမၼအေမးအေျဖမ်ား(၂)

အရွင္ဘုရား တပည့္ေတာ္ဟာ ဗုဒၶဓမၼကို ဆရာေတြ၊ မိတ္ေဆြေတြဆီက သင္ယူေနပါတယ္။ မၾကာေသးမီကမွ သင္ယူမိသမွ်ေတြက Meditation ေတြခ်ည္း ျဖစ္ေနတာ သတိျပဳမိတယ္ဘုရား။ အံ့ၾသစရာလည္း ေကာင္းပါတယ္။ တပည့္ေတာ္က Meditationနဲ႕ စိမ္းေနတာကိုး။ တစ္ခ်ိဳ႕ကေျပာတယ္၊ Meditation ဆိုတာ စိတ္ကို ၿငိမ္းေအာင္လုပ္တဲ့နည္းပဲ တဲ့။ တစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ့ meditation ဆိုတာ ေလ့က်င့္ခန္းတစ္ခု တဲ့၊ တစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ့ Meditation ဆိုတာ အရာ၀တၳဳ သေဘာသဘာ၀ေတြကို ရႈမွတ္တာ တဲ့ ။

တပည့္ေတာ္ရဲ႕ စိတ္ထဲမွာ နည္းနည္းေတာ့ ရႈပ္သြားပါတယ္။ Meditation အားထုတ္နည္းအခိ်ဳ႕ကို တပည့္ေတာ္ သိေပမယ့္ Meditation ဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္ကေတာ့ မရွင္းဘူးဘုရား။ တပည့္ေတာ္ကို Meditation ရဲ႕ အဓိပၸါယ္ေလး ရွင္းျပေစလိုပါတယ္ အရွင္ဘုရား။

ေက်းဇူးတင္စြာ ေမတၱာျဖင့္

၀ီရိယာ

အင္း Meditation ဆိုတာက ဘာ၀နာဆိုတဲ့ ပါဠိစကားလံုးရဲ႕ ဘာသာျပန္ဆိုခ်က္ ျဖစ္တဲ့အတြက္ Meditation ရဲ႕ အဓိပၸါယ္နဲ႕ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ ရႈပ္ေထြးတာကို နားလည္ေပးလို႕ရပါတယ္။ ဘာ၀နာ သို႕မဟုတ္ Meditation ဆိုတာကို ေဖာ္ျပဖို႕ ပါဠိစကားလံုးေတြ ရွိပါတယ္။ ဥပမာ ေမတၱာဘာ၀နာ ဗုဒၶါႏုႆတိနဲ႕ ကာယာႏုပႆနာ ဆိုတာမ်ိဳးေပါ့။ အဲဒီမွာ ဘာ၀နာ၊ အႏုႆတိနဲ႕ အႏုပႆနာဆိုတဲ့ ပါဠိစကားလံုးေတြက Meditation ကိုပဲ ရည္ညႊန္းၾကတာပါ။ အဲဒီေတာ့ Meditation ရဲ႕ အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆိုခ်က္နဲ႕ ခ်ဥ္းကပ္ပံုအမ်ိဳးမ်ိဳးရွိေနတာျဖစ္ပါတယ္။

က်င့္သံုး လိုက္နာတဲ့ Meditation နည္းလမ္းကို အေျခခံၿပီး ဖြင့္ဆိုပံု ကြာသြားႏိုင္ပါတယ္။ ေမးခြန္းမွာ ေဖာ္ျပထားတဲ့ ဖြင့္ဆိုခ်က္ေတြဟာ တကယ့္အႏွစ္သာရအတိုင္း ကြဲျပားေနတဲ့ နည္းလမ္းက်င့္စဥ္ေတြ ပါပဲ။

“Meditation ဆိုသည္မွာ က်င့္စဥ္နည္းလမ္းျဖစ္၏” ဆိုတဲ့ အဖြင့္စကားေလးကို သတိပ႒ာန္ ကမၼ႒ာန္းဆရာေတြ မၾကာခဏ အသံုးျပဳေလ့ရွိပါတယ္။ သမထကမၼ႒ာန္းဆရာေတြကေတာ့ “စိတ္ၿငိမ္းေၾကာင္းနည္းလမ္း”လို႕ ညႊန္းၾကပါတယ္။ ေနာက္ဆံုး “Meditation ဆိုတာ အရာ၀တၳဳ သေဘာသဘာ၀ေတြကို ရႈမွတ္ရတယ္” ဆိုတာကေတာ့ ၀ိပႆနာဆရာေတြရဲ႕ ရွင္းျပခ်က္ပါပဲ။ ေယာဂီအေနနဲ႕ Meditation ရဲ႕ သတိပ႒ာန္၊ သမထ၊ သမာဓိနဲ႕ ၀ိပႆနာဆိုတဲ့ နာမည္ အမ်ိဳးမ်ိဳးေတြကို နားရႈပ္ပါလိမ့္မယ္၊

တကယ္ေတာ့ ေလာကုတၱရာတရားမွာ သတိ၊ သမာဓိနဲ႕ ပညာဆိုတဲ့ တိုးတက္မႈအဆင့္ေတြ ရွိပါတယ္။ အသိသတိေနာက္ကို တည္ၾကည္မႈသမာဓိကလိုက္ပါတယ္။ သမာဓိေနာက္ကိုေတာ့ (သမာဓိက ယူထားတဲ့ အာရံုရဲ႕ မွန္ကန္တဲ့သဘာ၀ကို ထိုးထြင္းသိျမင္တဲ့ ) ပညာက လိုက္ပါတယ္။

အဲဒီေတာ့ သတိဘက္ကို အေလးအနက္ေဇာင္းေပးတဲ့ ဆရာအခ်ိဳ႕က Meditation ကို သတိပ႒ာန္ကမၼ႒ာန္းလို႕ ေျပာပါတယ္။ သမာဓိဘက္ကို အားသန္တဲ့ ဆရာအခ်ိဳ႕ကေတာ့ သမာဓိဘာ၀နာလို႕ ေခၚေ၀ၚၾကပါတယ္။ ပညာကို အာရံုစုိက္တဲ့ ဆရာမ်ားကေတာ့ ၀ိပႆနာလို႕ နာမည္ေပးၾကျပန္တာပါ။ ကမၼ႒ာန္းနည္းအသြယ္သြယ္ကို လိုက္ၿပီး Meditation ကို အဓိပၸါယ္အမ်ိဳးမ်ိဳးဖြင့္ၾကေတာ့တာပါ။ ဖြင့္ဆိုခ်က္အားလံုးက သူ႕အဓိပၸါယ္နဲ႕သူ ကိုက္ညီေနတာပါပဲ၊

၀ီရိယာေရ

မိမိနဲ႕ လိုက္ဖက္သင့္ေလ်ာ္မယ္ထင္တဲ့ ကမၼ႒ာန္းတစ္မ်ိဳးမိ်ဳးကို ေရြးခ်ယ္ၿပီး က်င့္သံုးလိုက္နာပါလို႕ပဲ အၾကံျပဳပါရေစ။ အဲဒီလို က်င့္သံုးလိုက္နာမယ္ဆိုရင္ မိမိကိုယ္တိုင္ရဲ႕ တရားအေတြ႕အၾကံဳနဲ႕ Meditation ရဲ႕ အဓိပၸါယ္ကို နားလည္လာပါလိမ့္မယ္။ အဲဒီလိုဆိုရင္ ၀ီရိယာကိုယ္တိုင္ရဲ႕ Meditation ဖြင့္ဆိုခ်က္အသစ္တစ္မ်ိဳးေတာင္ တိုးလာႏိုင္ပါလိမ့္ဦးမယ္။

ေမတၱာျဖင့္

ဦးစိတၱရ

မူရင္းစာမ်က္နွာ

စင္ကာပူမဂၤလာ၀ိဟာရဓမၼအေမးအေျဖမ်ား

ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြမွာ ဗုဒၶဂယာရဲ႕ မဟာေဗာဓိေစတီအရိပ္မွာ ခိုရင္း သမာဓိထူ ေထာင္ျဖစ္ပါတယ္။ စာေရးျခင္း၊စာဖတ္ျခင္းနဲ႕ စာသင္ျခင္းဆိုတဲ့ ပရိယတၱိလုပ္ငန္းစဥ္ထဲမွာ နစ္၀င္ေပ်ာ္ပိုက္ေနခဲ့တာပါပဲ။

ေ၀သာခ ဗုဒၶေန႕မွာ ဗုဒၶဘာသာနဲ႕ဆိုင္တဲ့ အင္တာနက္သတင္းစာမ်က္ႏွာေတြကို ရွာေဖြဖတ္ရႈရင္း ဓမၼဂဂၤါပရိသတ္ေတြအတြက္ ယေန႕ဗုဒၶဘာသာဆိုတဲ့ ေခါင္းစီးေလးတပ္ၿပီး ကမၻာအရပ္ရပ္မွာရွိတဲ့ ဗုဒၶဘာသာသတင္းေတြကို မွ်ေ၀ဖို႕ ၾကိဳးစားျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ သတင္းေတြကိုေတာ့ အခ်ိန္ဆင္းရဲ တဲ့အတြက္ အႏွစ္ခ်ဳပ္မိတ္ဆက္ရံုမွ်ပဲ တတ္ႏိုင္မွာပါ။ မူရင္း စာမ်က္ႏွာေတြကို သြားေရာက္ ဖတ္ရႈၾကဖို႕ပါပဲ။

ဗုဒၶဘာာသာနဲ႕ပတ္သက္တဲ့သတင္းေတြ ဖတ္ရင္းနဲ႕ လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္က ခဏတာခုိခဲ့ဖူးတဲ့ စင္ကာပူမဂၤလာ၀ိဟာရရဲ႕ အင္တာနက္စာမ်က္ႏွာထဲ ၀င္ျဖစ္သြားပါတယ္။ အဲဒီမွာ စင္ကာပူ မဂၤလာ၀ိဟာရရဲ႕ ေက်ာင္းထိုင္ဆရာေတာ္နဲ႕ လက္ေထာက္ဆရာေတာ္ေတြ ေျဖဆိုထားတဲ့ ဗုဒၶဓမၼနဲ႕ ပတ္သက္တဲ့ စိတ္၀င္စားစရာ အေမးအေျဖေလးေတြကို ေတြ႕ရပါတယ္။

ဆရာေတာ္အရွင္စိတၱရနဲ႕ လက္ေထာက္ဆရာေတာ္အရွင္အာစာရတို႕ဆိုတာ မႏၱေလး နိုင္ငံေတာ္ ပရိယတၱိသာသနာ့တကၠသိုလ္ေန႕ရက္ေတြမွာ သႏၵိ႒ သမၻတၱအျဖစ္ ရင္းႏွီးကြ်မ္း ခဲ့ရတဲ့ ကမၻာ့ သာသနာျပဳစာမ်က္ႏွာေပၚက ဂုဏ္ယူဖြယ္မိတ္ေဆြရဟန္းေတာ္မ်ားပါပဲ။

မိတ္ေဆြ အရွင္ျမတ္ေတြ ေျဖဆိုထားတဲ့ ဓမၼစကားမ်ားကို ဘာသာျပန္ဆိုျဖန္႕ေ၀လိုက္ပါတယ္။ ရင္းႏွီးမႈကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး ခြင့္မေတာင္းေတာ့ပါ။

ေမး။ သတိပ႒ာန္တရားအားထုတ္ဖို႕ ဗုဒၶဘာသာျဖစ္ဖို႕ လိုအပ္ပါသလား ဘုရား။ (ဥပါသကာတစ္ဦး)

ေျဖ။ လံုး၀ မလိုအပ္ဘူး။ အဂၤလိပ္စကားေျပာႏိုင္ဖို႕ အဂၤလိပ္လူမ်ိဳးျဖစ္ျခင္း အေမရိကန္လူမ်ိဳးျဖစ္ျခင္းေတြ မလိုအပ္သလိုပဲ။ အဂၤလိပ္စကားေျပာဖို႕သင္ထားတဲ့လူဟာ အဂၤလိပ္ စကားေျပာႏိုင္မွာပဲ။

ဂုရုၾကီးအက္စ္ ဂိုအင္ကာ ဆိုတာ သက္ရွိထင္ရွားေက်ာ္ၾကားတဲ့ ၀ိပႆနာ ဆရာၾကီး တစ္ဆူပဲ။ သူ႕ရဲ႕ ၀ိပႆနာစခန္းပြဲေတြကို လူေပါင္းမ်ားစြာဟာ သူတို႕ရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္ဘာသာ တရား၊ ကိုယ္ပိုင္ ယံုၾကည္မႈေတြ ဆုပ္ကိုင္ၿပီးေရာက္လာၾကပါတယ္။ သူတို႕ဆုပ္ကိုင္ထားတဲ့ ဘာသာတရား၊ ယံုၾကည္မႈ ေတြနဲ႕အတူပဲ အိမ္ျပန္သြားခဲ့ၾကတာပါ။

ဒါေပမယ့္ သူတို႕အမ်ားစုဟာ သူတို႕ကိုယ္သူတို႕ ပိုမိုတိုးတက္ေကာင္းမြန္ တဲ့လူေတြျဖစ္ သြားၾကတယ္လို႕ ယံုၾကည္ၾကသလို စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာအားနည္းမႈေတြကို အရင္ကထက္ ပိုမုိထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္ လာတာကို အသိမွတ္ျပဳသြားၾကပါတယ္။ ၀ိပႆနာကို လူတိုင္းအားထုတ္လို႕ ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မွန္ကန္တဲ့ လမ္းညႊန္မႈေတာ့ လိုပါလိမ့္မယ္။ ( ေမတၱာျဖင့္ ဦးစိတၱရ)

စလံုးက ခြာခဲ့တယ္

ၾသ... ေဖေဖာ္၀ါရီလကုန္ရက္ပဲ။ အိႏၵိယတစ္ခြင္လုံးမွာေတာ့ ဟိုးလီလို႕ေခၚတဲ့ ရိုးရာသၾကၤန္ပြဲ ဆင္ႏႊဲေနၾကၿပီ။ ေရာင္စံုေဆးေတြနဲ႕ ပက္ျဖန္းၾကတာပါ။ ခပ္ေပ်ာ္ေပ်ာ္ဦးဇင္းေလးတစ္ပါးကေတာ့ ေျပာပါတယ္။ အေနအထိုင္ ညစ္ပတ္လွတဲ့ ကုလားေတြ ေရမခ်ိဳးဘဲ မေနႏိုင္ေအာင္ ေဆးေတြနဲ႕ ပက္ၾကတာတဲ့။ လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ကေတာ့ ဒီေန႕စြဲဟာ စကၤာပူခ်န္ဂီေလဆိပ္ကေန အေမ့ရြာကို ျပန္ထြက္တဲ့ေန႕ပါပဲ။ ဒိုင္ယာရီမွာ တိုတိုေလး ေရးျခစ္ထားတာ ျပန္ ဖတ္ျဖစ္တယ္။ ဘာရယ္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။

(၂၀၀၉-ခုွႏွစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၂၈ ရက္ စေနေန႕
အားလံုးျပင္ဆင္ၿပီးၿပီ၊ အဓိကအေနျဖင့္ ဓမၼဒါနျဖန္႕ေ၀ၾကသည့္ ဘာသာေရးစာအုပ္မ်ားကို ထုပ္ပိုးျဖစ္သည္။ မိတ္ေဆြဟန္းေတာ္တစ္ပါးက “ ႏိုင္ငံရပ္ျခားက ျပန္လာတဲ့အခါ ေသာ့ခ်ိတ္လိုမ်ိဳးေတြ လက္ေဆာင္ေပးတာ ထက္စာရင္ ျမန္မာျပည္မွာမရွိတဲ့ စာအုပ္ေတြသယ္လာႏိုင္ရင္ ပိုၿပီး တန္ဖိုးရွိပါတယ္”တဲ့။ ဖုန္းကဒ္ တစ္ခု ၀ယ္ကာ အေရွ႕ႏွင့္ အေနာက္သို႕ ဖုန္းဆက္ျဖစ္သည္။ တကယ္ေတာ့ သူေရာက္ေနသည့္ ေနရာမွ မ်က္ႏွာမူ လိုက္လွ်င္ ေန၀င္ရာ အရပ္ေတြခ်ည္းျဖစ္သည္။ ္

ေန႕ဆြမ္းစားၿပီးသည္ႏွင့္ေက်ာင္းထိုင္ဆရာေတာ္ျဖစ္သည့္ မိတ္ေဆြရဟန္းကိုႏႈတ္ဆက္သည္။ မိတ္ေဆြရဟန္း ေတာ္က သူ႕အိမ္ျပန္ခရီးလွပေအာင္ စီစဥ္ေပးေလသည္။ ေလဆိပ္သို႕ မဂၤလာ၀ိဟာရ စေနဆြမ္း အလွဴ ရွင္မ်ားျဖစ္ၾကသည့္ ေဒၚၾကည္ၾကည္ေ၀တို႕ ဇနီးေမာင္ႏွံႏွင့္ ကိုသန္႕ဇင္ေအာင္+မေမသက္စု စံုတြဲက ကားႏွစ္ စီးျဖင့္ လိုက္ပို႕ၾကသည္။ ေလဆိပ္သို႕ အသြား ကားေပၚတြင္ ဆြမ္းဒကာမ ေမသက္စုေမးသည့္ မဂၢင္ရွစ္ပါးႏွင့္ ပဋိစၥသမုပၸါဒ္ကို ရွင္းျပရေသးသည္။ ေဒၚၾကည္ၾကည္ေ၀တို႕ဇနီးေမာင္ႏွံကလည္း သူ႕အတြက္ လက္ဆြဲတန္ဆာ အဆင္ေျပေစရန္ စီမံေပးၾကသည္။

ခ်န္ဂီေလဆိပ္ထြက္ခြာေဆာင္တြင္ သီတဂူညီလာခံတက္ေရာက္မည့္ အေမရိကားမွ သီဟိုဠ္ဆရာေတာ္ၾကီး ေဒါက္တာဂုဏရတနႏွင့္ အယ္လ္ေအမွ မိတ္ေဆြရဟန္းေတာ္အရွင္အာစာရတို႕ကို ေတြ႕ဆုံရသည္။ ရန္ကုန္ ေလဆိပ္ေရာက္ေတာ့ ေက်ာင္းမွ စာခ်ဘုန္းၾကီးေလးရွင္ရာဇိန္္က ဒကာကိုတင္သန္းကားျဖင့္ လာၾကိဳသည္။ ျပန္မေရာက္သည့္ (၂)ႏွစ္ႏွစ္တာအတြက္ အလြမ္းေျပသြား၏။ သမိုင္းၿမိဳ႕မပရိ၀ုဏ္သည္ သူ႕အတြက္ ေႏြးေထြးေနေတာ့သည္။ ညေနခင္းမွာေတာ့ ေထရ၀ါဒတကၠသိုလ္ရွိ မိတ္ေဆြရဟန္းေတာ္မ်ား၏ တံခါးခ်ပ္ မ်ားကို ေခါက္ျဖစ္ေလသည္။)

အင္းတိုက္ဆိုင္မႈပဲလားေတာ့ မသိဘူး။ မေန႔ကပဲ အိမ္ရွင္က အိမ္အသစ္ရွာပါေတာ့တဲ့။ ေန႕စြဲတစ္ခု ထပ္တိုး ျပန္ဦးေပမေပါ့။ အဲဒီအေၾကာင္းေလးကိုေတာ့ ၾကံဳတဲ့အခါက်မွ “ရဟန္းတစ္ပါးႏွင့္ အိမ္ငွါးျပႆနာ” ဆိုၿပီးေရးဦးမွ။ ဆြာဆတိကနဲ႕ေတာ့ ကံမဆံုျပန္ဘူးထင္ပါ့။
္
ဆက္စပ္ဖတ္ရန္
သီတဂူလမ္း
ကိုးန၀င္းမွဆြာဆတိကသို႕
မ်ားခြင့္ရွိတုန္းမ်ားထားရမယ့္ေန႕မ်ား

ေဆာင္းရာသီထဲက ရဟန္းတစ္ပါး

လြန္ခဲ့ေသာႏွစ္က ယခုလုိ ေဆာင္းႏွင္းျမဴေတြ ေအးခဲအံု႕မိႈင္းေနစဥ္၀ယ္ သူသည္ ေဒလီၿမိဳ႕ေတာ္၊ အင္ဒီရာ ဂႏၶီအျပည္ျပည္ဆိုင္ရာေလဆိပ္မွ စင္ကာပူသို႕ ထြက္ခြာလာခဲ့သည္။ တိတိက်က် ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာ ေနာက္ဆံုးညျဖစ္သည္။ ဒိုင္ယာရီတြင္ ဤသို႕ေရးမွတ္ျဖစ္ခဲ့၏။

“မၾကာမီမွာ ႏွစ္သစ္ကူးေလေတာ့မည္။ ယခုသူသည္ နယူးေဒလီၿမိဳ႕ေတာ္၊အင္ဒီယာဂႏၶီေလဆိပ္ရွိGate (1)တြင္ အိႏၵိယေလေၾကာင္းျဖင့္ စကၤာပူႏိုင္ငံသို႕ ခရီးထြက္ခြာရန္ ေစာင့္ဆိုင္းေနေလသည္။ မိတ္ေဆြရဟန္းေတာ္မ်ားကို တယ္လီဖုန္းျဖင့္ ႏႈတ္ဆက္စကားဆိုခ်င္ေသာ္လည္း ေလဆိပ္အ၀င္တြင္ တယ္လီဖုန္းက က်ေပ်ာက္ခဲ့ေလသည္။ တည္းခိုရာေဒလီတကၠသိုလ္မွ အင္ဒီရာဂႏၶီေလဆိပ္သို႕ လာရာလမ္းတစ္ေလွ်ာက္လံုး မိတ္ေဆြရဟန္းေတာ္ မ်ားက တခုတ္တရ ဖုန္းဆက္ၾကေလသည္။

MMWAI အဖြဲ႕ၾကီး၏ ကိုးႏွစ္ေျမာက္ႏွစ္ပတ္လည္အစည္းအေ၀းၾကီးတြင္ တက္ေရာက္ေနၾကသည့္ မိတ္ေဆြရဟန္းေတာ္မ်ားကေတာ့ ဗုဒၶဂယာမွာ ႏွစ္သစ္ကူးၾကေတာ့မည္။ ယမန္ေန႕ကပင္ အစည္းအေ၀းၾကီးကို ေအာင္ျမင္စြာ က်င္းပၿပီးစီးခဲ့ၿပီ။ ယခင္ႏွစ္မ်ား(၂၀၀၇-၂၀၀၈)ဆီက သူသည္ အဖြဲ႕ၾကီးမွ ေပးအပ္ေသာ တာ၀န္မ်ားကို ထမ္းေဆာင္ခဲ့သည္။ ယခုႏွစ္ေတာ့ သူ႕မွာ ေနထိုင္ခြင့္ဗီဇာလည္းကုန္ေလၿပီ။ ပါရဂူ က်မ္းျပဳခြင့္ ရပါမွ သုေတသနဗီဇာျဖင့္ ျပန္လာႏိုင္ေလမည္။ စင္ကာပူေန႕ရက္အသစ္မ်ားကလည္း အသင့္ေစာင့္ေနၾကမည္။

ႏွစ္လည္အစည္းအေ၀းၾကီး၏ အခမ္းအနားမွဴးအျဖစ္ ပထမေန႕တစ္ရက္ႏွင့္ ဒုတိယေန႕(နံနက္ပိုင္း)မ်ားတြင္ ေဆာင္ရြက္ၿပီးသည္ႏွင့္အစည္းအေ၀းဒုတိယေန႔(ေန႔လည္ပိုင္း)က်င္းပဆဲတြင္ပင္အဖြဲ႕ၾကီးႏွင့္မိတ္ေဆြရဟန္း
ေတာ္တို႔ကို္ ႏႈတ္ဆက္ထြက္ခြာခဲ့ရသည္။ဂယာမွ ေဒလီသို႕ ရထားျဖင့္ ထြက္ခြာခဲ့၏။ သူသည္ အစုအေ၀းမွ ဖဲ့ထြက္လာရေသာ အပိုင္းအစတစ္ခုျဖစ္သြားၿပီ။ ပ်င္းရိဖြယ္ေကာင္းေတာ့၏။

ေဒလီေဆာင္းသည္ ေအးစိမ့္တုန္ခိုက္ေနသည္။ ဂယာမွ ၀တ္လာေသာ ဆြယ္တာတစ္ထည္သည္ ေဒလီေဆာင္း ကို မခုခံႏိုင္။ တည္းခိုရာေဒလီတကၠသိုလ္ နိုင္ငံတကာေက်ာင္းသားေဆာင္ရွိ မိတ္ေဆြရဟန္းေတာ္ အရွင္ေကာလိနိယ(အဂၢမဟာေက်ာ္)၏ အခန္းမွဆြယ္တာတစ္ထည္ဆြဲ၀တ္ရခဲ့ေသးသည္။

ေဒလီတကၠသိုလ္မွ ေလဆိပ္သို႔ အသြားခရီးကိုေတာ့ မဟာ၀ိဇၨာတန္းတက္ေနသည့္ သီတဂူ-အရွင္သီဟၪာဏာ လကၤာရ(သဲကုန္း)က လုိက္ပို႕ေပးေလသည္။ ကားမ်ားရႈပ္ေထြးလွသည့္ ေဒလီၿမိဳ႕ၾကီးကို တိုးေ၀ွ႕ရစဥ္ ေလယာဥ္ထြက္ခြာခ်ိန္မွီေရးအတြက္ နာရီကိုမၾကာခဏ ၾကည့္ရသည္။ အငွါးယာဥ္ေမာင္းသမားကေတာ့ ေခါင္းတရမ္းရမ္းျဖင့္ ေအးေဆးတည္ၿငိမ္လွသည္။ ဘုရား ဘုရား။ မွီေတာ့မွီပါသည္၊ သို႕ေသာ္ ျပာျပာေ၀ေ၀မွီျခင္းမ်ိဳးျဖစ္၏။ ကြင္းခ်ိန္းသတ္မွတ္ခ်ိန္လြန္ၿပီးမွသာ ေရာက္ခဲ့သည္။

အိႏၵိယအမ်ိဳးသားလူ၀င္မႈၾကီးၾကပ္ေရးအရာရွိတို႕၏ စိတ္ေအးလက္ေအးႏိုင္ပံုမ်ားၾကားတြင္ သူက ပူေလာင္ေန သည္။ေဆာင့္ၾကီးေအာင့္ၾကီးထုေပးလိုက္ေသာတံဆိပ္တံုးသံကပင္ သူ႕အတြက္ ခ်ိဳျမိန္သြားရသည္။ လြတ္ၿပီ ကြ်တ္ၿပီ။ ကဲ ဘယ္မွာလဲ ထြက္ခြာရမယ့္ဂိတ္။အင္ဒီရာဂႏၶီေလဆိပ္သည္ ဂိတ္ေပါင္းမ်ားစြာျဖင့္ ရႈပ္ေထြးလ ွသည္ျဖစ္ရာ သူထြက္ခြာရမည့္ ဂိတ္ကို ရွာေဖြရသည္ကပင္ စိတ္ေမာဖြယ္ရာျဖစ္ခဲ့ရေသးသည္။

၂၀၁၀ ခုႏွစ္တြင္က်င္းပမည့္ ဓနသဟာယႏိုင္ငံမ်ားအားကစားပြဲေတာ္ကို အိမ္ရွင္ႏိုင္ငံအျဖစ္က်င္းပမည့္ ဟိႏၵဴစတန္ႏိုင္ငံ(သို႕မဟုတ္) ဘာရတ္ႏိုင္ငံေတာ္ဟု ဂုဏ္ယူရည္ညႊန္းေလ့ရွိေသာ အိႏၵိယသည္ နယူးေဒလီ ၿမိဳ႕ေတာ္ကိုဘက္စံုျပဳျပင္ျခယ္သေနသည္။ အိႏၵိယ၏ ႏိုင္ငံတကာ၀င္ေပါက္ျဖစ္ေသာ အင္ဒီရာဂႏၶီေလဆိပ္ ကိုေတာ့ အထူးအေလးထားျပင္ဆင္ေနေလသည္။

တုိးခ်ဲ႕ေနေသာ ဂိတ္မ်ားစြာတြင္ မြမ္းမံဆဲျဖစ္ေသာစင္ကာပူထြက္ခြာဂိတ္က ေဆာက္လုပ္ေရးလုပ္ငန္းခြင္ အကာအရံမ်ားၾကားတြင္ မေပၚမလြင္ျဖစ္ကာ ရွာေလေလ ေ၀းျဖစ္ခဲ့ရပါေလသည္။ ေတြ႕သမွ်အိႏၵိယလူမ်ိဳးမ်ားကို ေမးပါေသာ္ၿငား တိက်ေသာအေျဖမရခဲ့။ မသိဘူးဟုလည္း မျငင္းဆန္တတ္ေသာလူမိ်ဳးမို႕ ေတြ႕မိေတြ႕ရာ လက္ညွိဳးထိုးျပၾကေလသည္။ သို႕ႏွင့္ ထိုေန႕က အထုပ္အပိုးမ်ားႏွင့္ မေပါ့ပါးလွေသာ ရဟန္းတစ္ပါးသည္ အင္ဒီရာဂႏၶီေလဆိပ္ထဲတြင္ ၀ဲကေတာ့ ထိုးေနေလသည္။ ခက္ခဲလွေပစြ။

ေနာက္ဆံုးေတာ့ ေလဆိပ္တာ၀န္က်ရဲအရာရွိတစ္ေယာက္ကို သြားေမးရသည္။ ရဲအရာရွိကလည္း လက္ညွိဳးထိုးရန္ အားယူျပန္ေလသည္။ ဒီတစ္ခါေတာ့ မရၿပီ။ လိုက္ျပပါလုပ္ရေတာ့၏။ လားလား စင္ကာပူ ထြက္ေပါက္ Gate (1) ကား ေျမလွ်ိဳးေနပါပေကာ။

ခရီးသည္နားေနခန္းေရာက္မွ မိတ္ေဆြရဟန္းေတာ္မ်ားကုိ ႏႈတ္ဆက္မည္အၾကံျဖစ္သည္တြင္ တယ္လီဖုန္းကား မရွိၿပီ။ေမးရင္းျမန္းရင္း ေျပးရင္းလႊားရင္း တယ္လီဖုန္းက်ေပ်ာက္ခဲ့ျခင္းျဖစ္ေပမည္။ သေဗၺသတၱာ မင္းသိခၤသာ ျဖစ္ပါေစေတာ့။ အထုပ္အပိုးေတြ မ်ားခ်င္တဲ့ ရဟန္း ေပ်ာက္စမ္း။

အိႏၵိယေလေၾကာင္းပိုင္ ေလယာဥ္ထြက္ခြာေတာ့ ၂၀၀၉ ခု ဇန္န၀ါရီလဆန္း (၁)ရက္ထဲအ၀င္ ၀၀း၃၀ နာရီတိတိ။ဘန္ေကာက္ၿမိဳ႕ေတာ္၊သု၀ဏၰဘူမိေလဆိပ္တြင္ခရီးတစ္ေထာက္နားကာစင္ကာပူသို႕ခရီးဆက္ခဲ့ေလ
သည္။ သု၀ဏၰဘူမိေလဆိပ္တြင္ ဆိုက္ေရာက္စဥ္ ဆြယ္တာအေႏြးထည္တစ္ထည္ကို ခြ်တ္လိုက္ရၿပီ။ ေဒသစံေတာ္ခ်ိန္ ၁၀း၁၀ နာရီခန္႔တြင္ စင္ကာပူႏိုင္ငံ ခ်န္ဂီေလဆိပ္ကို ဆိုက္ေရာက္၏ ။ ေဆာင္း အေငြ႕အသက္တို႕ ေပ်ာက္လြင့္ေလၿပီ။ ၀တ္ထားေသာ လက္က်န္ဆြယ္တာကို အၿပီးသတ္ခြ်တ္လိုက္ရေတာ့၏။

ေလဆိပ္ထဲမွ ထြက္လာခ်ိန္မွာေတာ့ ၁၁း၀၀ နာရီထိုးလုၿပီ။တကၠစီတစ္စီး၏ သယ္ေဆာင္ရာကား ယူႏို႔စ္ မဂၤလာ၀ိဟာရဆီ။ေက်ာင္းေတာ္၏။ ႏွစ္သစ္ကူး Chanting အမီေရာက္သြားသည္။ သက္သတ္လြတ္ ေန႕ဆြမ္းသည္ အမွတ္တရျဖစ္ေတာ့၏။”