ေဒါင္းျမဴးေခ်ာင္းေတး(၅)

ေဆာင္းႏွင္းေတြ ေ၀့လာၿပီဆိုမွျဖင့္ ၀န္းသိုၿမိဳ႕ေလးကို သတိရေနမိေတာ့တာ....။ ညေနဆို တိမ္ခိုးေတြက ၿမိဳ႕ေလးရဲ႕ အေနာက္ဘက္ဆီက မွန္ကင္းေတာင္ၾကီးတစ္ရိုးမွာ ေ၀လို႕ ...။
ေနလံုးၾကီး၀င္သြားတာကို ဥေရာပမဆန္ပဲ ေငးေငးၾကည့္တတ္ခဲ့ပါတယ္။

ကုိရင္ေလးဘ၀မွာ ဆြမ္းအလွဴရွင္အိမ္ေတြကို ညေနဘက္ ဆြမ္းခ်ိဳင့္သြားပို႕ရင္း ျမိဳ႕ေလးရဲ႕ နာမည္ေက်ာ္ေမာင္းေကာ္တံတားၾကီးဆီ ေရာက္ေအာင္ သြားေလ့ရွိပါတယ္။....ေမာင္းေကာ္တံတားဆိုတာ ေဒါင္းျမဴးေခ်ာင္းကို ျဖတ္ခင္းထားတဲ့ တံတားၾကီးပါ။
တံတားၾကီးကို ေက်ာ္ျဖတ္ၿပီး ၿမိဳ႕သစ္လမ္းေလးအတိုင္း လမ္းေလွ်ာက္ရတဲ့ရသကို ခုထိ လြမ္းတမိတုန္း။ ကဗ်ာေတြ နားမလည္တတ္ေသးေပမယ့္ ညေနခင္းရဲ႕ ကာရန္ေတြကို ေရးျခစ္မိေနပါၿပီ။

သူတို႕ကိုရင္ဘ၀က စနစ္သစ္ပရိယတၱိပညာေရးဆိုၿပီး တရား၀င္ျမန္မာစာသင္ခြင့္ျပဌာန္းထားေတာ့ လယ္တီ၊ မာန္လည္၊ စဥ့္ပါဆရာေတာ္တို႕လို အထင္ကရဆရာေတာ္ၾကီးေတြရဲ႕ လကၤာကဗ်ာေတြ စကားေျပေတြ။ စိႏၱေက်ာ္သူဦးၾသရဲ႕ ၾသ၀ါဒထူးပ်ိဳ႕ဆိုတာမ်ိဳးေတြ က်က္မွတ္ခဲ့ရသေပါ့။ ခုေတာ့ မ်ိဳးဆက္သစ္ရွင္ငယ္ရဟန္းငယ္ေလးေတြ ျမန္မာစာသင္ရိုးညႊန္းတမ္းမရွိရွာေတာ့ပါဘူး။ စနစ္သစ္ပညာေရးစနစ္မွသည္ စနစ္ေဟာင္းသို႕ ျပန္ဆုတ္သြားခဲ့ေလၿပီ။ေရွးေခတ္က က်မ္းျပဳဆရာေတာ္ၾကီးေတြဟာ ျမန္မာစာကို သင္ရိုးေပါက္ေအာင္သင္ခဲ့ၾကတာပါ။ ဆရာေတာ္ၾကီးေတြရဲ႕ ကိုယ္ေရးထုပၸတ္ေတြမွာ ထင္ရွားပါတယ္။ ဆရာေတာ္ၾကီးေတြ ျမန္မာစာကို ဆရာနည္းက်သင္ယူခဲ့ရလို႕ ဒီေန႕ေခတ္သာသနာေတာ္တစ္ရပ္လံုးအတြက္ ဖတ္စရာျမန္မာဓမၼက်မ္းဂန္ေတြ ရွိေနတာပါ။အထင္ရွားဆံုးက လယ္တီဆရာေတာ္ၾကီးဟာ ေယာမင္းၾကီးဆီမွာ ျမန္မာစာသင္ယူခဲ့ ၿပီး ကမၻာသိဒီပနီက်မ္းေတြ ျပဳစု
ႏိုင္ခဲ့တာပါပဲ။

သူတို႕ေတာ့ ျမန္မာစာအေျခခံေကာင္းေစတဲ့ ေခတ္ပါးပါးေလးကို မီလိုက္ေသးတယ္။
ပါဠိပညာေရးမွာ ထင္ရွားတဲ့စာေပအလကၤာက်မ္းတစ္ေစာင္ျဖစ္တဲ့ သုေဗာဓာလကၤာရကိုလည္း ျမန္မာစာအသင္အျပေကာင္းတဲ့ အရွင္ဇ၀န(ျမေစတီ)ရဲ႕ ပို႕ခ်မႈမွာ ရသေျမာက္ခဲ့ၾက ေဒါသေတြ ေပ်ာက္ခဲ့ၾကပါရဲ႕။ အရွင္ဇ၀န(ျမေစတီ)ဆိုတာက မာန္လည္ဆရာေတာ္ၾကီးရဲ႕ေက်ာ္ၾကားလွတဲ့ မဃေဒ၀လကၤာသစ္ကို ခက္ဆစ္အေျဖေရးသြားတဲ့ ဆရာေတာ္ပါ။ အရွင္ဇ၀နဆီမွာ အလကၤာတက္ေနတုန္းက မဃေဒ၀လကၤာသစ္ခက္ဆစ္အေျဖက်မ္းက စာမူအဆင့္ပဲ ရွိပါေသးတယ္။လက္ႏွိပ္စက္မူ စာအုပ္ထူၾကီးႏွစ္အုပ္ကို ကိုင္ၿပီး “ဒီစာအုပ္ၾကီးေတြ အျပီးသတ္ႏိုင္ရင္ ေသေပ်ာ္ပါၿပီ ” လို႔ တဖြဖြေျပာျပတတ္တာ အမွတ္ရေနပါတယ္။အရွင္ဇ၀နဟာ တကယ္ေသေပ်ာ္သြားခဲ့တာပါ။ ျမန္မာ့စာေပေလာကအတြက္ကိုးကားစရာ စာအုပ္ထူထူၾကီးႏွစ္အုပ္ကို ထုတ္ေ၀ၿပီး မၾကာမီမွာပဲ လြန္ေတာ္မူသြားခဲ့တာပါ။

အရွင္ဇ၀နက ၀န္းသိုၿမိဳ႕ေလးမွာ အၿမဲေနတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ သီတင္း၀ါလကြ်တ္ခ်ိန္မ်ားမွာ ရန္ကုန္ကေန ခႏၱီးစာသင္တိုက္ကို ေရာက္ေရာက္လာၿပီး စာ၀ါပို႕ခ်ေပးခဲ့တာပါ။ အရွင္ဇ၀နရဲ႕ အလကၤာစာ၀ါတက္ခ်ိန္ေတြဟာ သူ႕အတြက္ေတာ့ ရတနာပံုေရာ ေနျပည္ေတာ္ပါ ဆိုက္သြားေတာ့တာပါ။

သူေနတဲ့ ၿမိဳ႕အေရွ႕ျခမ္းေရ၀န္းေက်ာင္းကေန ၿမိဳ႕အေနာက္ျခမ္းခႏၱီးစာသင္တိုက္ကို ျမန္မာစာနဲ႕ ပါဠိအလကၤာသင္ယူဖို႕ ဆရာဘုန္းေတာ္ၾကီးက ေစခိုင္းတိုက္တြန္းအပ္ႏွံေတာ့တာပါ။
ၿမိဳ႕ေလးရဲ႕လမ္းရိုးေလးအတိုင္း ျဖတ္ေလွ်ာက္ၿပီး စာအုပ္အထူၾကီး ဟန္ေရးျပထမ္းၿပီး စာ၀ါေတြ တက္ၿပီေပါ့။

ေဒါင္းျမဴးေခ်ာင္းေတး (၄)

၀န္သုိေရ၀န္းေက်ာင္းတိုက္ၾကီးက တိုင္မ်ားစြာ ပါ၀င္ဖြဲစည္းတည္ေဆာက္ထားသည့္ ေရွးျမန္မာရိုးရာအသားေက်ာင္းၾကီးျဖစ္သည္။ ဆြမ္းစားေက်ာင္း၊ပိဋကတ္တိုက္တို႕႕႔ႏွင့္ တစ္ဆက္တည္း စၾကၤန္လမ္းမ်ားေဖာက္ထားသည္။ ေက်ာင္းတစ္ခုႏွင့္တစ္ခု ကူးသန္းရန္ ေျမျပင္သို႔ဆင္းရန္မလိုေပ။

နံနက္ေလးနာရီထိုးသည္ႏွင့္ အုန္းေမာင္းေခါက္သံေပးကာ ေက်ာင္းတိုက္၏ တစ္ေန႔တာ စတင္ေလသည္။
၀န္းသိုၿမိဳ႕ႏွင့္ ၂ မိုင္ခန္႔ေ၀းကြာသည့္ ပုတိမ္ကုန္းရြာမွ အံုးေမာင္းေခါက္သံသည္ အခ်ိန္တိက်မွန္ကန္သလို အသံလည္း ေအာင္သည္ဟု ေက်ာ္ၾကားသည္။ ပုတိမ္ကုန္းအုန္းေမာင္းသံႏွင့္အၿပိဳင္ ၿမိဳ႕ေပၚေက်ာင္းမ်ား၏ အုန္းေမာင္းသံမ်ားက ၀န္းသိုၿမိဳ႕ေလးကို လႊမ္းသြားသည္။
နံနက္ေလးနာရီထိုးၿပီဆိုတာ ေသခ်ာၿပီ။ဆြမ္းခ်က္ရန္အခ်ိန္က်ေခ်ၿပီ။
ယခု ပုတိမ္ကုန္အုန္းေမာင္းသံၾကားရေသးလား မသိေတာ့ပါ။ အခ်ိန္တိက်ေသာ အုန္းေမာင္းပိုင္ရွင္ဆရာေတာ္ၾကီးကေတာ့ ပ်ံလြန္ေတာ္မူရွာၿပီတဲ့။

အုန္းေမာင္းေခါက္ၿပီးသည္ႏွင့္ ဆရာဘုန္းေတာ္ၾကီးနွင့္ ရဟန္းေတာ္မ်ားဘုရား၀တ္ျပဳရသည္။
ကိုရင္ေလးမ်ားကေတာ့ ေစာေစာအိပ္ရာထဖြယ္မလိုပါ။ ဆရာဘုန္းေတာ္ၾကီးတို႕႔ ဘုရား၀တ္ျပဳၿပီးသည့္အခါမွာေတာ့ ဦးဇင္းမ်ားက ကိုရင္ေလးမ်ာ းကို ေျခကန္ႏႈိးေတာ့သည္။ တစ္ခါတစ္ရ႕ံ အိပ္ရာမႏိုးလွ်င္ ေရေလာင္းကာ ႏိႈးတတ္၏။
ဘုန္းေတာ္ၾကီး၏ အသံတစ္ခုကို ၾကားေယာင္ေနတာ ရွိေသးသည္။ သူမ်ားဆီမွာ ကပ္ရပ္ေတာင္းစားမယ ္ဆိုရင္ ဆက္အိပ္ၾက။ လူလူသူသူ လုပ္စားကိုင္စားမယ္ဆိုရင္ ထၾကေတာ့ တဲ့။ မၾကားခ်င္ေယာင္ျပဳကာ ေပအိပ္မိလွ်င္ေတာ့ ၾကိမ္လံုး၀င့္သံ တရႊမ္းရႊမ္းၾကားရေတာ့မည္။ ဟေကာင္ ထ ထ တကယ္ေဆာ္ေတာ့မယ္။ ကိုရင္ေလးေတြအခ်င္းခ်င္း ဆရာဘုန္းေတာ္ၾကီး၏ နိစၥဓု၀ၾကိမ္လံုး၀င့္သံကို ေဖးေဖးမမေရွာင္လႊဲၾကရသည္။

၀ိနည္းဓိုရ္ဘုန္းေတာ္ၾကီးမ်ား၏ ထံုးစံအရ မနက္ခင္းတြင္ ဆာေလာင္မြတ္သိပ္မႈဒဏ္ကို ခံရေလ့ရွိသည္။ ဆရာဘုန္းေတာ္ၾကီးက ညေနပိုင္းတြင္ ထန္းလ်က္ကိုပင္ သံုးေဆာင္ေလ့မရွိ။ ဆာေလာင္မႈသည္ ေဒါသမီးလွ်ံကို ေမြးေပးတတ္၏။ ထို႕ေၾကာင့္ မနက္ေစာေစာ အေနအထိုင္ဆင္ျခင္ရေလသည္။ အျမင္မေတာ္လွ်င္ အေဆာ္ခံရေခ်မည္။

ကိုရင္ေလးမ်ားက ေရေႏြးအိုတည္ရသည္။ အရုဏ္ဆြမ္းျပင္ရသည္။ ၀န္းသိုၿမိဳ႕႔ေလး၏ ဓေလ့က နံနက္ေစာေစာအရုဏ္ဆြမ္းကို ဒကာဒကာမမ်ားကိုယ္တိုင္ ခ်ိဳင့္မ်ား။ဆြမ္းအုပ္မ်ားျဖင့္ လာေရာက္ပို႔ေဆာင္ေလ့ရွိသည္။ ဆရာဘုန္းေတာ္ၾကီးက ငါးပါးသီလခ်ီးျမင့္ေပးရ၏။

ေအာက္ျပည္ေအာက္ရြာမွာလို သီလေပးေရစက္ခ်ေတြကို ဆရာဘုန္းေတာ္ၾကီးက ေရွ႕က ဦးေဆာင္ႏႈတ္တိုက္ခ်ေပးရန္မလို။ ပန္းဒကာက ဦးေဆာင္ေလ့ရွိသည္။ အလွဴပြဲမ်ားတြင္ ပန္းဒကာအတြက္ပါ ကန္ေတာ့ပြဲထိုးရ၏။ ပထမ
အရဟတာဒိ န၀ဂုေဏဟိ အစခ်ီကာ လြန္စြာ သာယာနာေပ်ာ္ဖြယ္ေကာင္းေသာ အသံျဖင့္ ဆြမ္းေတာ္တင္သည္။ ထို႔ေနာက္
ဘုရား၊တရား၊သံဃာ ရတနာုျမတ္သံုးပါးကို အစဥ္အတိုင္း ရွိခိုးသည္။ ေနာက္ဆံုးမွ ယခုရွိသမုတိသံဃာေတာ္အရွင္သူျမတ္ၾကီးအား ရွိခိုးၾကဦးစို႕႔ဗ်ား လုပ္သည္။ ထိုအခါမွ ဘုန္းေတာ္ၾကီးက ဆုေပးရေလသည္။ အေၾကာင္းမသိေသာ ေအာက္ျပည္ေအာက္ရြာက ၾကြလာသည့္ ဘုန္းေတာ္ၾကီးမ်ား ဆုေပးရန္ ပါးစပ္တျပင္ျပင္ျဖင့္ အခက္ၾကံဳရတတ္သည္။

ေရႊျပည္ၾကီးရွိ ရဟန္းေတာ္မ်ားေလာကတြင္ ေက်ာ္ၾကားသည့္ ပန္းဒကာပုံျပင္တစ္ပုဒ္ရွိသည္။ အမွန္တကယ္ေတာ့ ပံုျပင္မဟုတ္ပါ။ သူ႔မိခင္ေမြးရပ္ရြာအနီးက ရြာေလးတြင္ အမွန္တကယ္ျဖစ္ခဲ့ျခင္း ဟုသိရသည္။

ထိုရြာေလးတြင္ ေက်ာင္းထိုင္ဘုန္းေတာ္ၾကီးက ၿမဲေလ့မရွိ။ ရြာေရာက္လွ်င္ လူထြက္ၾကတာမ်ိဳး၊ ပ်ံေတာ္မူၾကတာမ်ိဳးအၿမဲျဖစ္ေလ့ရွိသည္။ ဘုန္းေတာ္ၾကီးပင့္ရလြန္းေတာ့ ရြာလည္းအထိနာေနသည္။ စိတ္လည္းပ်က္ေနဟန္ရွိပါၿပီ။ ရြာရွိ ေက်ာင္းရွိပါလွ်က္ ဘုန္းေတာ္ၾကီးမရွိပါက မတင့္တယ္။ သို႕႔ႏွင့္ ဘုန္းေတာ္ၾကီးေလးတစ္ပါးကို ကံစမ္းမဲေဖာက္ၾကရျပန္သည္။

ေက်ာင္းတင္ပြဲမွာေတာ့ ပန္းဒကာေၾကာင့္ ဘုန္းေတာ္ၾကီးေလးမွာ မ်က္ႏွာရႈ႔ံသြားသည္။ ပရိသတ္မ်ားကလည္း ၾကိတ္ရယ္(ရီ)ၾကရသည္။ ရာဇ၀င္လည္း တြင္သြားပါေလသည္။ ပန္းဒကာက ယခုရွိသမုတိသံဃာေတာ္အရွင္သူျမတ္ၾကီးအား ရွိခိုးၾကဦးစို႕႔ဗ်ား မလုပ္ဘဲ ဟုတ္တာ မဟုတ္တာ အပထားလို႕႔ က်ဳပ္တို႔ ------ကိုယ္ေတာ္ေလးကို ကန္ေတာ့ၾကဦးစို႕႔ဗ်ား တဲ့။ ပန္းဒကာက ခပ္ေသာေသာ၊ ဟာသဥာဏ္ရွိဟန္တူသည္ ။ ေသခ်ာေအာင္ ေနာက္တစ္ေၾကာ့ ထပ္ေတာ့လိုက္ၾကဦးစို႕႔ဗ်ား လုိ႔ပါ ကြန္႔လိုက္ျပန္ေတာ့ သံဃာစင္ပါ ေမွာက္မတတ္ျဖစ္သြားရေလသည္။ ကာယိေျႏၵၾကီးေတာ္မူသည့္ ဆရာေတာ္ၾကီမ်ားလည္း တခြိခြိျဖစ္သြားရရွာေလသည္။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘုန္းေတာ္ၾကီးေလးကေတာ့ မခံခ်င္စိတ္ေၾကာင့္ပဲလား မသိ ထိုရြာေလးမွာပဲ ေခါင္းခ်သြားေတာ္မူခဲ့ပါသည္။ တပည့္ေပါင္းမ်ားစြာကိုလည္း အေမြခံအျဖစ္ ခ်န္ထားႏိုင္ခဲ့သည္။

ငယ္စဥ္က ျဖတ္ကနဲဖူးလိုက္ရေသာ ထိုဘုန္းေတာ္ၾကီး၏ ေအးေဆးတည္ၾကည္ေသာပံုရိပ္ကို ျမင္ေယာင္ေနမိေသးေတာ့၏။

ေဒါင္းျမဴးေခ်ာင္းေတး(၃)

(၁)

နဘဲက်င္းရပ္ကိုလြန္လိုက္သည္ႏွင့္ ငယ္စဥ္က သူေနခဲ့ရာ ျမိဳ႕ေရွ႕ေရ၀န္းေက်ာင္းတိုက္ၾကီးက ဘြားကနဲ ေပၚလာသည္။

ေက်ာင္းတိုက္ပရိ၀ုဏ္ျပင္ပတြင္ ရွည္လ်ားခိုင္ခ့ံေသာအုတ္တံတားၾကီးရွိသည္။ သူကုိရင္ေလးဘ၀က ညေနခင္း ဆြမ္းခ်ိဳင့္ပို႕ၿပီး ျပန္လာခ်ိန္တြင္ ေက်ာင္းထဲသို႕တိုက္ရိုက္မျပန္ဘဲ ရပ္ကြက္ထဲက ကေလးမ်ားႏွင့္ ေရာေႏွာ ေဆာ့ကစားခဲ့ဖူးရာ တံတားၾကီးျဖစ္သည္။

၀န္းသိုၿမိဳ႕ေလး၏ ထံုးစံက ညေနပိုင္းတြင္ ဆြမ္းအလွဴရွင္အိမ္မ်ားဆီ သူတို႕ကိုရင္ေလးမ်ားက ဆြမ္းခ်ိဳင့္အလြတ္မ်ားကို လိုက္ပို႕ထားရသည္။ ေနာက္ေန႕ နံနက္ ၉း၃၀ နာရီခန္႕မွာေတာ့ ထိုဆြမ္းခ်ိဳင့္မ်ားကုိ ျပန္ယူရမည္ျဖစ္သည္။ ညေနခင္းသည္ တစ္ေန႕တာအတြက္ သူေမွ်ာ္လင့္ရေသာ အခ်ိန္ျဖစ္သည္။ နံနက္ လင္းသည္ႏွင့္ ေက်ာင္းေ၀ယ်ာ၀စၥ၊ ဆရာသမား၀တ္ျဖည့္ရျခင္းႏွင့္ ပ်င္းရိၿငီးေငြ႕ဖြယ္ စာတက္စာက်က္ ခ်ိန္မ်ားကိုသာ တြန္႕လိမ္ေနေအာင္ ေက်ာ္ျဖတ္ရေလေသာအခါ ညေနခင္း ဆြမ္းခ်ိဳင့္ပို႕ ခ်ိန္မ်ားကို တစ္ေနတာ အေကာင္းဆံုးအခ်ိန္ဆုေပးျဖစ္သည္။

စာတက္စာက်က္ဆိုသည္ကလည္း အခ်ိန္ပိုင္းျခားထားသည္မိ်ဳးမဟုတ္။ ဆရာဘုန္းၾကီးထံမွ ၾကမ္းျပင္ကို ၾကိမ္ျဖင့္ရိုက္လိုက္သည့္ ေျဗာင္းကနဲ မည္သံမၾကားမခ်င္း တစ္ေနကုန္ အသံအီေနရေလသည္။ ဆရာဘုန္းၾကီး က အေတြးေခၚေခတ္မီဟန္ရွိေသာ္လည္း ေရွးရိုးအစဥ္အလာမ်ားကို ဆက္လက္ထိန္းသိမ္း တတ္ပါသည္။ ရဟန္းသာမေဏဟူသည္ စိတ္မေလလြင့္ေအာင္ အခ်ိန္တိုင္း စာျဖင့္ ဖိကပ္ထားရမည္ ဟု ယုံၾကည္ေနသည္။ တစာစာ လုပ္ေနမွ စာတတ္မယ္ ဟုလည္း ၾသ၀ါဒေပးတတ္သည္။

ဘယ္အခိ်န္မွာ စာက်က္ရမည္ မျပဌာန္း၊ နံနက္ဆြမ္း ေနဆြမ္းစားခ်ိန္၊ ေက်ာင္းေ၀ယ်ာ၀စၥေဆာင္ရြက္ခ်ိန္ႏွင့္ ေရခ်ိဳးခိ်န္မ်ားမွအပ က်န္အခ်ိန္မ်ားသည္ သူတို႕အတြက္ စာအုပ္ႏွင့္ မ်က္နွာကပ္ေနရေလသည္။ ေရက တစ္ေန႕လွ်င္ နံနက္တစ္ၾကိမ္သာ ခ်ိဳးရေလ့ရွိသည္။ ညေနခင္းေရခ်ိဳးလွ်င္ မၾကိဳက္ပါ။ လွခ်င္ပခ်င္ လိုက္ၾကတာ ဟုပင္ အျပစ္တင္တတ္ပါေသးသည္။ ဖ်ားနာလွ်င္ ညေနေရခ်ဳိးလို႕ ဟုလည္း အယူရွိတတ္သည္။

စည္းကမ္းၾကီးကာ အကြပ္အညပ္ေကာင္းလွေသာ သူတို႕ဆရာဘုန္းၾကီးထံတြင္ စာသင္သားမ်ားမ်ား ၾကာၾကာ ေနနိုင္ေလ့မရွိပါ။ သူသည္ပင္လွ်င္ ဖခင္က ဘုန္းေတာ္ၾကီးႏွင့္ ငယ္သူငယ္ခ်င္းပီပီ ''တပည့္ေတာ္သား မက်ိဳး မကန္းၿပီးေရာ၊ ရိုက္သာရိုက္ဘုရား။ စာတတ္ဖို႔သာ အဓိက၊ အရွင္ဘုရားရိုက္လို႕ ထြက္လာရင္လည္း တပည့္ေတာ္က ဆီးရိုက္မယ္ ဘုရား "ဟု ဆရာဒကာအခ်င္းခ်င္း ကတိစကားထားၾကသည္ကို ၾကားရေသာ ေၾကာင့္သာ ထြက္ေပါက္မရွိျဖစ္သြားသည္။ သူလည္း ေျပးခ်င္ခဲ့တာပါပဲ။

ထိုသည့္အခါ ေက်ာင္းတိုက္ႏွင့္၊ ဘုန္းၾကီး၏ ၾကိမ္လံုးနွင့္၊ ပ်င္းရိၿငိးေငြ႕ဖြယ္ရာ သဒၵါ သၿဂိိဳဟ္စာမ်က္ႏွာမ်ားႏွင့္ ေ၀းရာ ဆြမ္းခ်ိဳင့္္ပို႕ခ်ိန္မ်ားကို သူေမွ်ာ္ရပါသည္။ ဆြမ္းအလွဴရွင္က ေ၀းေလ သူတို႕ကိုရင္ေလးေတြ အၾကိဳက္ေတြ႕ေလ ျဖစ္သည္။ ေက်ာင္းျပန္ေနာက္က်လွ်င္လည္း ေ၀းလို႕ေနာက္က်တာေပါ့ေလ။ တကယ္ေတာ့ သူတို႕ကိုရင္ေလးေတြက လူျပတ္ေသာလမ္းကို ေရြးၿပီး ေျပးၾကသည္။ ဆြမ္းခ်ိင့္မည္သံ ဂြလြမ္း ဂြလြမ္းေတြကိုပင္ ျပန္ၾကားေနေသးသည္။

သူတို႕ကို ေစာင့္ေနမည့္ အုတ္တံတားၾကီးဆီ ။ ထိုအုတ္တံတားေပၚက ဒိုးပစ္၊ သေရးကြင္းပစ္ပြဲေလးေတြဆီ၊ သူ႔စည္း ကိုယ့္စည္း ၿငင္းခုန္သံမ်ားဆီ။

(၂)

ထုိအုတ္တံတားၾကီးက ပထမေရ၀န္းဆရာေတာ္ၾကီးကို ကန္ေတာ့ရန္ေရာက္လာမည့္ မဃေဒ၀လကၤာသစ္ က်မ္းျပဳအေက်ာ္ မန္လည္ဆရာ ေတာ္ၾကီးကို ၾကိဳဆိုရန္ ခင္းထားခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္ဟု ဆိုစမွတ္ရွိသည္။ ၀န္းသုိႏွင့္ မန္လည္ဆိုသည္က ခရီးၾကမ္းတစ္ေျပးတည္း ျဖစ္သည္။

ပထမေရ၀န္းဆရာေတာ္ၾကီး ဘြဲ႕ေတာ္က အရွင္ဇယႏၱမဟာေထရ္ျဖစ္သည္။ မႏၱေလးရတနာပံုေနျပည္ေတာ္မွာ ပရိယတၱိပညာေတြကို ကံုလံုေအာင္ ဆည္းပူးခဲ့သည့္ ပရိယတၱိအခြ်န္အမြန္ဆရာေတာ္ၾကီးတစ္ပါးျဖစ္သည္။

ရတနာပံုနန္းတြင္းေရးအေျခအေနမ်ား ရႈပ္ေထြးခ်ိန္မွာေတာ့ ေအးခ်မ္းေသာ ၀န္းသိုၿမိဳ႕ေလးဆီ ခိုလႈံရန္ ေရာက္ ရွိလာျခင္းျဖစ္သည္။

၀န္းသိုၿမိဳ႕ေလးတြင္ တပည့္ရဟန္းသာမေဏမ်ားကို စာေပပို႕ခ်ရင္း သိကၡာသံုးရပ္ကို ျဖည့္ဆည္းက်င့္ၾကံ ေနခဲ့သည္။ ဆရာေတာ္ၾကီးကို အေၾကာင္းျပဳကာ ေရ၀န္းေက်ာင္းတိုက္သည္ ပရိယတၱိစာသင္တိုက္ၾကီးအျဖစ္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ထြန္းကားခဲ့သည္။ ၿမိဳ႕ေပၚရွိထက္၀က္ခန္႕မွ်ေသာ ေက်ာင္းတိုက္မ်ားသည္ ေရ၀န္းေက်ာင္း တိုက္ၾကီးကို အမွီျပဳျဖစ္ေပၚလာၾကသည္။

၀ိနည္းပိဋကတ္ ၀ိနိစၦယက်မ္းျပဳအေက်ာ္ အဂၢမဟာပ႑ိတ မဟာေဗာဓိဆရာေတာ္ၾကီးသည္ ၀န္းသိုပထမ ေရ၀န္းဆရာေတာ္ဘုရား၏ ၾသရသတပည့္ၾကီးျဖစ္သည္။ အဘိဓဇ ခႏၱီးဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးသည္လည္း ပထမေရ၀န္းဆရာေတာ္ၾကီးကို ဥပဇၥ်ာယ္ျပဳကာျမတ္ေသာရဟန္းဘ၀ကို ခံယူခဲ့သည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ပင္ ခႏၱီးဆရာ ေတာ္ၾကီးက ႏွစ္စဥ္ ေရ၀န္းေက်ာင္းတိုက္သို႕ ၾကြေရာက္ကာ ဥပဇၥ်ာယ္ဆရာ၏ အရိုးဂူကို ဦးခိုက္ေလ့ရွိသည္။

ေဒါင္းျမဴးေခ်ာင္းေတး(၂)

၀န္းသိုၿမိဳ႕ေလး၏ အ၀န္းအ၀ိုင္းတြင္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းဆယ္ေက်ာင္းသာ ရွိသည္။ ျမိဳ႕အေရွ႕ပိုင္းမွာက ၿမိဳ႕ဦးလြင္ေတာရေက်ာင္း၊ ၿမိဳ႕ေရွ႕ေရ၀န္းေက်ာင္း၊ ကုန္းသာေလးထပ္ေက်ာင္း၊ ၿမိဳ႕ေျမာက္ဘက္ပိုင္းမွာက လယ္ျပင္ေက်ာင္း၊ သင္တိုင္းေတာင္ေက်ာင္း၊ မွန္ေက်ာင္း ။ ၿမိဳ႕အေနာက္ ဘက္ျခမ္းမွာက ေရႊေက်ာင္း၊ မဟာ ေဗာဓိေက်ာင္း၊ ခႏီၱးစာသင္တိုက္တို႕ရွိသည္။ ၿမိဳ႕ေလး၏ ေတာင္ဘက္ျခမ္း ခပ္လွမ္းလွမ္းေတာင္ ကုန္းေလးဆီမွာေတာ့ ေက်ာင္းေတာင္ဟု ေဒသခံမ်ားက ေခၚေလ့ရွိသည့္ ခႏၱီးရိပ္သာၾကီးရွိသည္။

ရဟႏၱာဟုပင္ ကိုးစားယံုၾကည္ရေသာ အဂၢါဘိဓဇခႏၱီး ဆရာေတာ္ၾကီးက ထိုရိပ္သာမွာ သီတင္းသံုးေန ပါေလသည္။ ဆရာေတာ္ၾကီးက ဘ၀တစ္သက္ တာလံုး ၿမိဳ႕တြင္းက ခႏၱီးစာသင္တိုက္ႀကီးမွာ ပရိယတၱိ စာေပေတြ ဦးစီးပို႕ခ်ကာ သာသနာ့မိ်ဳးဆက္သစ္ေတြကို ေမြးထုတ္ေပး ခဲ့သည္။ သက္ရြယ္ ေတာ္ရလာ သည့္အခ်ိန္မွာေတာ့ ခႏၱီးရိပ္သာအျဖစ္ ထင္ရွားလာမည့္ ေတာင္ကုန္းေလးဆီ တိုးတိုးတိတ္တိတ္ၾကြေရာက္ တရားအားထုတ္ခဲ့သည္။ ၿခံဳအုပ္အုပ္ေလးတစ္ခုထဲမွာ မွက္ျခင္ေတြတ၀ီ၀ီ ပ်ံသန္းကိုက္ခဲ ေနသည့္ၾကားက မတုန္မလွဳပ္တရားစီးျဖန္းၿမဲ စီးျဖန္းလွ်က္ရွိ ေသာ ဆရာေတာ္ၾကီးကုိ တံငါမုဆိုးၾကီးက ဖူးလိုက္ရသည္။

ထုိအခ်ိန္ကစလို႕ ၿမိဳ႕ေလးတစ္ျမိဳ႕လံုးက ပိပိရိရိ အလိုနည္းစြာ တစ္ကိုယ္တည္း ဧကစာရီက်င့္သုံးေနသည့္ ဆရာေတာ္ၾကီး အေၾကာင္းကို သိသြားၾကသည္။ ထိုသို႕ျဖင့္ ဆရာေတာ္ၾကီးထံနည္းခံ တရားအားထုတ္ လိုေသာ အနယ္နယ္အရပ္က ေယာဂီမ်ားအတြက္ တရားေက်ာင္းေလးေတြ ေပၚေပါက္လာခဲ့သည္။ ေနာက္ေတာ့လည္း ေတာင္ရိုးတစ္ခုလံုး ဘုရားေက်ာင္းကန္ေတြ စည္စည္ေ၀ေ၀ျဖစ္ကာ ၿမိဳ႕ေလး၏ ဂုဏ္ေဆာင္ေနရာ တစ္ခုျဖစ္သြားသည္။ မုဆိုးၾကီးကိုယ္တိုင္လည္း ဆရာေတာ္ၾကီးကို ၾကည္ညိဳ ေလးျမတ္စိတ္ျဖင့္ သူ႕အသက္ ေမြး၀မ္းေက်ာင္းကို စြန္႕ကာ ဆရာေတာ္ၾကီး၏ ကပၸိယဒကာၾကီးျဖစ္သြားသည္။

ပရိယတၱိစာေပအသိတြင္ ပဋိပတ္အက်င့္ကိုပါ အထြတ္တင္ေသာ ဆရာေတာ္ၾကီး၏ “စက္ျဖတ္၀ိပႆနာ” က်မ္းစာသည္ လူရွင္ေယာဂီတို႕ အားထားစရာ ၀ိပႆနာလမ္းညႊန္ျဖစ္သည္။ ႏိုင္ငံအ၀ွမ္းက ဆရာေတာ္ၾကီး ကို ဖူးေမွ်ာ္ရန္လာေရာက္သူမ်ားျဖင့္ ၿမိဳ႕ေလး၏ ဘူတာရံုေလးသည္ စိုေျပစိမ္းလန္းေနခဲ့ဖူးသည္။ ဆရာေတာ္ၾကီး၏ သိကၡာသံုးရပ္အက်င့္ျမတ္ကို ျမတ္နိုးစြာပင္ ႏိုင္ငံေတာ္အစိုးရကလည္း အဂၢမဟာပ႑ိတႏွင့္ အဘိဓဇမဟာ ရ႒ဂုရုဘြဲ႕တံဆိပ္ေတာ္တို႕ကို အသီးသီးဆက္ကပ္ခဲ့သည္။

ယခုလိုမိ်ဳးသီတင္း၀ါလကြ်တ္ၿပီဆိုလွ်င္ ၿမိဳ႕ေပၚရွိဆရာေတာ္ၾကီးမ်ားကို လွည့္လည္ ကန္ေတာ့ရသည္က ၾကည္ႏူးစရာေကာင္းသည္။ ၀ါေတာ္ငယ္သည့္ ဘုန္းေတာ္ ၾကီးမ်ားက ၀ါေတာ္ၾကီးျမတ္သည့္ ဆရာေတာ္ၾကီးမ်ားကို ကုိယ္တိုင္ကုိယ္က် ၾကြေရာက္ကန္ေတာ့ၾကသည္။ ၀ါေတာ္ၾကီးသည့္ ဆရာေတာ္ၾကီးမ်ားကလည္း တပည့္လက္သားမ်ားကို ေစလႊတ္ကာ ၀ါေတာ္ငယ္သည့္ ဘုန္းေတာ္ၾကီးမ်ားကို ကန္ေတာ့ေစသည္။

ထိုစဥ္က သူ႕ဆရာေတာ္၏ ၀ါေတာ္မွာ အေရအတြက္နည္းေသးသည္မို႕ တစ္ၿမိဳ႕လံုး ေလာက္နီးပါး လွည့္လည္ကန္ေတာ့ရေလသည္။ ေက်ာင္းထိုင္ဆရာေတာ္ၾကီး မ်ားကလည္း ဆရာဘုန္းၾကီး၏ ေနာက္ေတာ္ပါးက ကန္ေတာ့ပြဲထမ္းလိုက္ရေသာ သူတို႕လိုကုိရင္ေလးမ်ားကုိ စားဖြယ္မုန္႕မ်ား၊ ဆပ္ျပာ သြားတိုက္ေဆးနွင့္ ၀တၳဳေငြစ ေလးမ်ား စြန္႕ၾကဲတတ္ပါေလသည္။

ခႏၱီးဆရာေတာ္ၾကီး ရိပ္သာေက်ာင္းကိုေတာ့ သူတို႕ကိုရင္ေလးေတြ သည္းသည့္လႈပ္ လိုက္ခ်င္ၾကသည္။ ဆရာေတာ္ၾကီးကို ဖူးေမွ်ာ္ရသည္က ေပ်ာ္စရာေကာင္းသည္။ ဆုေပးလွ်င္လည္း တိုတုိနဲ႕ လိုရင္းက်ေအာင္ ေပးတတ္သည္။ စစ္ေဘးစစ္ဒဏ္မ်ားၾကား ခါးသည္းစြာ ျဖတ္သန္းခဲ့ရသည့္ ဆရာေတာ္ၾကီး၏ ဆုေပးထဲတြင္ “ဗံုုးေဘး အေျမာက္ေဘး ကင္းေ၀းၾကပါေစ ”ဆိုတာလည္း ပါသည္။ နားထဲတြင္ ယခုတိုင္ၾကား ေယာင္ေနသည္ကေတာ့“ၾကံတိုင္းေအာင္ ေဆာင္တိုင္းေျမာက္ နိဗၺာန္ေပါက္ နိဗၺာန္ေရာက္ ခ်မ္းသာၾကပါေစ” ဟု ေလးေလးပင္ပင္ မိန္႕လိုက္ေသာ အသံေတာ္ပင္ျဖစ္သည္။

ထူးျခားသည္က ဆရာေတာ္ၾကီး၏ ဥပဓိရုပ္ရည္ပင္။ ႏွစ္ေပါင္းသံုးဆယ္ေက်ာ္ ဘ၀ျဖတ္သန္းမႈတြင္ ဆရာေတာ္ၾကီးလို ဥပဓိရုပ္ရည္မ်ိဳး မဖူးေတြ႕ရေသး။ အျခားအျခားေသာ ဆရာေတာ္ၾကီးမ်ားသည္လည္း ဘုန္းကံေတာ္အေလ်ာက္ထူးျခားၾကသည္ပင္။ သို႕ေသာ္ ခႏၱီးဆရာေတာ္ၾကီး၏ ဥပဓိအသြင္ေတာ္ကေတာ့ တစ္ဘာသာပင္ျဖစ္သည္။

ဘုန္းကံၾကီးမားသည့္ဆရာေတာ္ၾကီးေဘးမွာ သကၤန္းထီးဘိနပ္ မ်က္ႏွာသုတ္ပု၀ါ စသည့္ လွဴဖြယ္ပစၥည္းေတြက ပံုေနသည္။ ဆရာေတာ္ၾကီးက ပစၥည္း၀တၳဳကို ပမာမျပဳဘဲ နီးရာလွမ္းဆြဲကာ စြန္႕ၾကဲတတ္သည္မို႕ မ်က္စိမွိတ္ဆုေတာင္းရသည္။ ကိုယ္လိုခ်င္သည့္ အရာကို ဆရာေတာ္ၾကီးဆြဲမိပါေစ ၊ ဘုရား ဘုရား ။

သည္ေတာ့လည္း သီတင္း၀ါလကြ်တ္ခိ်န္မ်ားသည္ သူတို႕အတြက္ ေရဆူေသာ ရာသီအျဖစ္ ေမွ်ာ္ရပါေလသည္။

ေဒါင္းၿမဴးေခ်ာင္းေတး

(၁)

ထိုညေနက သူသည္ အေရွ႕ေစ်းရပ္ကြက္ကို ျဖတ္ကာ နဘဲက်င္းရပ္ရွိ လမ္းက်ဥ္းေလးအတိုင္း ေလွ်ာက္လာခဲ့သည္။ ၿမိဳ႕ေလးသည္ လြန္ခဲ့ေသာ ဆယ္စုႏွစ္ႏွစ္ခုကလိုပင္ ရိုးသားေနဆဲပင္။ မီးေရာင္မိွန္ပ် ေသာၿမဳိ႕ေလးသည္ ေဖာ္ေရြေသာအၿပံဳးတို႕ကိုေတာ့ လင္းလက္ေအာင္ ထြန္းညွိထားႏိုင္ေသးသည္။

“ေဟး နင္ဘယ္တုန္းက ျပန္ၾကြလာသလဲ ငါတိုအိမ္ဘက္လည္း ေလွ်ာက္ခဲ့ပါဦးညယ္”။

လမ္းခုလတ္တံ တားေလးေပၚသို႕ အျဖတ္ အဖြားအိုတစ္ဦးက သူ႕ငယ္ရုပ္ကို ဖမ္းဆုပ္မိဟန္ သူ႕လက္ေမာင္းကို ဆြဲယမ္းလႈပ္ကိုင္ကာ ႏႈတ္ဆက္ဖိတ္ေခၚသည္။ ဒီၿမိဳ႕ ေလးမွာ သူ႕ငယ္ဘ၀တစ္ခုလံုး ေပ်ာ္ေမြ႕ခဲ့သည္ပဲ။

ဒီၿမိဳ႕ေလးတြင္ သာသနာ့၀န္ထမ္းရဟန္းသာမေဏမ်ားကို ၾကည္ညိုခ်စ္ခင္မႈက မိသားစုသံေယာဇဥ္ႏႊယ္ ေလသည္။ အေ၀းမွျပန္ေရာက္လာသည့္ တူသားတစ္ေယာက္ကို ျပန္ဆံုရသည့္ မိခင္တစ္ေယာက္၏ အၾကည့္မ်ိဳးျဖင့္ အဖြားအိုက စူးစူးၾကည့္ေနဆဲတြင္ သူႏႈတ္ဆက္ထြက္ခြာလာခဲ့သည္။

ရဟန္းတစ္ပါးကို ႏႈတ္ဆက္ေနေသာ အဖြားတစ္ဦး၏ ဒိုင္ယာေလာ့ခ္ကို အေၾကာင္းမသိသူတစ္စံု တစ္ေယာက္ကသာ ၾကားရလွ်င္ ရိုင္းပ်သည္ ဟုထင္ျမင္စရာရွိသည္။ ဒါသည္ပင္ ၿမိဳ႕ေလး၏ အလွ တရားျဖစ္ သည္။ ကတူးကနန္းလူမ်ိဳးတို႕၏ လြတ္လပ္ပြင့္လင္းေသာ ေဒသသံုးစကားျဖစ္သည္။ အဂၤလိပ္ဘာသာစကားမွာ I ႏွင့္ You သာ ရွိသလိုမိ်ဳး “နင္နဲ႕ ငါ” သာ ရွိေပမည္။ ရဟန္း သာမေဏမ်ားကိုပင္ “ဦး”ေတြ “အရွင္”ေတြ ပါခ်င္မွ ပါမည္။ သို႕ေသာ္ နား၀င္ခ်ိဳစရာ ပြင့္လင္းမႈကို ဖမ္းဆုပ္ႏိုင္သည္ကေတာ့ ေသခ်ာလွပါသည္။

ခုေတာ့ ၿမိဳ႕ျပႏွင့္ ကူးလူးဆက္ဆံမႈေတြမ်ားလာေတာ့ ၿမိဳ႕ေလး၏အေခၚ အေ၀ၚမ်ားက မာလ္တီ ပယ္လ္ျဖစ္လာသည္။ အေပါင္းလကၡဏာဆန္သည္ဟု ဆိုႏိုင္သည့္တုိင္ သူခ်စ္ေသာၿမိဳ႕ ေလး၏ သီးျခား အာေ၀ဏိက သေကၤတတစ္ခု ပ်က္ယြင္းသြားသည္ဟု ခံစားမိသည္။ က်ေနာ္ က်မေတြ ရွင္ေတြ ခင္ဗ်ားေတြ ျဖစ္လာၿပီ။

ဘာျဖစ္လဲ ကိုယ့္ယဥ္ေက်းမႈကို ကိုယ္ထိန္းရမွာေပါ့ညယ္။ စကားလံုးတစ္လံုးဆံုးတိုင္း “ညယ္”ဆိုတာေလးထည့္ထည့္ေျပာတတ္တာ ကိုယ္ပိုင္ ဘာသာစကားပဲေလ၊ ကဗ်ာဆရာေမာင္ေသြးသစ္ ကေတာ့ “ညယ္“ကို ျမတ္နိုးစြာ ”မခ်မ္းေဘာသူမ” ခရီးသြားကဗ်ာေတြမွာထည့္သြင္း ေရးဖြဲ႕ခဲ့ဖူးသည္။ ဘာျဖစ္လို႕ စြန္႕ပစ္ရမွာလဲညယ္။

ၿမိဳ႕ေလးသည္ ေအးခ်မ္းသည္။ ေက်းလက္ဆန္သည္။ ၿမိဳ႕ဆိုသည့္တိုင္ ဟုိဘက္အိမ္ ဒီဘက္အိမ္ကူးလူးဆက္ဆံ ေအာ္ဟစ္ႏႈတ္ဆက္သံမ်ားျဖင့္ ေႏြးေႏြးေထြးေထြးရွိေနတတ္သည္။

မာနနည္းနည္း ပဋိပကၡနည္းနည္း ၿမိဳ႕ေလးပါ။ ဒါေပမယ့္ ပါေတာမူေခတ္ျမန္မာ့ နယ္ခ်ဲ႕ေတာ္လွန္ေရး ရာဇ၀င္စာမ်က္ႏွာေတြေပၚမွာေတာ့ ၿမိဳ႕ေလး၏ ေသြးမ်ားက ရဲေစြးခဲ့ဖူးသည္။ က်ိဳင္းခြင္ေတာင္တိုက္ပြဲ ေခၚသံမ်ားႏွင့္ နယ္ခ်ဲ႕ကို ေတာ္လွန္ခဲ့သူ ေစာ္ဘြားေလးဖိုးေအာင္ျမတ္ အေၾကာင္းက ၿမိဳ႕ေလး၏ အိပ္ရာ၀င္ပံုျပင္ ေကာင္းတစ္ပုဒ္အျဖစ္ ကမၻာတည္ေတာ့ေခ်မည္။

(၂)

ဟုိးခပ္ေ၀းေ၀းဆီက မွိဳင္းပ်ပ် မိုင္းသံုေတာင္တန္းၾကီးေတြဆီက မိုးတိမ္လိပ္ေတြ တရိပ္ရိပ္တက္လာတိုင္း ၿမိဳ႕ေလးက သူ႕ရင္သားေပၚက တံတားနဲ႔နဲ႔ေလးေတြအတြက္ ထိတ္ထိတ္ ျပာျပာျဖစ္ရရွာေသးသည္။ မိုင္းသံု ေတာင္ဆီက တေ၀ါေ၀ါၿပိဳက်လာေသာ ေတာင္က်ေခ်ာင္းေရမ်ားက ျမိဳ႕ခံေဒါင္းျမဴးေခ်ာင္ေရႏွင့္ေရာေႏွာကာ ၿမိဳ႕ေလးအတြက္ အသည္းကြဲဇာတ္ လမ္းမ်ားစြာကို ရက္စက္စြာ ေရးျခစ္ခဲ့ဖူးေသးတာကလား။ မိုးပကာလမ်ားတြင္ ေဒါင္းျမဴးေခ်ာင္းေရက ေအးစိမ့္ၿငိမ္သက္ေနတတ္ေသာ္လည္း မိုင္းသုံေတာင္ညိဳ႕ညိဳ႕ဆီက တိမ္လႊာေတြ မို႕ေမာက္ေနေတာ့ရင္ျဖင့္ စိတ္ရူးေနာက္တတ္ပါေလသည္။

သို႕ႏွင့္ပင္ ခ်စ္သူခင္သူေတြ ေန႔ျမင္ညေပ်ာက္ျဖစ္သြားခဲ့ၾကရဖူးရွာသည္။ မိသားစုထမင္း၀ိုင္းေလးေတြ ပ်က္သုဥ္းေမ်ာပါသြားၾကားရရွာသည္။ ငယ္ငယ္တုန္းက ကစားဘက္ သူငယ္ခ်င္းမေလးတစ္ေယာက္လည္း သူမရဲ႕ ရင္ေသြးငယ္ ႏွစ္ေယာက္ကို ရင္ခြင္ထဲ အုပ္မိုးကာကြယ္ရင္း အဲဒီေတာင္က်ေခ်ာင္းေရထဲ ေမ်ာပါသြားခဲ့ သည္။ ေအာ္ သူငယ္ခ်င္း ေက်ာင္းဆရာမေလး သူမရဲ႕ စာသင္ေက်ာင္းေလးဆီ ျပန္ေရာက္မလာေတာ့ပါ။

သူကိုရင္ေလးဘ၀က ဆြမ္းခ်ိဳင့္ဆြဲခဲ့ရေသာ အိမ္မ်ားလည္းမရွိေတာ့။ အုန္းပင္အခ်ိဳ႕နွင့္ အတူ ႏႈတ္ဆက္သံမဲ့ေနေသာလမ္းေလးသာ သူ႕ကိုဆီးၾကိဳေနသည္။ ေခ်ာင္းကမ္းေဘးက အိမ္မ်ား ၿမိဳ႕သစ္ေလးဆီ ေျပာင္းေရႊ႕သြားခဲ့ၿပီ။ “ကိုရင္ မယ္သီတာကို ဘယ္မွာထားခဲ့လဲ” ေမးခြန္းမ်ား မၾကားရေတာ့ၿပီ။

ရွင္သာမဏဘ၀က သူ႔ဘြဲ႕အမည္က ရွင္လကၡဏျဖစ္သည္။ ေမဆြိ၏ “ကိုကုိ မမ ေမာင္ေလးလကၡဏဘ၀” သီခ်င္းစာသားသည္ သူႏွင့္ရြယ္တူေကာင္မေလးမ်ားအတြက္ သူဆြမ္းခ်ိဳင့္ယူခ်ိန္တိုင္း ေအာ္ဟစ္ေနာက္ေျပာင္စရာ chorus line အပိုဒ္ျဖစ္ေနသည္။

ၿမိဳ႕ေလးမွာက ဆြမ္းခံျခင္းထက္ အိမ္ေပါက္၀ နံရံမ်ားတြင္ အသင့္ခ်ိတ္ဆြဲထားေသာ ဆြမ္းခ်ိဳင့္မ်ားကို လွည့္လည္ေကာက္ယူရျခင္းျဖစ္သည္။ ဆြမ္းက်က္ပါ လ်က္ ဆြမ္းခ်ိဳင့္ကို ကြယ္၀ွက္၊သူေရာက္လာၿပီး “ဆြမ္းခ်ိဳင့္ဗ်ိဳ႕” အသံကုန္ေအာ္တာကို ေစာင့္နားေထာင္၊ “ကန္ေတာ့ဆြမ္း” သံၿပိဳင္ေအာ္ ၊ၿပီးမွ ၿပံဳးစစျဖင့္ ဆြမ္းခ်ိဳင့္ေပးလွဴတတ္ေသာ ဆြမ္းအမငယ္ငယ္အထက္တန္းေက်ာင္းသူမ်ား။

ဆယ္ႏွစ္သားအရြယ္ ကိုရင္ေပါက္စေလးကို သူတို႕က ပံုစံတစ္မ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ ၾကိဳဆိုရန္ ေန႕စဥ္ အသင့္ရွိ ေနတတ္ပါသည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူတို႕သည္ပင္ သူ႕ကို ခဲတံ၊ဗလာစာအုပ္၊ ဖေယာင္းတိုင္စသည့္ လိုအပ္ခ်က္မ်ားကို ျဖည့္ဆည္းေပးၾကျပန္ေလသည္။

--